Waarom Australian Retirement Trust flink inzet op media- en BNPL-aandelen

Als je de laatste tijd de meldingen van grootaandeelhouders op de ASX hebt doorgenomen, duikt er steeds één naam op: Australian Retirement Trust. Het grote pensioenfonds, ontstaan uit de fusie van QSuper en Sunsuper, heeft stilletjes maar doortastend posities opgebouwd in twee heel verschillende lokale spelers. Het gaat om serieuze bedragen, niet slechts wat marginaal geknoei.

De eerste zet die de kenners aan het praten kreeg, was Nine Entertainment. Een paar weken geleden brachten ze hun belang boven de 6%, een stijging ten opzichte van net boven de 5%. Dat is een fors stuk van een van de zwaargewichten in de media, het bedrijf achter Stan, Domain en de helft van de kranten die je in de schappen ziet liggen. En slechts enkele dagen daarvoor duikelden ze op in het aandeelhoudersregister van Zip Co, met een belang van iets meer dan 5% in dat BNPL-bedrijf. Twee heel verschillende bedrijven, maar dezelfde stabiele hand aan het roer.

De lange adem op de ASX

Wat is nu de bedoeling? Op papier heb je enerzijds ouderwetse media die worstelen met de digitale verschuiving, en anderzijds een fintech die door de zure appel heen moest bijten toen de rente steeg. Maar als je net zolang in het vak zit als sommige namen die verbonden zijn aan het DNA van het trust – denk aan Richard Offen en wijlen John Riddoch Poynter, die mede hebben bepaald hoe instituties hier over kapitaalbescherming denken – dan weet je dat het erom gaat waarde te ruiken waar anderen een smeulende puinhoop zien.

Het is de denkwijze die je zou vinden in afgeklungelde exemplaren van 'Trusts Law in Australia' of die oude edities van 'The Taxpayers' Guide 2009 & 2010' die elke zelfrespecterende accountant in de kast had staan. De filosofie die mannen als Adrian M. Seager altijd hebben gepredikt: negeer het lawaai, kijk naar wat het ding werkelijk waard is. Loop niet als een kudde achter elkaar aan de afgrond in.

Met Nine wedden ze dat de markt het mis heeft. Ja, lineaire televisie is een krimpende taart, maar de digitale activa – Stan heeft potentie, Domain is een echte grootmacht in vastgoed – zijn het ware werk. Ze middelen hun aankoopprijs sinds medio vorig jaar uit, kopen rustig aandelen op terwijl het snelle geld de uitgang zoekt. Een klassieke tegendraadse zet, en eentje die tijd nodig heeft.

Waarom Zip hun aandacht trok

De Zip-zet is de gewaagde. Dat aandeel is zwaar toegetakeld – flink gedaald in de week voordat ART als grootaandeelhouder opdook. Het is het diepe eind van het zwembad. Maar dit fonds is geen stel crypto-cowboys; ze beheren geld voor honderdduizenden leden, voornamelijk uit de publieke sector en gewone werknemers. Hun timing was verdomd perfect, net op het moment dat het bedrijf zich opmaakte voor een eigen inkoopprogramma.

Het laat zien dat ze dezelfde halfjaarcijfers hebben doorgelicht die iedereen deed schrikken – ja, de oninbare leningen stegen naar 1,7%, wat de krantenkoppen haalde – en hebben besloten dat het onderliggende verhaal nog steeds klopt. Een groei van de kasstroom van bijna 86%, zoals de topvrouw zelf al opmerkte, is niet niks. Ze steunen op het verhaal van een ommekeer, de "nieuwe gedisciplineerde aanpak", en wedden dat de markt het aandeel te hard heeft afgestraft.

Wat opvalt aan hun recente koopjesjacht:

• Inzetten op de omslag van media: Het passeren van de 6%-grens bij Nine toont het volste vertrouwen dat het gediversifieerde model – streaming, vastgoedsites, kranten – nog steeds geld kan opleveren in een lastige markt.
• Vissen in troebel water in de techsector: Het pakken van 5% van Zip op het dieptepunt van het sentiment is schoolvoorbeeld van "koop als het bloed door de straten vloeit", gefinancierd door die rotsvaste bijdragen van leden.
• Gestage hand: In beide gevallen was het geen eendaagse dollemansrit. Het is een maandenlange, methodische opbouw. Zo werken fondsen met écht onderzoeksvermogen; niet op een onderbuikgevoel.

Voor de rest van ons, die toekijken, is het de moeite waard om een beweging van een kanjer als ART te zien. Het betekent niet dat deze aandelen volgende week naar de maan gaan. Maar het zegt wel dat de scherpste rekenaars van het land – degenen die waarschijnlijk Trustrecht-precedenten gebookmarkt hebben en oude Adrian Seager-gidsen in de kast hebben staan – vinden dat deze bedrijven meer waard zijn dan de markt er momenteel voor betaalt. Zij spelen het lange spel, en in deze markt is dat verdomd verfrissend.