Project Hail Mary Review: Ryan Goslings kosmische Buddyfilm is een Schot in de Roos

Oké, ik zal eerlijk zijn. Als je een sciencefiction-epos van tweeënhalf uur ingaat met een budget van ruim 200 miljoen dollar, weet je ongeveer wat je kunt verwachten. Je rekent op VFX-spektakel, IMAX-grootsheid en de existentiële eenzaamheid van de ruimte. Je hebt het eerder gezien—van Gravity tot Interstellar, de ruimte is meestal een koude, stille plek.

Wat je niet verwacht, is dat je de bioscoop uitloopt en een manier wilt bedenken om je maten een vuistje te geven in een gloednieuwe, driestappentaal. Je verwacht niet halsoverkop te vallen voor een vijfbenig, rotsachtig wezen dat alleen communiceert via muzieknoten. Maar toch is het zover. Project Hail Mary, de nieuwste film van de geniale gekken Phil Lord en Christopher Miller (The Lego Movie, Spider-Verse), is niet zomaar weer een overlevingsfilm. Het is de meest onwaarschijnlijke en meest onweerstaanbare buddykomedie van het jaar.

De film, die hier op 20 maart in première gaat, speelt zich af rond Ryan Gosling als Ryland Grace, een leraar natuurwetenschappen op een middelbare school die ontwaakt uit een kunstmatige coma in een ruimteschip, lichtjaren van huis. Hij is gedesoriënteerd, onverzorgd en heeft werkelijk geen idee hoe hij daar terecht is gekomen of waarom zijn twee bemanningsleden dood zijn. Terwijl zijn geheugen zich langzaam herstelt door slim geplaatste flashbacks, komen we de angstaanjagende waarheid te weten: de zon sterft. Een buitenaardse microbe, een soort plaag, verzwakt haar kracht, en Grace—een briljante maar academisch uitgestoten moleculair bioloog—is de laatste, wanhopige poging van de mensheid om het te repareren. Hij is de 'Hail Mary'-pass, de ultieme reddingspoging.

Het Gosling-effect: de 'Nauut' in Astronaut zetten

Als je de Barbie-film hebt gezien, weet je dat Gosling humor in huis heeft waar je dagen op kunt teren. Hier gaat hij er vol in, en hoe. Het ene moment staat hij te rekenen om de wereld te redden, het volgende moment beweert hij in een paniekaanval dat hij de 'not' in 'Astronaut' heeft gezet—iets wat volledig geïmproviseerd aanvoelt (en dat was blijkbaar ook zo). De filmmakers laten Gosling gewoon Gosling zijn—die licht sullige, zelfrelativerende charme verbergt een scherpe, eenzame geest. Regisseurs Lord en Miller wilden geen film maken over hoe koud de ruimte is, maar over een kerel die zich eenzaam voelt op aarde en de ruimte in gaat om een vriend te maken. Dat concept komt perfect tot zijn recht dankzij Gosling. Hij maakt isolement herkenbaar en zijn wetenschappelijke doorbraken voelen als echte overwinningen.

Tegenover hem staat Sandra Hüller (Anatomy of a Fall), die de nuchtere, pragmatische taskforceleider Eva Stratt speelt. Hüller brengt een fascinerende menselijkheid in een vrouw die in wezen een meedogenloze bureaucraat is, die harde keuzes maakt zonder met haar ogen te knipperen, maar ons nooit laat vergeten dat er een persoon schuilgaat onder dat ijzige uiterlijk. Hun flashbackscènes samen verankeren de kosmische belangen in zeer reële, aardse druk.

Enter Rocky: de echte scènevreter

Maar laten we het hebben over de echte ster van de show. Halverwege ontdekt Grace dat hij niet alleen is. Een ander schip, van een planeet genaamd Erid, is op dezelfde missie. De enige bewoner is een wezen dat Grace "Rocky" doopt. En hier is waar Lord en Miller hun goocheltruc uithalen. In plaats van een CGI-veeg is Rocky een echte pop, tot leven gebracht door acteur James Ortiz. Hij heeft vijf armen, een lijf dat eruitziet als een vriendelijk stukje Arizona-landschap, en communiceert via muzikale tonen die Grace's computer vertaalt in eenvoudige, kinderlijke zinnen.

En geloof me, je zult van deze rots houden. De relatie tussen Grace en Rocky is het hart van de film. Het zijn twee wetenschappers uit verschillende werelden die fysiek niet in dezelfde kamer kunnen zijn (atmosferische incompatibiliteit, snap je), en toch vormen ze een band die gebaseerd is op wederzijdse nieuwsgierigheid en pure, wanhopige hoop. De momenten waarop Rocky zijn gedachten "zingt", of leert een vuistje te geven met Grace, zijn pure, ongekunstelde vreugde. Het is het soort dingen dat je eraan herinnert waarom we naar de film gaan.

Een visueel feest zonder de ellende van een groen scherm

En dan nog iets over de look van de film. Je hebt misschien het online geroezemoes gehoord—er was een hele ophef over dat de regisseurs zeiden dat er "geen groen scherm" was. Ze hebben het inmiddels verduidelijkt, en terecht. Er zitten duizenden VFX-shots in (van ILM en Framestore), maar het punt is dat ze het Hail Mary-ruimteschip hebben gebouwd. Echt waar. De sets zijn fysiek. Rocky was op de set. Dit betekent dat de belichting echt is, de reflecties in Goslings vizier echt zijn, en dat de acteurs reageren op iets tastbaars. Het resultaat is een film die zwaar en meeslepend aanvoelt, een universum dat je bijna kunt aanraken. Het is een wereld van verschil met de gepolijste, steriele look van zoveel moderne blockbusters.

Het scala is enorm, maar het verhaal blijft klein en persoonlijk. Het is in wezen een tweespraak tussen een man en zijn nieuwe buitenaardse maatje, die proberen hun respectievelijke beschavingen te redden. Als je fan bent van Andy Weirs roman (en laten we eerlijk zijn, wie niet?), dan is de verfilming een gestroomlijnde triomf. Scenarioschrijver Drew Goddard (die ook The Martian bewerkte) weet precies wat hij moet behouden en wat hij moet schrappen, en richt zich vierkant op de emotionele kern in plaats van verzand te raken in de harde wetenschap.

Voor degenen onder jullie die hun sci-fi met een beetje meer... nou ja, alles, leuk vinden, is dit hem. Het krabt dezelfde jeuk als de optimistische, probleemoplossende sfeer van de Bobiverse-boeken—je weet wel, de We Are Legion (We Are Bob)-serie van Dennis E. Taylor, waarin een bewuste AI moet uitvogelen hoe hij zich kan repliceren en het heelal kan verkennen. En als de spanning van de ruimtewedloop uit de Koude Oorlog meer jouw ding is, biedt Chris Hadfields The Apollo Murders een rauwere, thrillerachtige tegenhanger van de warmte van Hail Mary. Maar voor pure, opbeurende spektakel? Deze film speelt in een geheel eigen competitie.

Waarom je dit op het grote scherm moet zien

Dit is geen film waar je op wacht om te streamen. Hij moet gezien worden op het grootste, luidste scherm dat je kunt vinden. De regisseurs hebben iets gemaakt dat zowel klassiek als gloednieuw aanvoelt. Het heeft het ontzag van , maar het hart van E.T..

• Het geluidsontwerp: Daniel Pembertons score is prachtig en meeslepend, maar het geluid van Rocky's schip, de trillingen van zijn taal... het is ongelooflijk.
• Greig Fraser's cinematografie: De man die Dune schoot, weet hoe hij de ruimte enorm moet laten aanvoelen, en hij maakt de intieme momenten tussen Grace en zijn computer (ingesproken door Priya Kansara) net zo groots.
• De praktische effecten: Dat schip. Die alien. Je moet ze in beweging zien.

Kijk, ik ging erin met de verwachting een leuke tijd te hebben. Ik kwam eruit totaal overtuigd. Project Hail Mary is een herinnering dat blockbusters slim, grappig en oprecht ontroerend kunnen zijn. Het is een film over de kracht van samenwerking, de schoonheid van wetenschappelijke ontdekkingen, en het feit dat je, zelfs als de zon sterft, nog steeds een maatje kunt vinden om je erdoorheen te slepen. Amaze amaze amaze, inderdaad.