Iers voetbal: Penaltyschok in Praag en de lange weg terug voor de Boys in Green

Er valt een bepaalde stilte in een pub wanneer het gebeurt. Je kent hem wel. Het is niet de stilte van een misplaatste pass of een tactische pauze; het is die diepe, mokerslagstilte die volgt op een verloren penaltyserie. Voor degenen onder ons die het Ierse voetbal met een bijna religieuze hartstocht volgen, was afgelopen nacht in Praag zo'n moment. De WK-droom is niet alleen uitgesteld—hij is voorbij, in ieder geval voor de komende jaren, en dat doet pijn op een manier die alleen een strafschoppennederlaag kan veroorzaken.

Ik volg het Iers nationaal voetbalteam al lang genoeg om te weten dat we het onszelf nooit makkelijk maken. Maar zelfs naar onze maatstaven was de 2-2 gelijkspel die leidde tot verlenging, gevolgd door die brute 4-3 penaltynederlaag tegen Tsjechië, een achtbaan die je duizelig achterliet. Het team van Heimir Hallgrimsson toonde echt veerkracht door niet één, maar twee keer terug te komen. Even, na de gelijkmaker, kon je de omslag bijna proeven. Je voelde het geloof op de tribunes, en hier in Nieuw-Zeeland kon je het gejuich door de luidsprekers van laptops horen toen de spanning opliep. Maar uiteindelijk viel de loterij van de strafschoppen tegen ons uit. Het is een wrede, wrede manier om uitgeschakeld te worden.

Het Grotere Plaatje Voorbij het Groene Shirt

Maar zo zit het nu eenmaal met de Ierse voetbalidentiteit—het gaat nooit alleen om één team, één uitslag of één teleurstelling. De passie gaat veel dieper dan het seniorenteam van de mannen, zelfs op een avond als deze. Als we het hebben over het voetbal aan de overkant van het water, hebben we het over een heel ecosysteem dat net zo complex en meedogenloos is als de rivaliteit tussen een North Island- en South Island-derby.

Neem bijvoorbeeld het Noord-Iers nationaal voetbalteam. Terwijl onze focus ligt op het WK-kwalificatietraject van de Republiek, kun je het overzicht niet schetsen zonder het groen en wit van het noorden te erkennen. Hun eigen reis loopt altijd parallel aan de onze, een constante bron van stoerdoenerij en vriendschappelijke (en soms minder vriendschappelijke) discussies. En dan heb je nog het nationale clubvoetbal, de Noord-Ierse voetbalcompetitie, waar het lef wordt gesmeed tijdens koude dinsdagavondwedstrijden die de karakters vormen die uiteindelijk het internationale podium betreden.

En laten we eerlijk zijn, als je het echt over passie wilt hebben, kijk je naar de vrouwen. De Ladies All-Ireland Football scene is helemaal anders. Het is puur, meedogenloos en voelt vaak aan als de meest pure uiting van de sport op het eiland. Terwijl het mannenteam vanavond zijn wonden likt, maken de vrouwen zich op voor een nieuw seizoen waarin de intensiteit nooit afneemt.

En Hoe Nu Verder?

Dus, waar staan we nu? Wakker worden in Nieuw-Zeeland vanmorgen voelt een beetje als de ochtend na een lange avond. Je hoofd is wat pijnlijk, je speelt momenten af die je wenst dat je kon veranderen, maar je bent alweer op zoek naar de volgende wedstrijd. Dat is de vloek van een fan.

Voor de Republiek gooit dit resultaat flink roet in het eten. Het missen van een groot toernooi is altijd een klap voor de kas van de FAI en de ontwikkeling van de selectie. Maar de positieve kant, als je er per se een wilt vinden, is de opkomst van een paar jonge jongens die in Praag hun mannetje stonden. Ze verstopten zich niet. Toen de druk hoog was in de tweede helft, speelden ze met een soort vrijheid die suggereert dat het volgende All-Ireland Senior Football Championship-seizoen in de GAA wel eens flinke concurrentie voor drama zou kunnen krijgen.

Vooruitkijkend moet het pad gaan over consistentie. We kunnen niet alleen vertrouwen op heroïsche comebacks; we moeten een systeem opbouwen dat ze minder noodzakelijk maakt. Maar dat is een gesprek voor een andere dag. Voor nu is dit wat ik meeneem uit dit nieuwste hoofdstuk in de saga:

• De Penaltyvloek is Reëel: Het ligt niet alleen aan ons, toch? De geschiedenis van Ierse strafschoppenseries is een spookhuis. Afgelopen nacht voegde er gewoon weer een geest aan toe. Maar je moet de jongens wel respect geven dat ze ervoor durfden te staan. Het vergt lef om in die kookpot op te stappen.
• De Steun is Ongeëvenaard: Zelfs om 3 uur 's nachts Nieuw-Zeelandse tijd zat de Ierse expatgemeenschap hier aan de schermen gekluisterd. Of je nu in Auckland, Wellington of een klein dorpje op het Zuidereiland bent, het groene shirt verbindt ons. De sfeer in Praag klonk elektrisch en je weet dat de fans alles gegeven hebben.
• We Gaan Gewoon Door: In het Ierse voetbal leer je de klappen opvangen. We zullen het stof van ons afschudden. De focus zal weer verschuiven naar de Nations League, en uiteindelijk de EK-kwalificatie. De cyclus van hoop en teleurstelling begint opnieuw.

Het is een zware ochtend om Ierse voetbalfan te zijn. Ik zal later waarschijnlijk de hoogtepunten terugkijken, gewoon om die twee doelpunten nog eens te zien, en dan zal ik mezelf dwingen de penalty's te kijken. Het is een vorm van masochisme die we allemaal kennen. Maar het mooie van deze sport, zeker in onze hoek van de wereld, is dat de hoop nooit echt sterft. Ze krijgt misschien een flinke klap, maar ze sterft nooit. Op naar de volgende campagne. Sláinte.