Het Amerika waar we om strijden: Van Schumers stellingname tot jouw American Eagle-shirt

Je ziet het tegenwoordig overal: dat gespleten beeld van Amerika. Het ene moment scroll je langs een Instagramverhaal van een vriend wiens kind de nieuwe American Girl-pop van het jaar uitpakt, het volgende moment lees je een kop over Chuck Schumer die in de clinch ligt met Republikeinen over de Save America Act. Het is genoeg om je hoofdpijn te bezorgen. Maar weet je, die tegenstrijdigheid? Dat is precies waar Amerika nu voor staat.

Ik zat vorige week in de wachtruimte op O'Hare te wachten op een vertraagde American Airlines-vlucht naar Dallas, toen de man naast me – in een American Eagle-hoodie – begon te mopperen over het nieuws op zijn telefoon. "Ze gaan het moeilijker maken om te stemmen," zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen mij. "Of makkelijker, afhankelijk van wie je het vraagt," mompelde ik terug. Uiteindelijk hebben we de hele tijd tot aan de gate zitten praten. Hij was een elektricien van de vakbond, op weg naar een klus in Texas, en maakte zich zorgen dat de ID-vereisten in het nieuwe wetsvoorstel een aantal van zijn jonge stagiairs zouden buitensluiten. Ik moest denken aan mijn neef in Phoenix, een echte stemmer op basis van de inhoud, die vindt dat het tonen van een identiteitsbewijs gewoon gezond verstand is – zoals bij het kopen van een sixpack. Dat is precies waar de strijd over gaat. Het gaat niet meer over links of rechts; het gaat over twee totaal verschillende ideeën van hoe dit land eruit zou moeten zien.

Het politieke steekspel op de heuvel (waar je beter op zou moeten letten)

Binnen het Capitool is het een complete knokpartij. Schumer zit in zijn loopgraven en noemt de Save America Act een moderne vorm van belasting om te mogen stemmen, verpakt in patriottisch cadeaupapier. De progressieve vleugel van zijn partij staat pal achter hem en wijst op onderzoeken die aantonen dat strenge ID-wetten de zwaarste impact hebben op wijken met veel minderheden en lage inkomens. Aan de andere kant heb je senatoren zoals Kennedy, die betogen dat als je een ID nodig hebt om Sudafed te kopen of aan boord te gaan van een American Airlines-vlucht, je er verdomd zeker een nodig zou moeten hebben om een stem uit te brengen. De term "verkiezingsintegriteit" wordt zo vaak rondgeslingerd dat het alle betekenis heeft verloren. Maar stap de heuvel van het Capitool af en loop binnen in een willekeurig eetcafé van Cleveland tot Charlotte, en het gesprek wordt opeens heel simpel en concreet.

Wat 'Amerika' betekent wanneer symbolen botsen

Het is vreemd, vind je niet? We hebben allemaal van die mentale plaatjes van het land. Voor veel mensen bestaat dat plaatje uit de Amerikaanse zeearend, de vlag, misschien een kind met haar eerste American Girl-pop – een symbool van onberispelijke, kleinsteedse waarden. Voor anderen is het de uitgestrektheid van Noord-Amerika, de open weg, het idee dat je gezin van de Grote Meren naar Mexico kan rijden zonder paspoort te tonen. En dan heb je nog de culturele ijkpunten die niet netjes in het verhaal van de ene of de andere partij passen.

• De American Airlines-stewardessen die met hun ogen rollen bij weer een politieke ruzie in de eerste klas.
• Het American Eagle-logo op een T-shirt van een jongere op een protest, en hetzelfde logo op het shirt van een agent die dat protest bewaakt.
• Club América-shirts die opduiken in voetbalcafés van LA tot Chicago, een herinnering dat "Amerika" in het Spaans iets anders betekent dan in het Engels – en dat is al langer waar dan wie van ons leeft.

Dit zijn niet zomaar merken of teams. Het is de achtergrondruis van een land dat met zichzelf in discussie is. Als ik een kop zie over de Save America Act, denk ik niet alleen aan de senaatsvloer. Ik denk aan die elektricien in de American Eagle-hoodie. Ik denk aan de Club América-fans die ik ken en die het afgelopen decennium burger zijn geworden en dit debat nu op de voet volgen. Ik denk aan het feit dat Noord-Amerika een continent is, niet alleen een natie – en wat er in Washington gebeurt, heeft tot ver in Toronto en Mexico-Stad effect.

Dus wat is de conclusie?

Eerlijk? Ik heb geen pasklaar antwoord. Dit is geen column waarin ik je vertel wie er gelijk heeft en wie niet. De man in het vliegtuig gaat zijn mening niet veranderen door iets wat ik schrijf, en Chuck Schumer ook niet. Maar misschien is het punt wel dat Amerika altijd een verzameling tegenstrijdigheden is geweest, bijeengehouden door ducttape en een gedeeld geloof dat morgen beter zou kunnen zijn. Op dit moment begint die ducttape een beetje te rafelen. We zijn aan het ruziën over de spelregels zelf – wie er mee mag doen, wie de score mag bijhouden.

Ondertussen gaat het leven gewoon door. De American Airlines-vlucht landt. De American Girl-pop wordt geliefd. De volgende Club América-wedstrijd begint. En ergens, in een gemeentehuis of een huiskamer of een café, begint weer een nieuw gesprek over wat dit land zou moeten zijn. Dat is het Amerika dat ik ken. Rommelig, luidruchtig en onmogelijk om je blik van af te wenden.