Motörhead-gitarist Phil Campbell overleden: Een laatste foto met vrienden en herinneringen aan een rocklegende

Daar zit hij, nonchalant als altijd, omringd door een paar maten, een biertje in de hand – zo kennen we hem, zo houden we van hem. De laatste foto van Phil Campbell, die een paar dagen geleden opdook, toont de gitarist ontspannen en goedgehumeurd. Bijna niemand vermoedde dat dit een van de laatste momenten zou zijn die de rocker met zijn vrienden kon delen. Nu is het nieuws officieel: Phil Campbell, de man met de gedurfde glimlach en de vlijmscherpe riffs, is overleden. De rockwereld rouwt om een van de meest authentieke gitaristen die de Britse hardrock ooit heeft voortgebracht.

Van Welshe rocker tot Motörhead-legende

Geboren in Pontypridd, Wales, vond Campbell al vroeg de muziek. Maar zijn grote podium betrad hij in 1984, toen hij zich bij Motörhead voegde – een band die op dat moment al legendarisch was. Lemmy Kilmister, de onmiskenbare bassist en zanger, haalde hem aan boord om de ritmegitaar te versterken. Samen met toenmalig drummer Phil "Philthy Animal" Taylor en later met Michael Burston, beter bekend als Würzel, vormde Campbell de klassieke line-up van de jaren tachtig. Deze bezetting – met twee gitaristen – brouwde een geluid dat smeriger, massiever en toch onmiskenbaar Motörhead was.

Het tijdperk met Würzel en de geest van "Another Perfect Day"

Würzel, die ons in 2011 veel te vroeg ontviel, en Phil Campbell – dat was een gitaarmuur waar zelfs betonnen muren zouden barsten. Samen toerden ze de wereld rond en persten ze albums. Hoewel "Another Perfect Day" (1983) nog van vóór Campbells tijd was, was de rauwe energie van dat album – de mix van punkattitude en heavy metal-kracht – precies wat Campbell later tot in de perfectie op het podium bracht. Je zou kunnen zeggen dat hij de geest van die plaat oppakte en verder dreef met zijn eigen, bluesachtigere noot. Alhoewel Another Perfect Day zonder hem werd gemaakt, was het de blauwdruk voor het tijdperk dat hij mede vormgaf: technisch behendig, maar altijd met het hart in de smerigheid van de rock-'n-roll.

Zijn geluid, zijn nalatenschap

Phil Campbell was meer dan alleen de "andere gitarist" naast Lemmy. Hij was degene die de melodie in het lawaai bracht. Zijn solo's waren nooit louter snelheidsoefeningen, maar hadden altijd die bepaalde smelt – alsof een oude bluesman door een Marshall-versterker schreeuwde. Albums als "Orgasmatron" (1986) of "Rock 'n' Roll" (1987) dragen onmiskenbaar zijn handschrift. Na Lemmy's dood in 2015 ging Campbell verder met zijn eigen band, "Phil Campbell and the Bastard Sons", en hield de vlag hoog. Hij bewees dat de motor ook zonder de baas nog draaide – met hetzelfde kabaal, maar ook met het nodige respect voor de erfenis.

De laatste dagen en het afscheid

De bewuste laatste foto, die nu rondgaat, toont hem in gezelschap van goede vrienden – lachen, kletsen, misschien oude verhalen ophalen. Precies zo willen we hem herinneren: als een nuchtere kerel die de schijnwerpers nooit echt nodig had, maar altijd wist hoe hij ze moest laten stralen. De doodsoorzaak is tot nu toe niet officieel bevestigd, maar het verdriet in de muziekgemeenschap is enorm. Van Brian May tot Dave Grohl, de ene hommage na de andere wordt gedeeld. Voor veel fans was hij de laatste echte rockgitarist van een uitstervende soort.

Zijn belangrijkste momenten bij Motörhead – een kleine maar fijne selectie:

• 1984: Toetreding tot Motörhead, begin van het tijdperk met twee gitaristen.
• 1986: Het album "Orgasmatron" – Campbells riffs worden donkerder, politieker.
• 1991: "1916" – toont zijn veelzijdigheid, van ballad tot knaller.
• 2004: "Inferno" – een laat werk dat bewijst: Campbell had niets van zijn venijn verloren.
• 2015: Na Lemmy's overlijden richt hij "Phil Campbell and the Bastard Sons" op en blijft toeren.

Met Phil Campbell verliest de wereld niet alleen een uitmuntende gitarist, maar ook een stukje pure rockcultuur. Zijn riffs zullen door de speakers blijven dreunen, zolang er mensen zijn die van luide muziek houden. Ruwbekken, virtuoos, Welshman, Motörhead – hij was het allemaal tegelijk. En nu het doek definitief is gevallen, blijft er maar één ding over: de gitaar nog eens goed openzetten en hem eren door de buren de stuipen op het lijf te jagen. In die zin: bedankt voor het lawaai, Phil!