Jazz tegen Nuggets: Waarom de zenuwslopende 128-125 zege in Salt Lake City een voorproefje was van de play-offs in de Western Conference

Er zijn van die avonden in de NBA die aanvoelen als een playoff-mixtape, en de confrontatie van maandag tussen de Denver Nuggets en de Utah Jazz in de Delta Center was er precies zo een. Vergeet even de standen—op papier was dit een clash tussen een zwaargewicht uit de Western Conference dat vecht voor positie en een ploeg die op de loterij afstevent en de resterende wedstrijden uitspeelt. Maar iemand vergat de Utah Jazz dat script te geven. Het resultaat? Een 128-125 thriller met meer wendingen, plotwisselingen en slotdrama dan een bestsellermisdaadroman.

Het meesterwerk van de Blauwe Pijl

Laten we meteen ter zake komen: Jamal Murray was absoluut on fire. Spelend op de tweede avond van een back-to-back—een moment waarop de benen van de meeste teams van beton worden—scoorde Murray maar liefst 45 punten, een seizoensrecord. Hij schoot 13-of-19 van de vloer en verzilverde acht van zijn dertien pogingen vanachter de driepuntslijn. Dit waren bovendien niet zomaar loze scores. Toen Nikola Jokic menselijk leek (daar zo meteen meer over) en de aanval een impuls nodig had, zorgde Murray daarvoor. Zijn explosie van 18 punten in het derde kwart was het enige dat Denver boven water hield, terwijl de Jazz, met de roekeloze overgave van een team dat niets te verliezen heeft, bleef slagen uitdelen.

De Joker, de Challenge en de 16,3 seconden durende eeuwigheid

Nikola Jokic eindigde met zijn gebruikelijke robuuste lijn: 22 punten en 12 rebounds. Maar als je de wedstrijd zag, weet je dat dit niet de typische Jokic-masterclass was. Hij worstelde af en toe, slachtoffer van de back-to-back sleur en een verdediging van Utah die golven van jonge, atletische spelers op hem afstuurde. Maar waar de wedstrijd herinnerd zal worden—en waar de fantasy basketball- en wedlijnen hevig schommelden—waren de laatste 16,3 seconden.

Met een punt achterstand drong Utah's Keyonte George door naar de basket. Het fluitsignaal klonk. Fout op Jokic. Zijn zesde. De Delta Center ontplofte. George, die met 36 punten zijn eigen doorbraakwedstrijd beleefde, ging naar de lijn voor twee worpen die de Jazz waarschijnlijk de voorsprong zouden geven. Het was het soort wrede uitnederlaag dat een seizoen kenmerkt. Toen gooide Denver-coach David Adelman de challenge-vlag. De basketbalgoden hielden hun adem in.

Na een pijnlijk lange videocontrole werd de beslissing teruggedraaid. Geblokt schot. Jokic bleef in de wedstrijd. Je zag de opluchting over de bank van de Nuggets spoelen. Die videocontrole was het omslagpunt dat ze nodig hadden. Jokic, die nieuw leven kreeg, schoot koeltjes twee vrije worpen raak met 6,1 seconden op de klok, waarmee hij de wedstrijd op slot deed, en het wanhoopsschot van George bij het zoemersignaal miste doel.

Het lichtpuntje in de zes nederlagen op rij van Utah

Laten we duidelijk zijn: de Jazz hebben nu zes keer op rij verloren en hun record staat op een trieste 18-43. Lauri Markkanen is aan de kant met een heupblessure. Jusuf Nurkic is out. De veteranen zitten grotendeels in burgerkleding. Oppervlakkig gezien is dit een team in volle vermogensverzamelmodus. Maar voor fans in Utah en neutrale kijkers die gewoon van het spel houden, was maandagavond een blik op een potentieel rooskleurige toekomst.

• Keyonte George (36 punten): Hij leek de eerste optie. Hij creëerde zijn eigen schot, raakte moeilijke sprongschoten en speelde met een branie die suggereert dat de Jazz hun point guard van de toekomst hebben gevonden.
• Kyle Filipowski (19 punten, 8 rebounds): De rookie blijft indruk maken. Zijn vermogen om de vloer te spreiden als grote man, gecombineerd met fysieke aanwezigheid onder de borden, is een droom voor een modern NBA-frontcourt.
• Ace Bailey (18 punten): Zijn atletisch vermogen is buitengewoon. Hij had momenten waarop je het toekomstige All-Star potentieel kon zien.

Dit team van Utah, eenmaal fit en met nog een hoge loterijpick in petto, gaat een probleem worden. Binnenkort.

De vleesmolen van de Western Conference

Voor Denver draaide deze zege om overleving. Het beëindigde een reeks van twee nederlagen en bracht hen op 38-24, waardoor ze stevig in de race blijven voor thuisvoordeel in de eerste ronde. Maar het legde ook enkele zwakke plekken bloot. De verdediging, met name tegen een scherpe guard als George, blijft een punt van zorg. Ze lijden te veel balverlies (15 keer op maandag). In een Western Conference die wijder open aanvoelt dan in jaren—grotendeels dankzij de nieuwe CBA die voor echte gelijkheid zorgt—kunnen deze kleine barsten in een seven-game series uitgroeien tot kloven. De Nuggets vertrouwen op hun kampioenschapserfgoed en het tweemansspel van Joker en Murray om die problemen te verdoezelen. Op maandag lukte dat net aan.

Nu de kalender omslaat naar maart, draagt elke wedstrijd het gewicht van de play-offs. Voor de Denver Nuggets bij Utah Jazz was dit niet zomaar een reguliere seizoenswedstrijd. Het was een statement van Denver dat ze zich niet zomaar gewonnen geven, en een belofte van Utah dat hun wederopbouw voorloopt op schema. De volgende keer dat deze twee elkaar treffen, verbaas je nergens over als de inzet nog hoger is.