FTSE 100-futures licht hoger nu beleggers geopolitieke spanningen afwegen tegen hoop op renteverlagingen

Het is een klassiek geval van "risico aan, risico uit" aan het begin van de handelsweek. Als je vanochtend de markt voor FTSE 100-futures in de gaten hebt gehouden, heb je die tweestrijd live zien plaatsvinden. We gaan uit van een iets hogere opening, maar het is voorzichtig. Iedereen heeft enerzijds het oog gericht op de escalerende situatie in het Midden-Oosten - die nu aansleept - en anderzijds op wat centrale banken, met name onze eigen Bank of England, nu gaan doen met de rentetarieven.

De overgang jaren geleden naar een volledig elektronisch handelssysteem bij Liffe moest dit allemaal efficiënter maken, en dat is ook gebeurd. Je ziet dat de reactietijden in het futurescontract razendsnel zijn in vergelijking met de oude open outcry-dagen. Maar wat het niet heeft gedaan, is het menselijke element van angst en hebzucht wegpoetsen. Vanmorgen schreeuwen de algoritmen in verschillende richtingen. Het geopolitieke rumoer, met name het voortslepende Iran-conflict en het gefluister over mogelijke oliestraffen van de overkant van de Atlantische Oceaan, duwt de ene kant op. Maar het fluisteren dat we de piek van de basisrentes misschien wel dichter zijn genaderd, trekt ons weer de andere kant op.

Het rentevraagstuk en marktgeheugen

Als we terugkijken naar hoe de markt historisch heeft gereageerd, is het een duidelijke herinnering dat, terwijl de krantenkoppen schreeuwen over oorlog en vrede, de langzame, slijtende realiteit van het monetaire beleid uiteindelijk de langetermijntrend bepaalt. De eerste reactie op een renteverhoging is vaak een daling, maar de daaropvolgende prijsactie hangt volledig af van het 'waarom'. Als de BoE de rente verhoogt om echte, door vraag gestuurde inflatie de kop in te drukken, dan verkopen de futuresmarkten en blijven ze laag. Als het een verhoging is om geïmporteerde inflatie te bestrijden - bijvoorbeeld door een piek in de olieprijzen veroorzaakt door een getankerd schip in de Straat van Hormuz - wordt de rekensom ingewikkelder.

Dit zie je terug in de manier waarop rendementen op activa samen bewegen, of juist niet. De gebruikelijke vereenvoudigde modellen vallen vaak uit elkaar in weken als deze. Normaal gesproken zou je verwachten dat grondstoffen stijgen en aandelen dalen wanneer geopolitieke risico's toenemen. Maar de FTSE 100 zit boordevol energie- en mijnbouwgiganten. Dus wanneer de olie stijgt door het Iran-nieuws, fungeren namen als BP en Shell als een natuurlijke hedge voor de hele index. Het is geen zuivere correlatie; het is rommelig, en dat is wat de schermen interessant houdt. In sommige kringen bestaat de hardnekkige theorie dat we gevangen zitten in een cyclus van schok en monetaire reactie. Een beetje fatalistisch voor een maandagochtend, maar het punt is duidelijk.

De echte vraag waar de 'quants' ('kwantitatieve analisten') 's nachts van wakker liggen, is hoe de aard van de bewegingen is veranderd sinds de overgang naar volledig geautomatiseerde systemen. De liquiditeit is dieper, ongetwijfeld. De bied-laat spreads zijn smaller. Maar je krijgt niet meer de langzame, bijna waardige daling. Je krijgt flitsgebeurtenissen, pieken en een volledige verdamping van diepte in het orderboek gedurende dertig seconden tegelijk. Het doet je afvragen of de informatie die besloten ligt in een enkele transactie hetzelfde is, wanneer het een macro-hedgefonds kan zijn dat een visie heeft op een Brits rentebesluit, of slechts twee HFT-algoritmen die een potje zitten te 'spelletjes spelen' om een paar cent. Ontcijferen wie wat doet en waarom is nu een fulltime baan voor een team van gepromoveerden, niet zomaar een kerel op de vloer die naar de gezichten van de handelaren kijkt.

Dit is waar ik vanochtend op de schermen op let:

• Het niveau van 8.000 punten: Het is een psychologische barrière. Elke keer dat de futures eromheen dansen, duiken er verkopers op. Een definitieve doorbraak erboven, en dan kan het feest losbarsten.
• Olieprijzen: Met name Brent. Als het boven de $90 blijft, zou de energie-zware FTSE de bredere marktzenuwen wel eens van zich af kunnen laten glijden.
• De Amerikaanse Treasury-curve: Het klinkt saai, maar het signaal van Amerikaanse obligaties bepaalt vaak de stemming voor onze eigen obligatiemarkt, wat op zijn beurt druk uitoefent op de rentegevoelige aandelen zoals banken en bouwbedrijven in de FTSE.

Dus voor vandaag hopen de gokkers op een klein herstel. Ze hopen dat de winstkracht van de multinationals waaruit onze index bestaat, zwaarder weegt dan de schok van hogere brandstofprijzen en de onzekerheid van een breder conflict. Het is een delicate balans, en eerlijk gezegd kan het tegen lunchtijd beide kanten op vallen. Het enige wat wij kunnen doen is de tape in de gaten houden en met één oor naar het nieuws uit het Midden-Oosten luisteren en met het andere naar het gefluister uit Threadneedle Street.

Mijn onderbuikgevoel? We staan een hobbelige sessie te wachten, maar de koopjesjagers liggen op de loer. Ze kijken naar de inflatiecijfers van volgende week en wedden dat dit de cijfers zijn die de BoE eindelijk dwingen om een pauze aan te kondigen. En als dat het geval is, kijkt de futuresmarkt misschien dwars door de ruis heen en begint het de prijs voor de rust na de storm te bepalen.