Handelsgeruchten over Arber Xhekaj: Waarom het laten gaan van 'The Sheriff' een grote fout zou zijn

Je kent dat gevoel wel: je zit op een rustige woensdagochtend rustig je koffie te drinken, je scrollt door je feed en dan zie je een kop waarvan je je koffie bijna weer uitspuugt? Dat overkwam mij vandaag. De geruchten worden steeds luider, en eerlijk gezegd beginnen ze me mateloos te irriteren. Er wordt in de competitie gefluisterd – en je hoort het van insiders die er normaal gesproken niet vaak naast zitten – dat de dagen van Arber Xhekaj in een Habs-tenue geteld zouden kunnen zijn. Ik volg dit team lang genoeg om te weten wanneer er alleen maar wat rook is, en wanneer er daadwerkelijk een vuurtje brandt. Dit ruikt naar brandstichting.

Laten we voor we in de statistieken en cap-gedoe duiken één ding helder hebben. We hebben het hier over Arber Xhekaj. The Sheriff. Die gast die bij een opstootje voor het doel komt en ervoor zorgt dat tegenstanders opeens hun familie weer voor ogen hebben. Dat kun je niet zomaar vervangen. Het kan me niet schelen hoeveel analysespreadsheets je uitprint. Het is niet voor niets dat het Bell Centre uit zijn dak gaat wanneer nummer 72 iemand in de tang neemt. De stad werd verliefd op hem vanaf het moment dat hij werd opgeroepen. Hij is niet zomaar een verdediger; hij is een statement. Hij is de verzekeringspolis voor elke technicus in onze selectie.

Ik snap het wel. Ik lees die gefluister ook. "Hij is een eenhoorn." Dat is de term die rondgaat in scoutingkringen. Een vent van zijn formaat die zo kan schaatsen en zo'n schot heeft? Die kom je niet vaak tegen. Waarom zouden Kent Hughes en Jeff Gorton dan overwegen om hem weg te doen? Het gerucht dat ik hoor, wijst op een overschot aan spelers. We hebben Lane Hutson die de powerplay leidt, Jayden Struble die bewijst dat hij thuishoort, en de aanvoer van talent is dieper dan de St. Lawrence-rivier. Sommigen zien bij de blauwe lijn een overschot. Ik zie juist een recept voor een dynastie – als we de juiste stukken vasthouden.

Laten we eens bekijken waarom het wegdoen van Arber Xhekaj het type fout is dat een club nog tien jaar lang achtervolgt:

• Het intimidatiefactor: We leven niet meer in de jaren 80, maar hockey blijft een sport van kleine marges. Als je zo'n kerel als Xhekaj achterin hebt staan, dan lopen vaardige spelers als Cole Caufield en Nick Suzuki net wat meer op hun tenen. Ze weten dat als er een smerige charge wordt uitgedeeld, de Sheriff even langs komt. Dat vangnet zie je niet terug op de scorekaart, maar wel in de winstkolom.
• Waarde versus kosten: Kijk eens naar zijn contract. Hij is jong, zijn salaris is beheersbaar en hij is een publiekslieveling. Als je hem ruilt, krijg je ofwel een draftpick die over vier jaar misschien wat wordt, of je neemt een ervaren speler met een contract dat ons later in de problemen brengt. Die rekensom gaat niet op.
• Het 'net gemiddeld'-argument: Ik dook laatst eens diep in de materie – zo'n analytisch stuk dat echt blijft hangen – en het bevestigde wat ik eigenlijk al wist: dit team, zoals het nu is samengesteld, heeft geen Vezina-waardige doelman nodig om te winnen. Ze hebben genoeg aan gemiddeld keeperswerk. Waarom? Omdat de identiteit van het team verschuift naar 'moeilijk tegen te spelen'. Arber Xhekaj is de hoeksteen van die identiteit. Als je die hoeksteen wegtrekt, begint de hele constructie te wankelen. Als we de crease niet kunnen vrijhouden, worden onze doelmannen opeens superhelden. Dat is geen duurzaam plan.

Ik heb genoeg wedstrijden vanaf de tribune gezien om te weten dat de fans niet gek zijn. Ze zien de ontwikkeling. Ze zagen Arber Xhekaj van een ongedraftte underdog uitgroeien tot een speler die respect afdwingt bij elk team in de Atlantic Division. Denk je dat we hem gaan ruilen zodat we misschien, heel misschien, een middenronde pick krijgen die uitgroeit tot een nieuwe Arber Xhekaj? Dat is een cirkelredenering die me mateloos irriteert.

Er is nog een laag aan dit verhaal, en die houdt me 's nachts wakker. De geruchtenmolen suggereert dat als de Habs deze zomer een grote slag willen slaan voor een aanvaller in de top-zes – en laten we eerlijk zijn, we kunnen nog wel een doelpuntenmaker gebruiken – Xhekaj dan het ruilmiddel zou kunnen zijn. Ik zeg je nu al: dat is een fout. Je bouwt je kern op basis van karakter en stoerheid. Je doet niet de speler weg die de bleu-blanc-rouge in zich heeft, alleen maar omdat je denkt een glimmend nieuw speeltje te kunnen krijgen. Deze film hebben we eerder gezien. Meestal eindigt die met dat glimmende speeltje dat ondermaats presteert en zitten wij als fans te klagen: "Weet je nog, toen we die grote gast hadden die zijn teamgenoten echt kon verdedigen?"

Het bericht dat rondgaat – en ik vertel je gewoon wat er gefluisterd wordt – geeft aan dat er binnen de organisatie het idee leeft dat ze een 'koningslosgeld' voor hem kunnen krijgen. Een koningslosgeld? Voor een verdediger van 1.93 meter die kan schaatsen, vechten en een kanon van de blauwe lijn heeft? Tuurlijk, je kunt er wel wat voor krijgen. Maar weet je wat je er niet voor terugkrijgt? Een nieuwe Arber Xhekaj. Je kunt het gevoel van zekerheid dat hij in de zaal brengt niet reproduceren. Je kunt de angst die hij in het hart van een Brad Marchand of Matthew Tkachuk jaagt, elke keer dat ze denken de keeper te gaan rammen, niet nabootsen.

Kijk, ik wil niet zeggen dat Hughes en Gorton niet weten wat ze doen. Ze hebben deze club met chirurgische precisie uit het slop getrokken. Maar als ik in die war room zat, zou ik de telefoon erop neerleggen bij elk gesprek dat begint met "We willen graag informeren naar Arber...". Dit is geen zakelijke beslissing; het is een identiteitsbeslissing. We hebben drie jaar besteed aan het opbouwen van een cultuur. Je ruilt de Sheriff niet. Je bouwt een vleugel in de Hall of Fame voor hem.

Er is hier iets moois in de maak. De jongeren groeien op, de groep is hecht en voor het eerst in jaren hebben andere teams een hekel aan het spelen in ons huis. Laten we dat niet verknallen door slim te gaan doen met de statistieken. Houd de kern bij elkaar. Houd de stoerheid. Houd Arber Xhekaj in Montreal, waar hij thuishoort.