De andere Bennet-zus: Waarom deze verfilming van Jane Austens vergeten heldin de troostrijke kijkervaring is die we nodig hadden

Laten we eerlijk zijn: Mary Bennet is al meer dan 200 jaar het mikpunt van spot. Het onhandige, saaie middelste zusje, ingeklemd tussen de stralende Lizzy en de frivole Lydia, voorbestemd om alleen herinnerd te worden om haar moraliserende preken en de teleurstelling van haar moeder. Maar als je de afgelopen week ook maar iets van televisie hebt meegekregen, dan weet je dat het meisje dat altijd gewoon "de andere Bennet-zus" was, eindelijk haar moment van glorie beleeft. En eerlijk? Het is de meest bevredigende comeback die ik in tijden heb gezien.

Janice Hadlows briljante roman uit 2020, De andere Bennet-zus, heeft de overstap naar het kleine scherm gemaakt en dat voelt als een kop perfect gezette thee op een sombere middag in november. De serie eindigt deze week en de gesprekken – van lokale boekenclubs tot aan de kenners – gaan niet alleen over de prachtige kostuums of het weelderige Engelse platteland. Het gaat erom hoe dit verhaal, dat volledig op Mary is gericht, zo pijnlijk modern aanvoelt.

Een ‘Yule Log’ om aan te steken

Er is een bepaalde scène die door fans online al wordt omarmd als het “De andere Bennet-zus Yule Log”-moment – een stille, introspectieve scène waarin Mary, ver weg van de chaos van Longbourn, eindelijk een glimp van rust vindt bij een haardvuur, een boek in haar hand. Het is een visuele metafoor voor de hele serie. Waar de meeste Austen-verfilmingen draaien om spetterende ballen en de wedloop naar een goede huwelijkskandidaat, durft Hadlows versie, en nu deze bewerking, de vraag te stellen: wat gebeurt er met de vrouw die er niet bij hoort? Diegene die niet de spreekwoordelijke ster aan het firmament is?

Het is een liefdesbrief aan buitenbeentjes, introverten en iedereen die ooit het gevoel heeft gehad dat hij of zij slechts een plek innam in een kamer vol luidere persoonlijkheden. De serie schuwt Marys scherpe kantjes niet – haar sociale onhandigheid, haar starre zelfingenomenheid – maar polijst ze liefdevol om zo een vrouw van diepe intelligentie en onverwachte veerkracht te onthullen. Haar worsteling met de meedogenloze sociale hiërarchie van het Regency-tijdperk voelt minder als een geschiedenisles en meer als een meestercursus in zelfacceptatie.

• Meer dan een bijpersonage: De serie breidt Hadlows roman uit en geeft Mary een reis die haar ver buiten de hagen van Meryton voert, tot in de intellectuele kringen van Londen.
• Een onvertelde zusterband: Eindelijk zien we de dynamiek tussen de Bennet-zusjes zonder het filter van Elizabeths vooroordelen. Het is rommeliger, verdrietiger, maar uiteindelijk lonender.
• Literaire echo’s: Het is onmogelijk dit te kijken zonder na te denken over de erfenis van vrouwelijke schrijvers. Dit verhaal staat trots naast recente verkenningen zoals Sister Novelists: The Trailblazing Porter Sisters, Who Paved the Way for Austen and the Brontës – een herinnering dat het pad voor een personage als Mary werd geëffend door echte vrouwen die weigerden terzijde te worden geschoven.

Wat deze verfilming zo goed laat werken, is niet alleen dat Mary een liefdesbelang krijgt (al is de langzaam oplopende romantiek oprecht charmant). Het is dat ze haar het enige geeft wat Austens oorspronkelijke wereld haar ontzegde: regie over haar eigen leven. De andere Bennet-zus van Janice Hadlow was altijd al een radicale daad van literaire herwaardering, maar om het nu in beeld te zien gebracht, voegt een geheel nieuwe dimensie toe. Je voelt de spanning van een vrouw die zich realiseert dat ze zich niet hoeft neer te leggen bij een voetnoot in het verhaal van een ander.

We hebben altijd al een zwak gehad voor de underdog, voor de vechter die de criticasters ongelijk bewijst. Mary Bennet is de ultieme vechter. Ze is niet geboren met Elizabeths scherpzinnigheid of Janes schoonheid. Ze moet haar geluk afdwingen met pure wilskracht en de weigering om bejammert te worden. Het is ver verwijderd van de typische escapistische kostuumdrama's, en eerlijk gezegd is het daarom zoveel beter.

Dus als je de eerste golf aan enthousiaste reacties hebt gemist, doe jezelf dan een plezier. Schuif aan bij de haard, steek de open haard aan (of zet de warmtepomp maar hoger) en kijk deze serie. Het is een prachtige herinnering dat het stilste personage in de kamer soms het belangrijkste verhaal te vertellen heeft. En voor een personage dat twee eeuwen lang werd gedefinieerd door wat ze niet was, is het een vreugde om haar eindelijk te vieren om alles wat ze wél is.