Aardbeving op Ischia: redding van kleine Mattias en hoop voor Ciro - een dag van angst en saamhorigheid

Vanmorgen om 11.23 uur beefde de aarde op Ischia opnieuw. Een beving met een kracht van 2.6, met het epicentrum bij Casamicciola, werd door iedereen gevoeld: wie net bij de bar stond, wie boodschappen deed, wie op het strand van de zon genoot. Je hart zat in je keel, want hier is een aardbeving geen onbekende. Maar deze keer ging de angst gepaard met een grote golf van saamhorigheid en een beetje wonder.

Het filmpje dat over het eiland ging: Mattias gered uit het puin

De eerste die in de schijnwerpers stond, was de kleine Mattias. Een video die binnen een paar uur viraal ging, laat de brandweer zien die hem uit een berg puin haalt, onder het stof maar levend. Je ziet het exacte moment waarop een klein handje tussen het puin verschijnt en een rode helm het vastpakt. De beelden van de redding van de kleine Mattias gingen door alle familiechats en WhatsApp-groepen op het eiland. "Ik zat voor de buis te huilen," vertelde een buurvrouw me, "omdat ik in dat kind mijn eigen neefje zag." De civiele bescherming was er meteen bij en coördineerde de eerste reddingsoperaties met een perfecte organisatie. En gelukkig maar, want op zulke momenten telt elke seconde.

De zoektocht gaat door: iedereen houdt zijn hart vast voor Ciro

Maar terwijl het verhaal voor Mattias eindigde met een knuffel en een warmtedeken, hangt het lot van een ander nog aan een zijden draadje. Ciro wordt vermist. De zoektocht gaat onverminderd door, schep voor schep, onder de zon en het stof. De graafmachines werken in stilte, alleen onderbroken door de stemmen van de reddingswerkers die zijn naam roepen. "Kom op Ciro, laat je horen," schreeuwen ze. En wij, weggedoken in onze huizen of op straat toekijkend, houden ons hart vast. Het laatste nieuws van de civiele bescherming spreekt van een intense zoektocht, maar de tijd dringt. De hoop sterft het laatst, dat weten we hier op Ischia maar al te goed.

De les van Casamicciola: tussen angst en wederopbouw

Elke schok brengt ons jaren terug in de tijd, naar die vreselijke dagen in 2017 en 1883. Maar deze keer, ondanks de angst, werkte de hulpverleningsmachine. Hier zijn een paar dingen die ons allemaal zijn bijgebleven:

• De paraatheid van de Civiele Bescherming: binnen een paar minuten hadden ze commandoposten opgezet en begonnen met het inspecteren van gebouwen.
• De saamhorigheid onder buren: deuren stonden open om een kop koffie of een plek om te zitten aan te bieden aan degenen wiens huis beschadigd was.
• De angst voor Ciro: de meest gezochte naam op Google vandaag, de hoop dat hij levend gevonden wordt, net als Mattias.

En terwijl de avond valt over Casamicciola, zijn de straten gevuld met mensen die niet naar binnen willen. Beter buiten blijven, praten, naar de sterren kijken en bidden dat de aarde niet opnieuw beeft. De updates van de civiele bescherming melden dat gebouwen zijn gecontroleerd en dat er geen grote schade is, maar de zoektocht naar Ciro gaat door. En wij blijven hier, met onze mobieltjes in de hand, klaar om dat nieuws te ontvangen waar we allemaal op wachten: "Ciro is gevonden."

Dit is ons Ischia, kwetsbaar en tegelijkertijd sterk. Een land dat beeft, maar nooit opgeeft.