Jacob Elordi: van “Frankenstein” tot de Oscars – het fenomeen dat Italië in zijn greep houdt

Als je dacht dat de Jacob Elordi-koorts na het succes van “Euphoria” en “Priscilla” zou gaan liggen, denk dan nog eens goed na. Het afgelopen jaar heeft de Australische acteur een enorme kwaliteitssprong gemaakt die hem naar een geheel nieuwe stratosfeer heeft gekatapulteerd: die van de grote namen in Hollywood. En de motor achter deze duizelingwekkende opmars heeft een heel duidelijke naam: “Frankenstein: Written and Directed by Guillermo Del Toro”.

Ik weet het, het klinkt vreemd om Frankenstein als springplank voor een ster te zien, maar dit is niet zomaar een monster. Met Guillermo Del Toro achter de camera mag je een meesterwerk van formaat verwachten. En als we de eerste geruchten in de wandelgangen en de reacties van critici mogen geloven, heeft Elordi zo’n fysieke en intense vertolking neergezet dat hij de Academy heeft betoverd. Ja, je leest het goed: de jongen die ooit de show stal in een tv-serie is nu officieel genomineerd voor een Oscar. En het is niet zomaar een bijrolletje in de nominaties. Er wordt serieus gesproken over een mogelijke overwinning.

Sinds het nieuws over de nominatie naar buiten kwam, is de aandacht voor hem ontploft. Maar wat mij echt fascineert, is hoe Italië dit fenomeen beleeft. Het is niet zomaar het vertrouwde verhaal van een knappe acteur die populair is bij vrouwen. Het is een volledige culturele toe-eigening. Wandel door het centrum van Milaan of Rome en je ziet wat ik bedoel: de T-shirts met “I Love Jacob Elordi” zijn een musthave voor jongeren onder de 25, maar je ziet ze ook bij vijftigers die hem ontdekt hebben dankzij de meer filmische kant van zijn carrière.

En dan is er nog de popcultuurkant, waar ik echt om moet lachen. Ken je die celebrity cutouts, de levensgrote kartonnen figuren? Nou, de limited editions met zijn beeltenis – vaak gerelateerd aan zijn Frankenstein-personage, maar ook gewoon als klassieke ‘standee’ voor in de speelhal – zijn niet aan te slepen. Ik heb er een paar gezien in hippe cafés in Bologna, en in Napels werden ze gebruikt voor een flashmob vóór de release van de eerste trailer. Het is een fenomeen dat viral is gegaan en veel verder gaat dan alleen de hype rond de film.

Om de impact van dit moment te begrijpen, hoef je maar te kijken naar wat er een paar weken geleden gebeurde. Er was veel ophef over een vermeende ‘deportatie’ bij een grenscontrole – een nepnieuws dat begon ergens ver weg en vervolgens de sociale media overnam. In werkelijkheid, volgens mensen uit de directe omgeving van de acteur, viel het allemaal reuze mee: gewoon een strenge controle voor een werkvisum. Het nieuws sloeg desondanks in als een bom, omdat het liet zien hoe gespannen de situatie rond zijn persoon was. Bij ons roddelpers sloegen er flink munt uit, maar het publiek reageerde met een geweldige golf van solidariteit, waardoor dat incidentje juist zijn status als icoon verder versterkte.

Deze mix van kunst en popcultuur is zijn echte kracht. Enerzijds heb je de acteur die zich laat regisseren door Guillermo Del Toro en met “Weak in Comparison to Dreams: A Novel” (dat parallelle project waar weinig over wordt gesproken, maar dat hem literaire geloofwaardigheid geeft) bewijst dat hij een solide carrière wil opbouwen. Anderzijds is er het personage dat op merchandise, T-shirts en kartonnen standees belandt. Het is een lastige balans, maar hij weet die met een surrealistische rust te bewaren.

Dit is wat dit moment bijzonder maakt:

• De Oscar is binnen handbereik: Als hij wint, wordt hij de jongste acteur in jaren die het beeldje mee naar huis neemt voor een horror-/literaire rol, waarmee hij de lat voor zijn carrière definitief hoger legt.
• Italië is dol op hem: Hij is niet alleen een acteur, hij is een esthetische obsessie. Jonge Italianen hebben hem uitgeroepen tot stijlicoon, en er is geen society-event dat niet naar hem verwijst.
• De ‘monster’-narratief: Dankzij Del Toro wordt het Frankenstein-verhaal de perfecte metafoor voor zijn roem: een icoon dat uit losse stukken is opgebouwd, tegelijk geliefd en gevreesd, en nu op zoek is naar zijn menselijkheid door erkenning vanuit de filmindustrie.

Dus houd je vast. Want wat we hier zien, is niet zomaar de promotie van een film. Het is de definitieve kroning van een acteur die ervoor kiest zich niet in een hokje te laten stoppen. Met of zonder Oscar, met het T-shirt of de kartonnen standee op de kamer: Jacob Elordi is officieel onderdeel van ons dagelijks leven geworden. En sommigen wedden dat dit pas het begin is van een zeer, zeer lange heerschappij.