Socceroos verslaan Curaçao in Melbourne: Een avond vol nieuwe gezichten, oude glorie en de toekomst

Je kent dat gevoel wel als je op een dinsdagavond AAMI Park uitloopt, de lucht nog dik van de geur van vleesbroodjes en dat brouwsel dat ze achter de bar verkopen, en je gewoon voelt dat er iets is veranderd? Niet op zo'n grote, met vuurwerk en confetti. Maar op een stille manier van: "Ik heb zojuist de toekomst gezien." Dat was Melbourne vanavond. De Socceroos versloegen Curaçao niet alleen; ze gaven ons een voorproefje van het volgende hoofdstuk van het Australisch voetbalelftal. En vanaf waar ik zat, ziet dat er verdomd veelbelovend uit.

Kijk, op papier is het gewoon een oefenwedstrijd. Zo'n FIFA Series-wedstrijd die in de agenda wordt gegooid om de jongens scherp te houden. Maar als je Geschiedenis van voetbal in Australië hebt gevolgd, weet je dat het bij dit soort avonden niet alleen om de uitslag gaat. Het gaat om de sfeer. En de sfeer was vanavond een verdomd goede 2-0 overwinning op een strijdlustig Curaçao. De uitslag deed ons misschien iets te veel eer aan? Misschien. Maar de intentie? Dat was waar het om draaide.

Voor degenen onder ons die de dagen van Team Socceroo F.C. nog kennen en wat het betekende om het groen en goud aan te trekken toen de sport hier nog in de kinderschoenen stond, zegt het zien van een vol stadion op een dinsdag voor een "betekenisloze" wedstrijd alles. De sport is volwassen geworden. Maar de ziel? Die is nog steeds hetzelfde. Het is dezelfde ziel waarvoor Johnny Warren en de jongens van Sheilas, Wogs and Poofters als bezetenen vochten. Je voelde het elke keer als een jong kind in een Matildas-shirt – want laten we eerlijk zijn, die meiden hebben de sport voor iedereen veranderd – opsprong om een nieuw gezicht in de Socceroos-selectie aan te moedigen.

Dus, wie viel er op? Laten we het opsplitsen:

• Het nieuwe bloed: We zagen een paar debutanten of bijna-debutanten die serieuze speeltijd kregen. Deze volgende generatie speelt onbevreesd. Ze dragen niet het gewicht van voorgaande generaties met zich mee; ze sprinten er juist naast. De manier waarop ze de bal lieten rondgaan, de bereidheid om onder druk van achteruit op te bouwen – het is een andere stijl dan die van de "gouden generatie" met Cahill, Kewell en Viduka. Het is continentaal.
• De verdediging: Curaçao had zijn momenten, vooral in de counter in de eerste helft. Maar de achterhoede hield stand. Het is het soort verdedigende strijd dat al jaren ons handelsmerk is, en het is goed om te zien dat het nog steeds niet onderhandelbaar is, wie er ook de aanvoerdersband draagt.
• De afronding: We verspeelden onze kansen niet. Twee doelpunten, beide klinisch. In een oefenwedstrijd is dat precies wat je wilt. Bouw de gewoontes nu op, zodat het scoren bij de WK-kwalificaties vanzelfsprekend is.

Ik heb na de wedstrijd nog een praatje gemaakt met een paar oudgedienden. Degenen die in de NSL-dagen speelden, die zich herinneren dat AAMI Park nog maar een idee was en het nationale team trainde op koeienweides. Ze grijnsden. Niet vanwege de uitslag – ze hebben ons grotere teams dan Curaçao zien verslaan – maar vanwege de continuïteit. Ze keken naar de jonge jongens en zagen zichzelf. Ze keken naar de invloed van het Australisch vrouwenvoetbalelftal op de tribunes en zagen een sport die eindelijk echt verenigd is.

We zijn een lange weg gekomen sinds de dagen dat voetbal werd gezien als de "buitenlandse" sport. Dit is nu onze sport. Het is de sport van kinderen in de westelijke voorsteden, de sport van studenten in de stad, en de sport van gepensioneerden op de tribune. Vanavond voelde als een overdracht. De oude garde is eindelijk comfortabel genoeg om los te laten, omdat ze kunnen zien dat de nieuwe garde er klaar voor is.

Dus, wat nu? Deze FIFA Series-serie draait om het opbouwen van breedte. Het gaat erom de bondscoach opties te geven. Het gaat erom dat we, als we aantreden voor de volgende grote kwalificatiewedstrijd, niet alleen elf basisspelers hebben, maar een selectie. Een echte selectie. En als we vanavond iets mogen afleiden, zijn we er een goede aan het bouwen.

De Socceroos zitten in een goede fase, maat. Ze zijn nog niet het volmaakte product – dat is geen enkel team – maar ze hebben richting. En op een dinsdagavond in Melbourne, met net genoeg droog weer, is dat alles wat je kunt vragen.