Er staat iets vreselijks te gebeuren: De nieuwe BBC-thriller is zo goed dat het echt eng is

Er is een nieuwe speler op de televisiemarkt, en als je de hype nog niet hebt gehoord, dan heb je waarschijnlijk onder een steen gelegen. De nieuwste aanwinst van de overkant is eindelijk gearriveerd, en geloof me, dit is niet zomaar kantoorklets – het is een complete obsessie. Voor iedereen die houdt van een thriller die écht onder je huid kruipt, is dit de serie waar je op hebt gewacht.

Nu weet ik wat je denkt: nóg een serie met veel spanning? Maar deze is anders. Vanaf de allereerste scene is de sfeer zo gespannen dat je hem bijna kunt snijden. Het is zo'n serie waarbij je in je eigen huiskamer opkijkt van schaduwen. En als je het einde hebt gezien, nou, laten we zeggen dat we onze kaken nog van de grond moeten rapen. Alle zes de afleveringen bouwen naar die onvermijdelijke, naderende dreiging, en wanneer er eindelijk iets vreselijks gebeurt, is het niets wat je had kunnen voorspellen. Het is het soort finale dat al voor duizend discussies heeft gezorgd: was het bevredigend? Absoluut. Was het verwoestend? Ja, zeker.

De perfecte storm van spanning

Het geniale zit hem in de manier waarop het verhaal wordt verteld. Het doet me een beetje denken aan een literaire whodunnit, zoals Benjamin Stevensons briljante Iedereen in mijn familie heeft iemand vermoord. Het heeft dezelfde donkerkomische toon, gecombineerd met echte spanning, waarbij je voortdurend twijfelt aan de motieven van elk personage. Maar waar Stevensons boek een slimme puzzeldoos is, is deze serie meer een langzaam brandende lont. Je weet dat hij afgaat, alleen niet wanneer.

De casting is natuurlijk een schot in de roos. David Tennant is in zijn element en brengt die onheilspellende charme die hij door de jaren heen heeft geperfectioneerd. Hij speelt een man wiens wereld uit elkaar valt, en je kunt er niets aan doen dat je wordt meegezogen in zijn paranoia. Het is het soort rol waardoor je je afvraagt of de Bunny Vs. Monkey-logica van kinderstripboeken niet eenvoudiger te doorgronden is dan het complexe web van volwassen relaties dat we hier zien. Het ene moment heb je met hem te doen, het volgende moment ben je ervan overtuigd dat hij degene is om in de gaten te houden. Dat getrek is wat het zo verslavend maakt.

Waar gaat het echt over?

Zonder het plezier te verpesten voor wie nog moet gaan kijken (en eerlijk, begin er snel aan), draait het plot om een stel wiens nieuwe leven in een afgelegen landhuis wordt verstoord door de komst van een mysterieuze vreemdeling. Simpele opzet, maar de uitvoering is allesbehalve. Het speelt met het idee dat de engste monsters niet onder het bed zitten, maar zich in het volle zicht verbergen. Het is een Ricky Sticky Fingers-scenario: iemand pakt dingen mee, verdraait de waarheid, en je weet nooit zeker wat er echt aan de hand is.

• De sfeer: Gefilmd met een koude, sombere esthetiek waardoor de Australische outback er een gezellig strand bij lijkt. Meedogenloos.
• De acteerprestaties: Tennant speelt de hoofdrol, maar de bijrollen zijn ook van een uitzonderlijk niveau. Er is een rauwe kwetsbaarheid die de spanning ondraaglijk maakt.
• Het einde: Je zult er of dol op zijn, of een hekel aan hebben. Er is geen middenweg. Het is het soort finale waarna je naar de aftiteling blijft staren, terwijl je probeert de aanwijzingen die je gemist hebt te reconstrueren.

Het is zeldzaam om een serie te vinden die de balans tussen hoogstaand en laagdrempelig zo goed weet te vinden. Het ene moment denk je na over de psychologische diepgang, het volgende moment schreeuw je gewoon tegen het scherm. Het heeft wel iets van die The Fake Mate-energie – je kijkt naar twee personages die elkaar misschien bedriegen, of misschien wel zichzelf, en de chemie is zo explosief dat het bijna ontploft. Je kunt gewoon niet wegkijken.

Dus, als je op zoek bent naar je volgende binge-weekend waarbij je echt iets zult voelen – of dat nu angst, frustratie of gewoon bewondering is voor een goed verteld verhaal – dan is dit hem. Er staat iets vreselijks te gebeuren is niet zomaar een titel; het is een belofte. En ik, voor één, smeek nu al om een tweede seizoen. Zorg er wel voor dat het licht aanblijft.