Ángel Víctor Torres, het Decreet en de Polsslag van de Canarische Eilanden: Voorbij de Politiek, een Analyse van Macht en Zaken

Wat zich deze dagen afspeelt in de Canarische politiek overstijgt het loutere parlementaire debat. De machtsstrijd tussen Ángel Víctor Torres en de huidige president, Fernando Clavijo, over het fameuze decreet, is niet zomaar een anekdote in de roerige kroniek van de eilanden. Het is, voor wie tussen de regels kan lezen, een meesterlijke zet op het schaakbord van de macht die allianties herdefinieert, ambities ontbloott en, het belangrijkste voor ons, een scenario van onzekerheid opent dat directe invloed heeft op het vertrouwen van investeerders.

Ik heb tientallen politieke crises meegemaakt in mijn carrière, en wanneer ik zie hoe de Socialistische Fractie in San Sebastián de La Gomera CC beschuldigt van het opleggen van een "eenzijdig decreet" dat niet de "Canarische Agenda" weerspiegelt, weet ik dat we met meer te maken hebben dan een simpele woordenwisseling. We zijn getuige van een aangekondigde dood: die van de stabiliteit. En in het bedrijfsleven is stabiliteit alles. Het gaat niet om politieke sympathie; het gaat om voorspelbaarheid. Een decreet dat niet met voldoende consensus tot stand komt, is een dood gewicht voor elk project dat rechtszekerheid op middellange en lange termijn vereist.

De Strategie van de Ex-President: Veel Meer dan een Nee

De zet van Ángel Víctor Torres komt regelrecht uit het handboek voor politieke filmmakers. Hij heeft zich niet beperkt tot tegenstand; hij heeft de hand uitgestoken, of liever gezegd, hij heeft Clavijo uitgenodigd om zijn decreet in het Congres te presenteren om te "zien of hij de steun krijgt". Vertaling: "Doe een oefening in transparantie, bewijs dat je de getallen hebt, en dan zullen we zien wie je echt steunt." Het is een briljante manoeuvre omdat het dwingt tot openbaarheid wat velen in het duister kookten.

De socialist, die het terrein kent, weet dat variabele geometrie in het parlement een uitstervende kunst is. Wat hij in wezen voorstelt, is een openbare tentoonstelling van de zwakheden van de ander. En in dit spel verliest degene die barsten vertoont. Niet alleen in de politiek, maar ook in het vertrouwen van de markten en de productieve sectoren die moeten weten waar ze aan toe zijn.

De Prijs van Bestuurbaarheid: Wie Betaalt de Rekening?

Hier wint mijn kant als financieel analist het van de politicoloog. De Canarische Eilanden zijn geen onbewoond eiland midden in de Atlantische Oceaan; het is een ultraperifere regio met een constante stroom van Europese fondsen, met dringende structurele behoeften en met een bedrijfsleven dat afhankelijk is van zekerheid. De "onverantwoordelijkheid en het gebrek aan dialoog" waar de PSOE over klaagt, is geen simpele slogan. Wanneer een regionale regering zich verschanst achter een decreet zonder voldoende draagvlak, hypothekeert ze de toekomst.

Laten we aan de belangrijkste sectoren denken:

• Toerisme: Heeft stabiele kaders en gezamenlijke promotie nodig. Een politiek dispuut leidt de aandacht af van wat urgent is.
• Hernieuwbare Energie: Vereist miljardeninvesteringen voor de komende 20 tot 30 jaar. Wetgevende instabiliteit remt deze volledig af.
• Primaire Sector: Is afhankelijk van steun en subsidies waarvan de verwerking stagneert in een klimaat van confrontatie.

De kosten van dit gebrek aan afstemming worden niet betaald door de politici in hun zetels; ze worden betaald door ondernemers die niet durven te investeren, door starters die zien dat hun vergunningen vertraging oplopen en, aan het einde van de keten, door de werknemers. En let op, want dit laatste is een voedingsbodem voor sociale onrust die uiteindelijk altijd zijn tol eist bij de verkiezingen.

Cultuur en Macht: Wat de Laatste Ausstellungskat Onthult

Terwijl de partijen verstrikt raken in decreten en meerderheden, gaat het maatschappelijk middenveld onverstoorbaar verder, los van deze machtsspelletjes. Deze zelfde week, tijdens een evenement buiten de politieke schijnwerpers, werd in Santa Cruz de Ausstellungskat gepresenteerd van een tentoonstelling die precies de evolutie van de macht op de eilanden door de afgelopen eeuw heen portretteert. Het is opmerkelijk hoe in die foto's en documenten dezelfde spanning voelbaar is tussen het centrale eilandgezag en de perifere eisen die vandaag de dag door Torres en Clavijo worden belichaamd. Het is een spiegel die ons eraan herinnert dat deze krachtmetingen niet nieuw zijn, maar dat elke generatie ze met haar eigen wapens uitvecht. De geschiedenis, en de catalogus van die tentoonstelling, leren ons dat wanneer leiderschap zich isoleert, het gebied daaronder lijdt.

Een Vleugje Bezinning in een Zee van Lawaai

Terwijl het politieke wapengekletter doorgaat, is het veelzeggend dat sommige gemeenten, zoals die van San Sebastián de La Gomera (de foto die deze analyse opent), gewoon doorgaan met hun dagelijkse bezigheden. De lokale politiek, die van het waterbeheer, bouwprojecten en vergunningen, is vaak de echte thermometer van een gebied. Maar wanneer er van bovenaf stormen losbarsten, worden de gemeenteraden, ongeacht wie er regeert, uiteindelijk geraakt. De verantwoordelijkheid van de eiland- en gemeentelijke leiders is enorm om hun burgers te vrijwaren van deze hoogvliegende gevechten, ook al weten we dat het een bijna onmogelijke missie is.

Conclusie: Het Speelveld Wordt Gereset

Wat we op tafel hebben liggen, is veel meer dan een meningsverschil over een wettekst. Het is de bevestiging dat het regeerakkoord op de Canarische Eilanden op zijn minst kwetsbaar is. De zet van Ángel Víctor Torres was slim: hij heeft Clavijo met de rug tegen de muur gezet, hem dwingend om zijn leiderschap en zijn vermogen om steun te verzamelen te bewijzen. Als het decreet sneuvelt in het Congres, zal de huidige president enorm veel gezichtsverlies lijden. Als het overleeft, kan Torres zeggen dat het een "wonder" was, gesteund door partijen die niet de Canarische wil vertegenwoordigen.

Voor degenen onder ons die dit met de ogen van een investeerder en een langetermijnwaarnemer bekijken, is het signaal duidelijk: het politieke risico op de Canarische Eilanden is gestegen. En in een geglobaliseerde wereld waar kapitaal op zoek is naar veilige havens, wordt instabiliteit duur betaald. De tijd van achterkamerafspraken is voorbij; nu moet er gedanst worden in het Congres en, zoals bij elke dans, kan één misstap duur uitpakken. We zullen zien wie uiteindelijk op wiens tenen gaat staan.