Spurs vs Celtics: Wembanyama's meesterles net niet genoeg, Boston bijt van zich af in Texas

Laten we eerlijk zijn – toen het schema bekend werd, had iedereen deze datum al omcirkeld. De jonge, hongerige San Antonio Spurs tegen de geharde Boston Celtics. Op papier was het een clash der generaties. Op het veld was het een waar zinderend gevecht. Dinsdagavond in de Frost Bank Center was een herinnering aan waarom we zoveel van deze sport houden. De bezoekers wisten uiteindelijk met moeite te ontsnappen uit Texas met een 112–110 overwinning, maar niet nadat de thuisploeg ze de stuipen op het lijf had gejaagd.

De Alien nam het over, maar de Jedi-meester had het laatste woord

Vanaf de openingssprong was het duidelijk dat Victor Wembanyama iets bijzonders in petto had. De Franse sensatie was overal – hij sloeg schoten weg tot in de derde rij, schoot moeiteloos stap-driepunters over hulpeloze verdedigers heen en behandelde de bal in de omschakeling alsof hij een ervaren point-guard was. Hij eindigde met een monsterlijke statistiekenlijn waar elke All-Star jaloers op zou zijn: 34 punten, 13 rebounds en 7 blocks. Voor lange periodes was hij onhoudbaar. Maar aan de overkant stond Jayson Tatum, een man die er zijn handelsmerk van heeft gemaakt om feestjes te verstoren. Tatum beantwoordde elk meesterwerk van Wembanyama met een koelbloedige dodelijke steek van zichzelf. Hij scoorde er zelf 29, waaronder de beslissende stap-driepunter met 22 seconden te gaan die uiteindelijk de wedstrijd besliste.

Beide ploegen moesten het stellen zonder belangrijke rotatiespelers. De Celtics misten de vonk van Payton Pritchard, terwijl de Spurs het moesten doen zonder de rustgevende, ervaren aanwezigheid van Harrison Barnes. Die afwezigheden dwongen beide coaches om diep in hun bank te duiken, wat leidde tot een fascinerend schaakspel dat de hele avond heen en weer golfde.

Drie momenten die de avond bepaalden

• Wemby's block op KP: Halverwege het laatste kwart, met de Spurs een punt voor, dacht Kristaps Porzingis een vrije doorgang naar de basket te hebben. Wembanyama dacht daar anders over. Hij dook uit het niets op, spijkerde de bal tegen het bord en zette een snelle tegenaanval op die eindigde met een and-one van Devin Vassell. Het geluidsniveau bereikte het kookpunt.
• Tatum's ijzige antwoord: Na die block van Wemby was het publiek uitzinnig. Boston had een spelbreker nodig en Tatum zorgde daarvoor. Hij isoleerde op de vleugel, nam zijn verdediger op en schoot een stap-driepunter raak die door het lawaai heen sneed als een mes door boter. Pure assassinsmentaliteit.
• De laatste stop: Met nog minder dan tien seconden te gaan en twee punten achter, gooide de Spurs de bal in bij hun sterrookie. Maar de verdediging van Boston – onder leiding van de immer oplettende Jrue Holiday – dwong Wembanyama tot een lastige, vallende sprongschot die niet wilde vallen. Derrick White, doodkalm als altijd, pakte de rebound en bezegelde de overwinning vanaf de vrije worplijn. Poëtische rechtvaardigheid voor de oud-Spur?

Reacties uit de kleedkamer

Na het eindsignaal was het contrast in emoties groot. In de kleedkamer van San Antonio was er duidelijke teleurstelling maar ook een stille overtuiging van vooruitgang. "We komen er wel," vertrouwde Wembanyama ons toe, zijn stem kalm maar met vuur in zijn ogen. "Dit zijn de wedstrijden waar we van moeten leren. We hadden onze kansen." Aan de winnende kant was Tatum zoals gewoonlijk beheerst. "Het is een moeilijke plek om te spelen en zij zijn een sterke ploeg," zei hij. "We hebben gewoon een manier gevonden om het in de slotfase af te maken. Dat is wat goede teams doen." Zelfs de man die ze Pop noemen, kon tijdens zijn nabespreking zijn bewondering voor de strijdlust van zijn jonge team niet verbergen. "We maakten fouten, absoluut, maar de inzet was er. Tegen een team als Boston is dat niet onderhandelbaar."

Voor de neutrale kijker was dit topamusement. De Spurs bewezen dat ze mijlenver voor liggen op schema in hun wederopbouw, terwijl de Celtics iedereen eraan herinnerden waarom ze worden gezien als kanshebbers voor de Finale. Als deze twee teams elkaar in juni weer treffen, zeg dan niet dat ik je niet gewaarschuwd heb om je agenda leeg te houden.

Volgende stop voor San Antonio: een korte trip naar Houston. Boston reist ondertussen af naar Dallas voor een sappige reünie met een Mavericks-ploeg zonder Luka. Maar voor één avond bezorgden San Antonio en Boston ons een klassieker die wekenlang op hoogtepuntenfilms zal worden herhaald.