Uma Thurman over 20 jaar na Kill Bill: ‘Ik was bang voor actie, tot nu’
Het is bijna twintig jaar geleden dat we Uma Thurman met een Hattori Hanzo-zwaard in haar handen door de straten van Tokyo zagen razen, op weg naar bloedige wraak. Kill Bill: Volume 1 zette haar neer als het ultieme actie-icoon, maar wat velen niet wisten: achter de schermen was de relatie met dat genre voor een lange tijd bekoeld. Tot nu.
Tijdens de SXSW-festival in Austin deed Thurman deze week de rode loper van de première van haar nieuwe film Pretty Lethal aan. Daar stond ze niet alleen als actrice, maar ook als producent. En in een reeks intieme gesprekken met vakgenoten liet ze een opvallende bekentenis los: ze heeft bijna twintig jaar lang actierollen actief gemeden.
Waarom Uma Thurman twintig jaar geen actie meer wilde
Het klinkt bijna ongelofelijk voor wie haar kent als de bruid uit de films van Quentin Tarantino, maar Uma Thurman bevestigt het zelf. Na de fysieke tol van Kill Bill had ze geen enkele behoefte meer om een wapen op te pakken. “Ik was gewoon op,” vertelde ze onlangs in een besloten kring. Het was niet alleen de pijnlijke herinnering aan de beruchte crash op de set, maar ook een diepgewortelde angst om opnieuw in dat harnas te stappen. Ze koos bewust voor kleinere drama’s, komedies en theater, genres waarin ze zich veiliger voelde.
Maar zoals dat gaat bij een vrouw die ooit de Uma Thurmanae van de cinema werd genoemd (een bijnaam die in bepaalde filmkringen bleef hangen vanwege haar bijna griezelige vermogen om in elke rol te transformeren), bleef de actie haar toch roepen.
Van angst naar controle: de comeback
Wat is er dan veranderd? Volgens ingewijden is het simpel: controle. Waar ze vroeger het gevoel had dat ze in een machinerie werd geperst, heeft ze nu de touwtjes zelf in handen. Ze produceert niet alleen haar eigen projecten, maar heeft ook een duidelijk beeld van wat ze haar lichaam nog wil aandoen. “Ik wilde niet meer de bruid zijn die gebroken werd,” klonk het afgelopen weekend in Austin. “Ik wilde eindelijk degene zijn die de regie heeft over de chaos.”
In Pretty Lethal zien we daar het resultaat van. Ze speelt een dubbelrol: zowel de strenge, gepensioneerde huurmoordenares als de vervreemde moeder van de jonge hoofdpersoon. Het is een rol die niet alleen fysiek is, maar ook emotioneel een aardverschuiving laat zien. Het voelt alsof Thurman de twee werelden die zij zelf heeft ervaren – de gevaarlijke sensatie van Kill Bill Volume 1 Uma Thurman en de kwetsbaarheid van haar jaren daarna – eindelijk aan elkaar kan knopen.
Waarom we blij zijn dat ze terug is
Laten we eerlijk zijn: Hollywood heeft een bepaald type actrice nodig dat er niet alleen uitziet alsof ze een klap kan uitdelen, maar er ook uitziet alsof ze die klap heeft leren incasseren. Uma Thurman heeft dat. Ze brengt een intelligentie mee die je niet kunt leren. En na twintig jaar in de coulissen te hebben gestaan, is haar terugkeer naar het genre dat haar beroemd maakte een van de spannendste verhalen van dit jaar.
- De angst is weg: Ze vermeed actie twintig jaar lang, maar nu heeft ze de controle terug.
- Nieuwe rol: In Pretty Lethal speelt ze zowel de mentor als de moeder, een perfecte mix van haar verleden en heden.
- Producerende kracht: Ze staat niet alleen voor de camera, maar ook achter de schermen, wat haar de vrijheid geeft om veilig en sterk te werken.
De reacties op SXSW waren laaiend. Mensen zagen niet de actrice die ooit gebukt ging onder de erfenis van een Quentin Tarantino-film, maar een vrouw die op haar eigen voorwaarden terugkeert. Of ze nu Uma thurmanae wordt genoemd of gewoon Uma, het is duidelijk: ze laat zich niet meer in een hokje duwen. Ze bouwt nu zelf de sets waarop ze wil vechten. En dat is misschien wel de coolste comeback die we in tijden hebben gezien.
Voor wie dacht dat ze alleen in de dvd-kast zou blijven voortleven als de wraakgodin uit Kill Bill, is het tijd om bij te stellen. Uma Thurman is terug, en deze keer is de strijd eindelijk van haarzelf.