George Parros onder de loep: De Matthews-hit, de niet-bestrafte Gudas en de onbeantwoorde vragen van de NHL

De ijshockeywereld gonst nog na, en niet alleen vanwege de stand op het scorebord. De klap die door de hele arena weerklonk - de hit van Radko Gudas op Auston Matthews - is het gesprek van de dag, van de koffieautomaat tot de videokamer. En midden in deze storm bevindt zich, wederom, George Parros. De hoofdverantwoordelijke voor Spelersveiligheid van de NHL heeft momenteel de zwaarste baan in het hockey, en de beslissingen (of het gebrek eraan) rondom dit incident zorgen voor een hoop ophef, van Toronto tot Ottawa en verder.

Laten we terugspoelen. Matthews, de hoeksteen van de Toronto Maple Leafs, werd geveld door een hit van Gudas waardoor hij door elkaar geschud werd en het spel moest staken. De eerste reactie? Geen straf op het ijs. De daaropvolgende reactie? Stilte vanuit de competitie. Dat is waar George Parros en zijn afdeling in beeld komen - of in dit geval, niet kwamen. Voor een hit die velen als 'roofzuchtig' bestempelen, zorgt het besluit om niet eens een tuchtcommissie bijeen te roepen ervoor dat veel spelers in de kleedkamers zich achter de oren krabben.

De gebroeders Tkachuk slaan niet om de bos

Als je onomwonden taal wilt, ga je naar de gebroeders Tkachuk. Zowel Brady als Matthew, die nooit een blad voor de mond nemen, gaven hun mening over de kwestie Matthews-Gudas, en hun woorden hebben gewicht omdat zij elke shift op het randje spelen. Brady, de aanvoerder van de Senators, draaide er niet omheen toen hij het had over de noodzaak van een reactie. Hij zei eigenlijk: als dat je teamgenoot overkomt, moet je als team een stuk beter reageren. Het is een sentiment dat door de hele competitie weerklinkt: als George Parros niet optreedt, voelen spelers dat zij het maar moeten doen. En dat is een gevaarlijk spel.

Matthew, vanuit zijn thuisbasis in Florida, echode dat sentiment. Hij begrijpt het - hockey is een snelle, gewelddadige sport. Maar als een sterspeler zo wordt aangepakt en het competitiehoofdkwartier zwijgt, zendt dat een signaal uit. En niet bepaald een goed signaal. Het legt de verantwoordelijkheid weer bij de spelers, en dan kunnen de zaken uit de hand lopen. De gebroeders Tkachuk zeggen eigenlijk wat iedereen in de competitie denkt: George Parros had hier een duidelijke grens kunnen trekken, maar door niets te doen heeft hij die misschien wel helemaal doen vervagen.

Wat bezielt George Parros in hemelsnaam?

Dit gaat niet slechts om één hit op één ster. Het gaat om de consistentie - of het gebrek daaraan - die we hebben gezien van het bureau Spelersveiligheid onder George Parros. De voormalige 'enforcer', een Princeton-afgestudeerde, begrijpt de ongeschreven regels. Hij weet hoe het is om op het ijs te staan. Maar sinds hij aan het roer staat, voelen zijn uitspraken vaak als een dobbelsteenworp. De ene hit die er identiek uitziet, krijgt vijf wedstrijden schorsing, de ander een boete, en sommige, zoals die op Matthews, krijgen helemaal niets. Het is frustrerend voor fans, maar belangrijker nog, het laat spelers in een grijs gebied.

Denk eens aan de factoren die hier meespelen:

• De sterrenfactor: Wordt Matthews anders beschermd omdat hij een superster is? Of wordt hij juist kwetsbaar opgesteld omdat de competitie niet de indruk wil wekken haar uithangborden te bevoordelen?
• De Gudas-factor: Radko Gudas heeft een verleden. Hij is eerder geschorst. Telt een staat van dienst dan niet mee bij de beslissing of een hit een tweede blik verdient?
• De blessurefactor: Matthews raakte geblesseerd. Hij verliet het ijs. Hoewel een blessure niet het enige criterium is voor een schorsing, onderstreept het wel de ernst van de impact.

Je vraagt je af of George Parros naar dezelfde beelden kijkt als de rest van ons. Als je het beeld vertraagt, beeld voor beeld, zie je dat het primaire contactpunt het hoofd is. Is dat niet het punt waar de NHL nu juist zo streng op zou moeten zijn? Om hersenschuddingen uit het spel te weren? Door dit door de vingers te zien, lijkt het alsof George Parros een enorme stap terugzet wat betreft spelersveiligheid. Het is alsof hij alle Guddassen van deze wereld toeroept: "Ga je gang, waag je kans, wij steunen je."

De stilte vanuit het competitiehoofdkwartier is oorverdovend. En in dat vacuüm groeien de speculatie en frustratie. De Maple Leafs zijn woedend, ook al zullen ze het niet openlijk zeggen uit angst voor een boete. De rest van de competitie kijkt toe. En George Parros zit op zijn kantoor, waarschijnlijk met de beelden op repeat, en ziet niets verkeerds. Het is onbegrijpelijk.

Uiteindelijk gaat dit niet alleen om Auston Matthews of de Maple Leafs. Het gaat om de integriteit van de sport. Het gaat om de bescherming van de spelers die elke avond hun lichaam in de waagschaal stellen. En op dit moment lijkt het erop dat de man met de fluit, George Parros, niet eens zeker weet welke wedstrijd hij leidt. De ijshockeywereld wacht op antwoorden, maar te oordelen naar deze week staan we misschien nog lang te wachten.