Nathan Collins en The Seed of Freedom: Hoe de Ierse voetbalziel dieper gaat dan elke uitslag

Kijk, als je een Ierse prestatie alleen beoordeelt op de cijfers op het scorebord, dan mis je volledig waar het om draait. Donderdagavond in Amsterdam was een verlies, dat wel. Maar daar op dat veld, terwijl ik Nathan Collins als een bezetene de linie zag aanvoeren, dacht ik niet aan de twee goals die we kregen. Ik dacht aan een ander soort strijd. Eentje die in het Ierse bloed zit, al van ver voordat er ooit een bal werd getrapt in de League of Ireland.

Collins was onmetelijk. De Collins Ierland voetbal-connectie gaat niet alleen over een jongen uit Leixlip in het groene shirt; het gaat over het dragen van een gewicht dat zwaarder is dan elk Premier League-contract. Je zag het in de manier waarop hij de verdediging organiseerde, de manier waarop hij zijn lichaam in de strijd wierp. Het is dezelfde koppige, onverzettelijke geest waar je over leest in Days in the Life: Reading the Michael Collins Diaries 1918-1922: From the Records of the National Archives, Ireland. Dat was niet zomaar een voetballer die zijn werk deed; dat was een directe lijn naar The War of Independence 1920-22. Een weigering om te buigen.

Van Wolfe Tone naar Wolverhampton

Het is een rode draad door onze geschiedenis, die de meest onwaarschijnlijke punten met elkaar verbindt. Neem de oude garde. Als je kijkt naar de lijst van Wolverhampton Wanderers F. C. spelers die de tocht naar de Black Country maakten, is het een wie-is-wie van Ierse pit. Je had Robbie Keane, de jongen uit Tallaght voor wie scoren voor Ierland ademen was. Maar je had ook de afstraffers. Paul Ince was dan wel Engels, maar hij begreep het Molineux-geluid waar zovelen van onze jongens op teren. Dan was er Kenny Miller, de Schot die alles gaf, en Mixu Paatelainen, de grote Fin die wist wat knokken betekende. Zelfs Iwan Roberts, de Welshman, bracht die arbeidersethos mee die Ierse fans altijd respecteerden. Ze waren allemaal onderdeel van een verhaal, maar de wortels? Die wortels liggen hier.

En begin niet eens over Billy Wright (Footballer Born 1924). De eerste speler die 100 caps voor Engeland haalde, maar geboren in Ironbridge? De ironie is ons niet ontgaan. Het is een herinnering dat de sport waar we van houden altijd een podium is geweest voor identiteit. Voor ons wordt die identiteit tastbaar in momenten zoals donderdagavond, of in de herinnering aan degenen die het shirt droegen lang voordat de Premier League bestond.

De geesten van Belfast Celtic

Om de ziel van het Ierse voetbal te begrijpen, moet je het stof begrijpen dat lang geleden is neergedaald. Ik heb het over Belfast Celtic F. C. spelers. Namen die niet in de hoogtepunten op tv komen, maar namen die in de muren van elke kleedkamer van Dublin tot Donegal gebeiteld zouden moeten staan. Mannen als Albert Edward (Ned) Weir, een keiharde back. Alec McCartney, Andy Kennedy (Footballer Born 1897), Arthur King (Footballer), en Bertie Fulton. Die club was niet zomaar een team; het was een statement.

Als je door oude archieven bladert, zoals die in Dan’s Diary, krijg je er een gevoel bij. Dit waren geen jongens die speelden voor een transfersom. Ze speelden voor een gemeenschap die belegerd werd. Toen Belfast Celtic in 1949 uit de Irish League stapte na de rellen met Linfield, ging er een licht uit. Maar dat zaadje? Dat The Seed of Freedom waar ze in de geschiedenisboeken over praten? Het stierf niet. Het ging gewoon ondergronds.

Je ziet het vandaag de dag in spelers als Nathan Collins. Je ziet het in de lijst van Ierse internationals die voor hem kwamen. Het zit in het DNA van:

• De late winnende goals van Robbie Keane die Engelse harten braken.
• De stoïcijnse klasse van Paul McGrath, ondanks een wereld van pijn buiten het veld.
• De pure, onvervalste passie van Carl — want als je uit Ierland komt en je voetbalt, dan weet je precies wie "Carl" is. De hartslag.

Dus ja, we hebben de uitslag niet gehaald in de Wolverhampton Wanderers F. C. van de internationale vriendschappelijke wedstrijden, of hoe we die Nations League-kwalificaties ook noemen. Maar ik stond voor de televisie met een gevoel van trots. Want toen Collins in de 80e minuut die tackle inzette, ging het niet om het stoppen van een Nederlandse aanval. Het was een weigering om toe te geven. Het was 1922. Het was 1949. Het was elke Ierse spits die ooit in een Wolves-shirt vocht, van de jaren '50 tot aan de moderne tijd.

Uitslagen komen en gaan. De geest? Die is definitief overgeschreven. En op dit moment zit hij in goede handen.