Alexander Zverev in Miami: herinneringen aan de finale in Rome 2018 en de aanstaande strijd met Alcaraz in het vizier

Als er een moment is dat Italiaanse fans nog steeds bijblijft, dan is het die middag van 20 mei 2018. Het Centre Court van het Foro Italico was stampvol, de zon brandde genadeloos, en daar, aan de overkant van het net, stond niemand minder dan Rafael Nadal. De Koning van de gravel, de man die leek te zijn getekend voor die trofee. Maar op die dag schreef Alexander Zverev een pagina die ze in Rome nooit zullen vergeten. De finale van de BNL Internationals, een van de mooiste in de recente geschiedenis: 6-1, 1-6, 6-3. Ja, Sascha slaagde waar maar weinigen voor hem in slaagden, en nog steeds, wanneer je daar langskomt, tussen een kopje koffie bij de bar en een wandeling langs de Tiber, wordt erover gesproken als een heldendaad om aan je kleinkinderen te vertellen.

Die titel in 2018 was het visitekaartje van een jongen die voorbestemd leek om de koning van het mondiale tennis te worden. Nu, terwijl hij zich opmaakt voor het Miami Open, komt die Romeinse overwinning weer nadrukkelijk naar boven. Want voor Zverev is Amerika een heel ander verhaal, maar de gevoelens zijn hetzelfde. Hij komt naar Florida na zijn eerste horde in de tweede ronde te hebben genomen, waar hij het moest opnemen tegen Martin Damm Jr. Dat was geen formaliteit, integendeel. Damm, een speler die volop in de belangstelling staat, zette de Duitser een hele set lang onder druk. Maar wanneer hij de geur van de grote strijd oppikt, wanneer de wedstrijd op scherp staat, haalt Zverev dat tennis boven dat ons verliefd deed worden in Rome. En hij doet dat met dezelfde felle vastberadenheid, ook al is de kunstgrasbaan in Miami nu heel anders dan het gravel in Rome.

Het mooie is dat het echte hoofdmenu nog moet komen. Als het schema de verwachtingen waarmaakt, en ik heb het gevoel dat het dat zal doen, dan kunnen we binnenkort getuige zijn van wat voor mij de derby van de toekomst is: Alexander Zverev versus Carlos Alcaraz. Aan de ene kant de kampioen die al alles heeft gewonnen op Masters 1000-niveau en die de Sm-finalen heeft geproefd, aan de andere kant het fenomeen dat de tenniswereld bij de kraag grijpt. Het wordt een kruising van generaties, van kracht en talent. En weet je waar het me aan doet denken? Dat dit misschien wel, net als in Rome in 2018, het begin kan zijn van een nieuw belangrijk hoofdstuk in de carrière van Sascha. Hij, die altijd in zijn vader, Alexander Zverev Senior, de stille en vaste steun achter de schermen heeft gehad, weet dat dit soort wedstrijden niet worden gespeeld, maar beleefd.

Laten we even kijken naar het parcours dat hem te wachten staat:

• De herinnering aan Rome 2018: Die finale tegen Nadal is niet zomaar een trofee in de kast. Het is het bewijs dat Zverev, op de momenten die er toe doen, van iedereen kan winnen. Zelfs van de beste allertijden op gravel.
• Het heden in Miami: Na de test tegen Damm is de motor opgewarmd. De snelle Amerikaanse hardcourtbanen zijn historisch gezien een jachtgebied waar de service van Sascha het verschil kan maken. En hier is die service een dodelijk wapen.
• De (nabije) toekomst met Alcaraz: Mochten ze elkaar treffen, dan wordt het een psychologisch duel, naast een technisch. Alcaraz vertegenwoordigt de nieuwe garde, Zverev wil bewijzen dat zijn rijk nog niet voorbij is.

Het is interessant hoe het tennis soms speelt met toeval. De laatste dagen hadden we het vaak over de weg van Zverev in Florida, en meteen gaat de blik terug naar 2018. Want het is makkelijk om de cijfers te vergeten, maar het gevoel van een speler van twee meter die beweegt als een kat, die Nadal op gravel, dat voor de Spanjaard leek getekend, punten afsnoept, dat vergeet je niet. Het is een zware erfenis, dat weet ik. Maar als er iemand is met brede schouders genoeg om die te dragen, en om klap voor klap te kunnen antwoorden aan een jongen als Alcaraz, dan is hij het wel.

Ik zeg het vaker: soms zijn we te gefixeerd op de cijfers en rankings, en vergeten we dat deze jongens ook spelen met herinneringen. Zverev komt de baan op in Miami in de wetenschap dat hij al veldslagen heeft gewonnen die bij voorbaat verloren leken. En die finale van 2018 is, voor iemand die met tennispap is opgegroeid zoals ik, het levende bewijs dat wanneer Sascha de juiste focus vindt, zijn tennis simpelweg sterrenstatus heeft. Vanavond, terwijl we naar de achtste finales kijken, of misschien de kwartfinales als het schema versnelt, zullen we allemaal die backhand langs de lijn voor ogen hebben die Nadal in Rome knakte. En als het tot de confrontatie met Alcaraz komt, verzeker ik je, dan zal het Foro Italico op duizenden kilometers afstand nog meetrillen.