USS Tripoli in de schaduw van de storm: Waarom dit oude schip nu juist de sleutel is

Het is makkelijk om te verdwalen in het nieuws van dit moment. Terwijl de koppen schreeuwen over troepenverplaatsingen en spanningen in het Midden-Oosten, vragen velen zich af wat er nu echt aan de hand is. Het getal van 17.000 Amerikaanse militairen die de regio binnenkomen, is zo groot dat het bijna abstract wordt. Maar voor wie militaire strategie en geopolitiek spel volgt, is er één detail dat eruit springt: USS Tripoli.

Op dit moment bevindt het moderne amfibische oorlogsschip USS Tripoli (LHA-7) zich in het CENTCOM-gebied, midden in wat veel analisten de grootste Amerikaanse opmars noemen sinds de Irakoorlog. Het is niet zomaar een schip dat onderweg is. Het is een signaal. En om dat signaal te begrijpen, moet je even terug in de tijd en kijken naar wat de naam Tripoli werkelijk met zich meedraagt.

Een naam doordrenkt van Amerikaans bloed en vuur

Voor wie alleen maar een vliegdekschip in een nieuwsitem ziet, is het makkelijk om het gewicht ervan te missen. De naam USS Tripoli is niet zomaar een aanduiding voor een scheepsromp. Het is een traditie van oorlogvoering aan de kust en van voorop lopen. Ik denk dan als eerste aan de oude USS Tripoli (LPH-10) – een helikoptervliegdekschip dat meevocht in Vietnam en later berucht werd om haar rol tijdens Operatie Desert Storm. Maar het is het verhaal van de USS Tripoli (CVE-64) dat echt blijft hangen. Een escortevliegdekschip uit de Tweede Wereldoorlog dat Japanse aanvallen in de Stille Oceaan doorstond en zich tijdens de Slag om Okinawa met een vasthoudendheid vocht die de legendes van het marinierskorps deden knikken. Die erfenis, van het schip dat niet terugdeinst als de storm het hevigst is, zit in de romp van de huidige LHA-7.

Wat doet de USS Tripoli (LHA-7) hier en nu?

Terwijl het zusterschip USS Gerald R. Ford in Kroatië zichtbaar is als herinnering aan de NAVO-afschrikking in Europa, beweegt de Tripoli zich in heel andere wateren. Het draait om de Pass of Fire. Dat smalle vaarwater in de Straat van Hormuz waar de Iraanse Revolutionaire Garde herhaaldelijk heeft gedreigd te sluiten. Wanneer de generaals in Teheran het hebben over "vuurcorridors" en aanvallen met kleine bootjes, is het precies hier dat hun tactiek zijn volledige potentie zou moeten bereiken.

Maar de Tripoli is niet gebouwd om te duiken. Ze is ontworpen voor dit werk. Als zogenaamde "Lightning Carrier" is ze uitgerust met F-35B-vliegtuigen die verticaal kunnen opstijgen. Dat maakt haar onafhankelijk van lange start- en landingsbanen die in de eerste aanvalsgolf uitgeschakeld kunnen worden. Ze is een mobiele vliegbasis die kan opereren waar conventionele vliegdekschepen te groot en kwetsbaar zijn. Hier zijn enkele van de capaciteiten die haar uniek maken in dit conflict:

• Amfibisch vermogen: Ze kan mariniers direct in de strijdzone aan land zetten met hovercrafts en helikopters.
• 5e generatie luchtsteun: De F-35B’s kunnen luchtverdedigingssystemen uitschakelen voordat ze die zelf zien.
• Zelfredzaamheid: Ze is gebouwd om 30 dagen te opereren zonder bij te tanken, iets wat van levensbelang is als havens worden geblokkeerd.

Het is niet zomaar een patrouilleschip. Het is een complete arsenaal dat ronddobbert in ’s werelds meest explosieve scheepvaartcorridor.

Een historische roman die de toekomst weerspiegelt

Het is fascinerend hoe de realiteit soms de fictie weerspiegelt. Voor wie A Darker Sea: Master Commandant Putnam and the War of 1812 van James L. Haley heeft gelezen, kent het dilemma. Het boek gaat over een andere tijd, maar dezelfde geografie – de Middellandse Zee en de strijd om de handelsroutes. Toen ging het om de Barbarijse staten en Tripoli (de stad die het schip zijn naam gaf). Nu gaat het om een modern Iran. Maar de strategie is hetzelfde: vlag tonen, de handelsvloot beschermen en klaarstaan om terug te slaan als iemand de vrije doorvaart uitdaagt.

Nu 17.000 militairen de regio binnenkomen, is het niet zomaar een getal. Het zijn mensen die de bases in Qatar, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten vullen. Maar het zijn schepen als de Tripoli die de mobiele speerpunt vormen. Ze kan opduiken waar ze het minst wordt verwacht, precies op het moment dat de spanning het hoogst is.

Het is makkelijk om je blind te staren op het aantal vliegtuigen op een conventionele vliegdekschipgroep. Maar in dit spel, waar de drempel voor conflict laag is en het risico op misrekeningen hoog, zijn het schepen als de USS Tripoli (LHA-7) die de commandanten op de grond die extra opties geven. Opties die het verschil kunnen maken tussen afschrikking en een openlijk conflict. En dat, vrienden, is waarom we nu juist die naam in de gaten houden.