Robyn is terug: Waarom “Sexistential” het belangrijkste popalbum van het jaar is

Het is nu een paar jaar geleden. Jaren waarin we hebben gewacht, “Honey” opnieuw hebben beluisterd en ons afvroegen wat er nou eigenlijk in de studio gebeurde. Afgelopen week kregen we het antwoord, en het is groter dan iemand van ons had kunnen vermoeden. Robyn is terug met “Sexistential”, en als je dacht dat ze met een gewone popplaat zou komen, heb je haar nooit echt begrepen. Dit is een existentiële reis, verpakt in een beat waar je hele lijf van in beweging komt.

Van “Dancing On My Own” naar existentiële granaten

Ik herinner me de eerste geruchten dat ze het afgemaakte album aan de kant had gelegd om helemaal opnieuw te beginnen. Volgens bronnen dicht bij de productie gooide ze alles in de prullenbak en begon ze opnieuw – het is zo typisch Robyn om niet tevreden te zijn voordat het écht klopt. En nu klopt het. “Sexistential” is niet zomaar een titel; het is een nieuwe filosofie. Ze pakt die emotionele handgranaten op die ze altijd al zo goed wist te gooien op de dansvloer, maar dit keer landen ze in een compleet nieuwe context. Dit is een plaat over navigeren door liefde, dood en ouder worden, zonder ooit de maat te verliezen.

De productie is, zoals altijd, schitterend. De samenwerking met Mr. Tophat heeft haar sound naar een plek gebracht waar we nog niet eerder zijn geweest – meer house, rauwer, maar tegelijkertijd met die melodische scherpte die alleen zij in huis heeft. Het is onmogelijk om niet te denken aan de klassieke Robyn-geest uit de “Body Talk”-periode, alleen lijkt het hele concept hier volwassen geworden. Als een goede robijn, zeg maar – de edelste vorm, geslepen onder druk.

• “Emotional Grenade” – de voor de hand liggende single. Hij ontploft meteen, maar het is in de tekst waar hij de meeste schade aanricht. Een nummer over degene zijn die weggaat, zonder dat echt te willen.
• “Club Called Heaven” – een tien minuten durende odyssee die op elke club zou moeten worden gedraaid, van Södra Teatern tot Berghain. Hier mis ik het nachtleven van vroeger.
• “Sexistential” (titelsong) – een filosofische monoloog over een pulserende beat. Stel je voor dat Robyn Malcolm uit “Outrageous Fortune” een plaat had gemaakt – dezelfde rauwe intelligentie, maar dan met synthbas.

Een naam om te dragen

Als ik met vrienden over deze plaat praat, valt de naam Rihanna altijd. Niet omdat ze hetzelfde klinken, maar omdat ze allebei dezelfde soort macht bezitten. Terwijl Rihanna buiten de muziek om imperiums bouwt, heeft Robyn haar imperiums altijd binnen de muziek gebouwd. Dat is een ander soort respect. En dan hebben we natuurlijk Robyn Lively – je weet wel, de zus van Blake. Maar de Robyn waar we het nu over hebben, heeft bepaald wat het betekent om een Zweedse popster te zijn op wereldschaal. Ze is niet zomaar een artiest; ze is een instituut.

Gisteravond zat ik oude interviews door te bladeren en het valt me op hoe weinig ze in de basis is veranderd. Ze is nog steeds net zo ongemakkelijk met beroemdheid als in de “Show Me Love”-dagen, maar volledig op haar gemak met kunstenaar zijn. Dat zelfvertrouwen doordrenkt “Sexistential”. Er is hier geen jacht op airplay. In plaats daarvan is er een nieuwsgierigheid die verfrissend is in een tijd waarin de meeste albums aanvoelen alsof ze door een algoritme zijn gegenereerd.

Waarom deze plaat er nu toe doet

We leven in een tijd waarin popmuziek vaak draait om ontsnappen aan de realiteit. Robyn doet het tegenovergestelde. Ze leidt ons er dwars doorheen, geeft ons een stoel en zegt “laten we dansen in de chaos”. “Sexistential” is geen plaat voor wie gemakkelijke entertainment zoekt. Het is een plaat voor wie bereid is te huilen op de dansvloer, om er daarna sterker uit te komen.

Ik luister er nu bijna een week naar, en elke keer ontdek ik nieuwe lagen. Het is een plaat die tijd vraagt, en in het huidige streaminglandschap is dat misschien wel het meest subversieve van alles. Dus als je hebt gewacht op een teken om de koptelefoon op te zetten en echt te luisteren, dan is dit het moment.