Hoe Pakistan worstelt met de crisis: van bat-grepen tot powerbanks, leven onder de oliedruk

Je weet dat het mis is als je chai-wala op de hoek je vertelt dat hij minder suiker gaat gebruiken omdat zelfs de prijs van Gripseal-tape om zijn lekkende waterkoker te repareren is gestegen. Dat is Karachi voor je, deze maand maart. De situatie in Iran heeft de mondiale oliemarkten op stelten gezet, en voor ons, als buurland in Pakistan, is het niet zomaar een nieuwsfeit; het is de reden dat de meter van je auto-riksja sneller tikt dan je hartslag.

Waar je ook kijkt, overal proberen mensen hun dagelijks leven weer op de rit te krijgen. De plotselinge bezuinigingsdrang van de overheid—instructies om thuis te werken, salariskortingen voor de topmensen en een verbod op niet-essentiële buitenlandse reizen voor ministers—voelt als een collectieve ingehouden adem. We hebben eerder prijsstijgingen meegemaakt, maar deze keer is de druk anders. Je voelt het in de lucht, in de wachtrijen, en in de manier waarop we onze spullen net iets steviger vasthouden.

Het oog van de camera knippert niet, maar de handen wel

Op straat draaien de nieuwsploegen overuren. Ik kwam een oude vriend tegen die voor een lokale zender filmt; hij was zijn spullen aan het vervangen en vloekte binnensmonds. "Accugreep is dood," zei hij, terwijl hij op zijn Canon klopte. "Kan geen oplader vinden die werkt met al die stroomuitval." Zijn cameragreep was omwikkeld met versleten tape—waarschijnlijk dezelfde Gripseal die de chai-wala gebruikt. Voor hem zijn een vaste hand en een volle accu het enige wat staat tussen een scherp verhaal en een wazige boel. En met de oplopende protesten bij benzinestations heeft hij beide nodig.

Van de golfbaan tot het straatcricket

Natuurlijk voelt niet iedereen de druk op dezelfde manier. Op de club in Islamabad zie je nog steeds de elite hun golfclubgreep perfectioneren, zwaaiend alsof de olieprijzen slechts een getal op een scherm zijn. Maar zelfs zij ontkomen er niet aan—het gerucht gaat dat de chique diners op de club zijn vervangen door kleinere, stillere bijeenkomsten. Ondertussen, in de nauwe straatjes van Lahore, tapen jongens oude tennisballen in en discussiëren ze over wie de beste bat-grepen voor eendaagse internationale wedstrijden heeft. Eén van hen zei me: "Bhai, als de economie instort, hebben we tenminste nog tape en een bat." Die mentaliteit—als je het land niet kunt redden, red je je greep op de knuppel.

Hoe het nieuwe normaal eruitziet

Het overheidsplan, dat enkele dagen geleden werd aangekondigd, is ingrijpend:

• Thuiswerken voor 50% van het personeel in grote steden om brandstof te besparen.
• 15% salariskorting voor de premier, ministers en adviseurs.
• Verbod op eersteklas vliegtickets voor overheidsfunctionarissen.
• Verplichte Gripseal-controles? Oké, die laatste heb ik verzonnen, maar eerlijk, gezien de manier waarop iedereen oude spullen repareert, zou het net zo goed beleid kunnen zijn.

In de tech-hubs betekent het thuiswerkbevel dat laptops langer dan ooit op back-upaccu's draaien. Ik heb jongens gezien die extra accugrepen van oude camerakits improviseren om hun routers aan de praat te houden tijdens de stroomuitval. Crisis vraagt om creatieve oplossingen.

Vasthouden

Dus wat is de conclusie? Misschien dat Pakistanen meesters zijn in de stevige greep. Of het nu een batsman is die een snelle bowler trotseert, een fotograaf die scherpstelt in een menigte, of een gezin dat een liter melk uitrekt over twee maaltijden—wij weten hoe we moeten volhouden. De komende weken zullen die veerkracht op de proef stellen. De oliecrisis gaat niet alleen over brandstof; het gaat over hoe we onze huizen van stroom voorzien, hoe we naar ons werk reizen, en hoe we onze moed erin houden.

Ik ga nu op zoek naar wat Gripseal voor mijn eigen lekkende kraan. Want als de wereld ons gaat uitknijpen, kunnen wij net zo goed terugknijpen.