Ortona tussen noodweer, geschiedenis en sport: scholen dicht, gas afgesloten en de kracht van Pallavolo Impavida

Wie zegt dat de zee van Abruzzo alleen maar zon en stranden is? Wij van Ortona weten wel beter: als de wind draait, wordt de lucht loodgrijs en slaat het noodweer toe met een onverwachte furie. In deze eerste dagen van april heeft de stad de luiken gesloten en op de tanden gebeten. 1 april? Scholen dicht, weeralarm op zijn hoogst. De kinderen thuis, de straten verlaten, en de horeca-uitbaters aan de kust met een hart in de keel. En gisteren, 2 april, de koude douche (letterlijk) voor wijken als Feudo, Lazzaretto, Savini en Foro. Zonder gas. Geen vlam om een bord pasta te koken of een warme douche te nemen nadat je jas nat is geworden. De schade door de storm heeft de leidingen knock-out geslagen, en de woede onder de bevolking is groot.

Maar als ik één ding heb geleerd sinds ik hier woon, is het dat Ortona geen stad is die opgeeft. Dat deed het niet in '43, toen huizen loopgraven werden en elke hoek een slagveld was. De Slag om Ortona, uitgevochten tussen Duitse parachutisten en Canadese infanterie, was een van de bloedigste van de Italiaanse campagne. Straat voor straat, huis voor huis, terwijl geniesoldaten dragende muren opbliezen. Ze noemden het 'het kleine Stalingrad'. En vandaag, terwijl je over de boulevard loopt of een kopje koffie drinkt op Piazza Trento e Trieste, denk je er misschien niet bij na. Maar de Canadese Militaire Begraafplaats van Ortona, op die groene heuvel met uitzicht op zee, herinnert je er elke dag aan. Meer dan duizend witte graven, netjes opgesteld als soldaten in formatie. Een stilte die weegt, maar die leert.

Daarom raak ik niet in paniek als de regen komt of de wind de gasmeters uitschakelt. De Pallavolo Impavida Ortona geeft het voorbeeld. Ken je dat team dat nooit een set opgeeft, verloren ballen terugpakt en de uitslag in de laatste rally's omdraait? Nou, dat is van hetzelfde laken een pak. Impavida is het kloppende hart van deze gemeenschap: jongeren die zweten in de sportschool, ouders die het PalaBianchini vullen, en die mentaliteit van 'wie stil staat, is verloren'. Terwijl buiten die verdomde aprilwind waaide, hing er in de sporthal een lucht van herstel. En dat is geen metafoor.

Laten we eens rustig op een rijtje zetten wat deze periode van noodweer heeft achtergelaten:

• Scholen dicht op 1 april: beslissing genomen uit veiligheidsoverwegingen, want de windstoten hebben wat takken neergehaald en het verkeer gevaarlijk gemaakt. De kinderen zijn blij, de ouders minder – maar beter een dag thuis dan een ongeluk.
• Overlast in Feudo, Lazzaretto, Savini en Foro: onderbreking van de gasvoorziening door schade aan de netten als gevolg van de storm. Geen fornuis, geen verwarming. De technici zijn aan het werk, maar het geduld is op.
• Spoedfondsen: de gemeente heeft al middelen vrijgemaakt om de ernstigste schade te herstellen. Het gaat om tienduizenden euro's, maar de bureaucratie is traag – en wie in die wijken woont, weet dat beter dan ik.

Nu lijkt de regen te zijn gestopt met kletteren op de daken, en is het alarm voorbij. Maar de thermometer van de wil om verder te gaan staat al hoog. Want Ortona is nu eenmaal zo: na de slag wordt herbouwd, na de storm worden de rottende bladeren weggeveegd, na een verloren set ga je weer onder het net staan en val je harder aan. En terwijl ik dit schrijf, denk ik aan de jongens van de Pallavolo Impavida Ortona, aan die spelers die ik bij naam ken, aan die gezichten die ik tegenkom in de supermarkt. Zij stoppen niet. En wij ook niet.

Als je toevallig in deze buurt bent, breng dan een bezoek aan de Canadese Militaire Begraafplaats van Ortona. Neem een bloem mee, een gedachte, of zelfs maar een minuut stilte. Ga daarna een wedstrijd van Impavida bekijken. Je zult precies hetzelfde horen: het geluid van een gemeenschap die niet kan verliezen. Zelfs niet als de lucht haar een klap in het gezicht geeft.