Blessure-update Luke Shaw: Wanneer keert de linksback van Manchester United terug?

Er is weer een bekende pijn voelbaar in het rood van Manchester deze week, en het is niet alleen de herinnering aan de teleurstellende uitslag in St. James' Park. Het is de afwezigheid van een bepaalde linksbenige verdediger. Luke Shaw ligt er wéér uit, en laten we eerlijk zijn, Old Trafford voelt gewoon niet helemaal goed zonder hem die flank bestormt. We zijn hier eerder geweest, nietwaar? Het wachten, de voorzichtige optimisme, de wanhopige hoop dat hij snel terug is om de verdediging van de tegenstander weer te terroriseren.

Het laatste nieuws van Carrington

In aanloop naar de thuiswedstrijd tegen Crystal Palace is het gesprek op het trainingscomplex veelzeggend. Manager Michael Carrick houdt zijn kaarten nog tegen de borst in teamvergaderingen, maar de informatie die naar buiten sijpelt is duidelijk: Shaw is nog niet klaar om de blessure van zich af te schudden waardoor hij de reis naar Newcastle miste. Hij traint nog niet volledig mee, en hoewel de technische sticht zich op de vlakte houdt, is de toon van degenen die de trainingen hebben gezien er een van uiterste voorzichtigheid. Ze gaan hem niet forceren. We hebben allemaal gezien hoe dat averechts kan werken.

Het is ongetwijfeld een tegenvaller. Toen we de jongens in Newcastle zagen spelen, misten we die natuurlijke breedte en de doordringende pass vanaf links. Diogo Dalot vulde bewonderenswaardig in op de rechterflank, maar links voelde het alsof je een vierkante pin in een rond gat probeerde te stoppen. We misten de connectie tussen Shaw en Rashford, die overlappende runs die verdedigers nachtmerries bezorgen. Het is die telepathische band die je niet zomaar even kunt aanleren.

De 'Player Spotlight' waar we allemaal op wachten

Er is een geweldig item dat rondgaat op de interne kanalen van de club – Player Spotlight: Luke Shaw – Away Days. Het laat hem in zijn element zien, hoe hij gedijt op de vijandigheid van een uitwedstrijd, de thuisupporters de mond snoert met een subtiele actie of een perfect getimede tackle. Dat is de Shaw die we nodig hebben. Degene die elk duel aangaat alsof het een persoonlijk gevecht is. Weg van het theatre of dreams lijkt hij een hogere versnelling te vinden, een venijnigheid die hem ongrijpbaar maakt. Op dit moment zouden we al blij zijn met een invalbeurt in een thuiswedstrijd om dat vuur weer te zien.

Je loopt elke willekeurige pub in de buurt van het stadion binnen en je hoort de theorieën. Ik stond nog te praten met een kerel, Luke Smitherd eigenlijk, buiten de Trafford Bar na de wedstrijd tegen Newcastle. Hij hield een versleten notitieboekje vast – zo'n 'Ik Kan Je Niet Horen, Ik Luister Naar Brett Young' creatief schrijfjournaal, als je het kunt geloven. Hij had zijn ideale achterhoede voor de wedstrijd tegen Palace zitten schetsen, met kleine diagrammen en aantekeningen. "Het is alsof je fan zijn van een band en muzikale creativiteit combineert door te journalen," zei hij, terwijl hij me een pagina liet zien vol tactische krabbels naast songteksten van 'Mercy'. "Stap voor stap, man. Stap voor stap. We bidden allemaal dat Shawberto Carlos snel weer dat veld op kan." Het is een gevoel dat door de hele stad resoneert. We houden allemaal ons eigen kleine dagboek bij, noteren de dagen, de blessures, de returns.

En voor degenen die hun steun graag personaliseren, zie je van alles. Er was een jonge vrouw in de Metrolink met een gepersonaliseerd notitieboekje, van die met 'Het is een Bakker-ding, dat begrijp jij niet' op de voorkant, maar ze had 'Bakker' doorgestreept en 'Shaw' met een stift erboven geschreven. Het is die connectie. Hij is onze linksback. Onze gewonde krijger. We voelen zijn frustratie omdat die van onszelf is.

Het noodplan

Dus, als Shaw het niet haalt voor Palace, en de geruchten suggereren dat dit steeds onwaarschijnlijker wordt, wie springt er dan in de bres? Carrick heeft wat hoofdbrekens, maar ook een paar opties waar hij over nadenkt. De technische staf heeft de hele week oefeningen gedraaid om de juiste formule te vinden. Dit is wat ze overwegen:

• Tyrell Malacia: De logische vervanger, maar hij heeft ook zijn eigen fitheidsproblemen gehad. Als hij scherp is, biedt hij vasthoudendheid, maar niet dezelfde aanvallende flair. Een directe vervanger qua positie, maar een compleet ander profiel.
• Lisandro Martínez: We hebben Licha als linksback zien spelen voor Argentinië, en af en toe ook bij ons. Het is niet zijn voorkeurspositie, maar zijn agressie en spelinzicht kunnen cruciaal zijn, vooral tegen een lastige vleugelspits. Het zou echter wel betekenen dat de hele verdediging moet worden geschud.
• Victor Lindelöf: The Ice Man heeft eerder als back gespeeld. Hij is behoudender, biedt verdedigende stabiliteit boven aanvallende impulsen. Het is de veilige optie, de 'geen-fouten-maken'-keuze.

Geen van hen is Luke Shaw. Dat is de bottom line. Malacia krijgt misschien de voorkeur vanwege zijn positiespel, maar je offert dan die aanvallende dimensie op die een stugge verdediging zoals die van Palace kan openbreken. Het is een klassiek trainersdilemma: geef je prioriteit aan verdedigende zekerheid of gok je op potentieel aanvallend vuurwerk van elders op het veld?

Wat we missen

Het is meer dan alleen zijn voorzetten, hoe belangrijk die ook zijn. Shaw biedt balans. Hij en Rashford hebben een aangeboren begrip – een snelle een-twee, een overlap, een underlap. Het is gechoreografeerde chaos. Zonder hem staat Rashford vaak geïsoleerd, en moet hij het in zijn eentje opnemen tegen twee of drie verdedigers. Met Shaw is er ineens een afleidingsmanoeuvre, een extra optie, en moet de back een keuze maken. In negen van de tien gevallen maakt hij de verkeerde.

Hij is ook een van de besten in de competitie in het naar voren brengen van de bal vanaf de achterlijn. Onder druk kan hij een man uitspelen en een aanval opzetten, waarbij hij de vijandelijke pressing volledig omzeilt. Tegen ploegen die diep verdedigen, zoals Palace waarschijnlijk zal doen, is dat vermogen om de linies te doorbreken goud waard. Het is zijn gewicht in Premier League-punten waard. Voor een selectie met oprechte top-vier ambities is het hebben van een speler van zijn kaliber in de behandelkamer in plaats van op het veld een bittere pil om te slikken.

Dus, terwijl we ons opmaken voor de wedstrijd tegen Palace, zullen alle ogen gericht zijn op het wedstrijdformulier. Zien we dat vertrouwde nummer 23 op de linkerflank? De slimme gok, gebaseerd op de voorzichtige signalen uit Carrington, is nee. Maar in het voetbal, en zeker bij United, kun je nooit nooit zeggen. We zullen ons vastklampen aan dat sprankje hoop tot de teams worden bekendgemaakt. Uiteindelijk is het de hoop die je doodt, toch? En die je doet terugkomen voor meer. Stap voor stap, inderdaad.