Jets verliezen met 4-1 van Ducks, ondanks dat Morrissey franchisegeschiedenis schrijft

Het is zuur om een avond met zo'n belangrijke mijlpaal te zien eindigen in een nederlaag, maar dat was het verhaal dinsdag in het Canada Life Centre. De Winnipeg Jets zagen hun zes wedstrijden durende puntenreeks abrupt tot stilstand komen door met 4-1 te verliezen van een bloedvorm verkerende Anaheim Ducks-ploeg. Dit is moeilijk te verteren, zeker als je zelf de score opent.

Op persoonlijk vlak was de avond voor Josh Morrissey, ook al gaf het scorebord van de jets geen overwinning aan. Door voor zijn 720e wedstrijd het ijs te betreden, passeerde "Morro" officieel Toby Enstrom en werd hij de clubrecordhouder voor het meeste aantal wedstrijden gespeeld door een verdediger. Het getuigt van zijn consistentie en duurzaamheid sinds het team terugkeerde naar het noorden. Je voelde het respect in het stadion toen het werd omgeroepen – een oprechte erkenning van een fanbase die houdt van hardwerkend, eigen kweek.

Een mokerslag in 104 seconden

De eerste periode was een gesloten, verdedigend schaakspel, waarbij Anaheim Winnipeg met 8-2 afschoot, maar zowel Connor Hellebuyck als Lukas Dostal hielden hun doel schoon. De impasse werd vroeg in de tweede periode doorbroken toen Morgan Barron zijn achtste van het seizoen binnentikte en zo de thuisploeg iets gaf om voor te juichen. Even leek het erop dat de Jets de goede lijn zouden doortrekken.

Toen brak de chaos uit.

In wat alleen maar omschreven kan worden als een compleet systeemfalen, draaiden de Ducks de wedstrijd volledig om in een vlammende 104 seconden durende periode.

• Tim Washe maakte gelijk op 6:24.
• Slechts 14 seconden later schoot Ryan Poehling raak en bracht Anaheim op voorsprong.
• Alex Killorn voegde de verzekeringstreffer toe op 8:08, waarmee alle resterende momentum uit het stadion verdween.

En zo was daar in een mum van tijd een 3-1 achterstand in plaats van een 1-0 voorsprong. Jackson LaCombe maakte er in een leeg doel 4-1 van, maar de schade was al aangericht in die tweede periode. Hellebuyck eindigde met 30 reddingen, terwijl Dostal aan de andere kant slechts 12 schoten hoefde te keren om de overwinning voor de leiders van de Pacific Division veilig te stellen.

Wat speelt er nog meer?

Zelfs als de wedstrijd zelf een sleur is, dwalen de gedachten van ijshockeyfans nooit ver af. Met de play-offs in zicht, gaat het gesprek in de tribunes en de kroegen langs Portage Avenue vaak over wat een winnaar maakt. Het gaat niet alleen om de score op het ijs; het gaat om het karakter in de kleedkamer.

Daar zat ik over na te denken tijdens de tweede pauze. Je zoekt toch overal inspiratie, nietwaar? Er circuleren de laatste tijd een paar boeken in mijn kennissenkring die de tweestrijd van een team dat vecht voor positie goed weergeven. Er is een dagboek genaamd First Down Devotions II: Inspiration from the Nfl's Best waar een maat van me – een enorme Bombers-fan – bij zweert voor die mentale voorsprong. Het gaat over je eigen doellijn bereiken in je leven, wat cliché klinkt totdat je beseft dat de helft van de jongens in de competitie dit soort dingen leest.

En dan heb je de rauwe, ongefilterde kant van competitie. De Ducks speelden vanavond als een stel bandieten – regels overtreden, schijven stelen, de boel ontregelen. Het deed me denken aan de branie waar je over leest in een roman als Outlaw, of hoort in de meeslepende vertelling ervan in Outlaw Lib/E, waar personages als voortvluchtigen worden bestempeld en moeten vechten voor elke meter overleving in een wereld zonder regels. Dat is wat Anaheim bracht: die agressieve, bijna rebelse energie.

Aan de andere kant heb je de zakelijke kant van het ijshockey. Het geld, de druk, het decennium dat zoveel franchises brak en weer opbouwde. Ik heb onlangs de memoires van Randall Lane opgepakt, The Zeroes: My Misadventures in the Decade Wall Street Went Insane. Het is een waanzinnig relaas van overdaad en instorting, en eerlijk? Het is de perfecte metafoor voor het salarisplafondtijdperk en hoe snel een winning streak kan omslaan in een koude douche. Het ene moment scoor je, het volgende moment word je in een driedubbele wedstrijdreeks weggevaagd door de Ducks.

En omdat dit Winnipeg is en we hier, als we al iets zijn, eclectisch zijn, moet je het verhaal van Government Beers gewoon geweldig vinden – een verhaal over een NASA-medewerker die per ongeluk een brouwerij begint terwijl hij een kind met kanker helpt. Het is eigenzinnig, het is menselijk en het herinnert je eraan dat achter elk statistiekenoverzicht een verhaal schuilgaat. Net zoals achter elk verlies als dit, de kans schuilt om terug te komen.

Vooruitblik

De Jets hebben geen tijd om bij de pakken neer te zitten. Ze ontvangen donderdag de New York Rangers. Een kans om een nieuwe reeks te starten en terug te keren in het winstkolom. Als ze zelf een beetje van die bandietenmentaliteit kunnen kanaliseren – en verdedigend beter staan – komt het wel goed. Voor Morrissey is het weer een wedstrijd om aan zijn record toe te voegen. Voor de rest van ons? Weer een avond om te hopen dat de ijshockeygoden Winnipeg toelachen.