Harry Styles' nieuwe album: de recensies zijn binnen – en ze zijn weer eens zo verdeeld als nooit tevoren

Bij elke nieuwe albumrelease van Harry Styles hoort een eigenaardig ritueel. Het internet valt uiteen in kampen. Fans scherpen hun klauwen. En recensenten, nou ja, die grijpen terug op dezelfde oude adjectieven: charmant, moeiteloos, veilig. Zijn vierde studioalbum, Kiss All The Time (Disco Occasionally), verscheen deze week met de gebruikelijke fanfare, en de eerste golf recensies van Harry Styles' album doet vermoeden dat we te maken hebben met een artiest die zijn imago tot zo'n glans heeft gepolijst dat het bijna onmogelijk is geworden er een kras op te maken.

De analyse van een toonaangevende criticus – in essentie dat hij "de hele tijd aardig is, en af en toe goed" – voelt als de consensus. Het is een plaat die voorbijglijdt op een golf van jaren-zeventig softrock-pastiche en lichtgewicht falset, nooit te lang blijft hangen, maar zelden diepe indruk achterlaat. Je hebt het gevoel dat Styles er minder op gebrand is muzikale grenzen te verleggen dan een warm, uitnodigend universum te creëren waar je in wilt leven. En eerlijk? In een tijdperk van algoritmische chaos is die vibe op zichzelf al een soort valuta.

De superheld zonder masker

Als je Styles zijn post-bandroem ziet navigeren, word je herinnerd aan de verhaallijn in Marvel's Spider-Man 2. Peter Parker worstelt voortdurend met de last van zijn krachten, het masker zowel een schild als een kooi. Styles daarentegen heeft het masker ogenschijnlijk helemaal afgezworen. Hij heeft een merk gebouwd op radicale kwetsbaarheid – de opa-cardigans, de tranen op het podium, de onbeschaamde queer-esthetiek. Maar Kiss All The Time voelt af en toe alsof hij kwetsbaarheid speelt in plaats van belichaamt. De muziek is onberispelijk aardig, als een warme knuffel van iemand die weet dat je erover zult posten op Instagram. Het is goed, af en toe. Maar je verlangt naar het moment dat de symbiont de overneemt en het er echt rommelig aan toe gaat.

Van Canterburyverhalen tot Hollywood-eindes

Er is een vreemde echo, in de parade van personages en scènes op dit album, van The Canterbury Tales. Niet in de Middelengelse zin, uiteraard – meer in de manier waarop Styles een cast van geliefden, zwervers en excentriekelingen verzamelt en observeert die door zijn leven in LA trekken. Nummers als "You & I" (een teder, akoestisch duet dat niet zou misstaan op een plaat van Stephen Sanchez) en de disco-lichte titeltrack schetsen een mozaïek van de moderne romantiek. Maar in tegenstelling tot de pelgrims van Chaucer, die hun waarheden onthullen op weg naar Canterbury, blijven de hoofdpersonen van Styles vaak wazig, prachtig geschetst maar uiteindelijk onkenbaar. Het is het voorrecht van een popster: diepte suggereren terwijl je het echte verhaal privé houdt.

En dat sluit direct aan bij zijn relatie met de documentairelens. Als je Miss Americana hebt gezien, Taylor Swifts rauwe, confessionele film, ken je het script voor het 'authenticiteitsspel' van de moderne popster. Styles speelt een ander spel. Hij verleent spaarzaam toegang, laat de muziek en de mode het woord doen. Kiss All The Time is geen dagboekfragment; het is een samengesteld moodboard. Hij vraagt je niet zijn pijn te voelen, alleen maar mee te deinen op de groove. Het is een minder riskante strategie, commercieel waterdicht, maar het laat je afvragen hoe een werkelijk ongefilterd Styles-album zou klinken.

De business van het zijn van Harry

Dat brengt ons bij de commerciële olifant in de kamer. Want hoewel de ontvangst door critici beleefd gemengd mag zijn, draait het commerciële machine achter Harry Styles op volle toeren. Vroege verkoopcijfers uit de industrie suggereren dat het album op weg is naar een gigantische binnenkomer, met vooruitbestellingen die zijn eerdere releases al overschaduwen. Dit gaat niet om muzikaal snobisme; het gaat om de tastbare kracht van het merk Styles. Hij is een wandelende, sprekende lifestylekeuze.

Bedenk welke sectoren hij nu aanraakt:

• Mode: Zijn Gucci-partnerschappen hebben de rode-loper-mannelijkheid opnieuw gedefinieerd.
• Toerisme: Tourdata veroorzaken economische pieken in steden, met fans die reizen voor de 'ervaring'.
• Wellness: Zijn nadruk op vriendelijkheid en therapiejargon heeft hem tot boegbeeld gemaakt van een bepaalde stroming binnen millennial/Gen Z zelfzorg.

Dit album zal de soundtrack zijn voor duizend TikTok-edits, het decor voor een nieuwe wereldtournee, en de reden dat luxemerken in de rij staan om geld naar hem te gooien. In die context is het bijna irrelevant of een criticus het af en toe goed of consistent briljant vindt. De Harry Styles-industrie is nu groter dan welke albumrecensie dan ook.

Het oordeel

Dus waar laat ons dat? Kiss All The Time (Disco Occasionally) is een volkomen prettige toevoeging aan zijn catalogus. Het zal de sceptici niet overtuigen, maar het zal de gelovigen diep bevredigen. Het is het werk van een artiest die de kunst meester is om universeel aantrekkelijk te zijn zonder iets te scherps te zeggen. En in een gefragmenteerd cultureel landschap is dat misschien wel een soort genie op zich. Hij herschrijft de regels niet; hij zorgt er gewoon voor dat iedereen zich welkom voelt op het feestje. En voor nu is dat meer dan genoeg.