Tijdsverandering maart 2026: we verliezen een uur, en wat als dit de laatste keer was?

Deze nacht maken we allemaal een klein tijdelijk verlies mee. In de nacht van zaterdag op zondag, precies om 2 uur 's nachts, is het al 3 uur. We gaan over op zomertijd. Voor velen betekent dat het vooruitzicht van mopperen voor de wekker, wanneer je beseft dat er zestig minuten van je kostbare slaap zijn gestolen. Een ware scène uit Doodslag in een ochtendversie, inclusief zwarte koffie en kringen onder de ogen.

Ik vertel je niets nieuws: deze grote wijzerdans kennen we inmiddels wel. Toch heeft deze maart 2026 een vleugje van "de laatste keer" in de lucht. Het debat, dat aansleept als een oude rancune, komt met onverwachte kracht weer bovendrijven. We hebben het erover, bij het koffiezetapparaat, bij de bakker, en vooral, op buurtbijeenkomsten.

Een uiterst gespannen bewonersbijeenkomst

Ik heb de donderdagavond doorgebracht op een bewonersbijeenkomst georganiseerd in het 11e arrondissement. Het officiële thema? "De toekomst van de tijdzone in Île-de-France". Achter deze ondoorgrondelijke titel ging een bomvolle zaal schuil, met mensen van alle leeftijden, klaar voor een robbertje vechten. De wethouder van Openbare Werken kreeg aan het einde van de zitting een ware uitbrander. Toen hij een mogelijke afschaffing van de tijdsverandering in 2027 ter sprake bracht, riep een vrouw op de derde rij, met een zuinig lachje: "We weten al nauwelijks hoe laat het is met de stakingen van de RATP, dus als we dan ook nog eens de klok nooit meer verzetten..." Eerlijk gezegd, ze had niet eens ongelijk. De sfeer was elektrisch, maar vol van die goede, mopperige humor waar we in Parijs zo van houden. Je voelt dat dit onderwerp niet alleen een zaak is voor technocraten in Brussel; het raakt aan het dagelijks leven, aan het avondlicht, aan de vermoeidheid van de kinderen.

Waarom deze nacht van 29 maart ons zo van slag maakt

We moeten de impact van deze simpele verandering niet onderschatten. Slaapspecialisten, die ik na die bewuste bijeenkomst aan de bar trof, zeggen het: ons lichaam heeft soms wel een week nodig om zich aan te passen. We gaan van de ene extreme op de andere, of beter gezegd, van de zonnetijd naar de tijd van het borreluurtje dat maar niet wil komen. Om je te helpen de klap op te vangen, hier wat tips van een ouwe rot:

• Ga vanaf vrijdag 15 minuten eerder naar bed. Ja, ik weet het, het is vervelend, maar het voorkomt dat je maandagochtend op een zombie lijkt.
• Zet zaterdagavond voor het slapengaan je horloges vast vooruit. Er is niets erger dan zondag met een uur vertraging wakker worden en de warme croissants missen.
• Stel je zondag direct na het opstaan bloot aan natuurlijk licht. Een klein wandelingetje, ook al is het lelijk weer, om tegen je brein te zeggen: "kom op, we gaan het nieuwe ritme volgen, maat".

En als we er nu echt eens mee kappen?

De vraag komt bij elke tijdsverandering terug: gaan we eindelijk stoppen met deze circus? Europa heeft het erover, Frankrijk ook, maar zoals de een zei: "er verandert niets zodat alles hetzelfde blijft". Sommigen willen het hele jaar de zomertijd houden, anderen de wintertijd. Persoonlijk ben ik voor een permanent borreltijd, maar ik denk dat het lobby van de avondklok het daar niet mee eens is. In de tussentijd, zondag gaan we vooruit. En maandag zijn we allemaal wat vermoeider, maar met een goed uur extra licht 's avonds. Dat is altijd mooi meegenomen, toch?