BBC Sport Cricket: Engeland nipt langs Pakistan in T20 World Cup-thriller – Directe reactie

Soms heb je van die werkdagen, en dan heb je wat Engeland vanmiddag in het Caribisch gebied liet zien. In een Super Eights-groepswedstrijd met meer wendingen dan een Geoffrey Boycott-innings, sleepte Jos Buttler's ploeg zich er op de een of andere manier overheen tegen een strijdlustig Pakistan. Als je knipperde, miste je de chaos. En als je afgestemd was op het commentaar, hoorde je het allemaal: het gejuich, het gekreun en de heerlijke ontlading aan het eind.

Buttler gaat voorop, dan trillen de zenuwen

Engeland won de toss en koos er, zoals verwacht, voor om te batten op een pitch die platter leek dan een oud wijf. Phil Salt en Jos Buttler sloegen erop los alsof hun leven ervan afhing. De powerplay leverde 68 runs op, waarbij Buttler de bal liefdevol door cover streek en Salt de ballen met minachting over de grens joeg. Het was vintage spul, het soort dat je naar een koud biertje doet grijpen.

Toen kwam de wankel. Shaheen Shah Afridi, nooit iemand die lang stil blijft, produceerde een pareltje dat Salt's off-stump ontwortelde. Opeens zag de middenorde er zenuwachtig uit. Harry Brook sneed eruit, en toen Liam Livingstone diep in het veld de vangbal liet, sloop het oude vertrouwde gevoel van een ineenstorting binnen. Bij 132 voor 5 keek Engeland tegen een totaal aan dat zo'n twintig runs te laag voelde.

Enter Moeen Ali, die het soort cameo speelde dat iedereen eraan herinnert waarom hij al zo lang meedraait. Een paar knalslagen en wat gehaaste tweeruns sleepten hen naar een competitieve, zij het niet angstaanjagende, 168 voor 7. In de kleedkamer, vermoed je, wisten ze dat ze vroege wickets nodig hadden.

Pakistan's achtervolging, Rashid's magie en een nagelbijter in de laatste over

Pakistan's antwoord begon met een knal – 15 runs in de eerste over – en de oude spanning keerde terug. Maar Adil Rashid bracht, zoals hij zo vaak doet, de boel weer onder controle. Zijn googly om Babar Azam te bowlen was zo'n bal die ingelijst verdient te worden. Vanaf dat moment kroop de vereiste score omhoog, maar Mohammad Rizwan bleef hangen als een haring, schuivend en duwend.

Met 20 nodig in de laatste twee overs was de wedstrijd Pakistans om te verliezen. Maar Jofra Archer, weer op zijn best, gooide een yorker die Waqar Younis niet zou misstaan om Rizwan te verwijderen. Opeens was de rekensom 12 runs in de laatste over, gebowld door de onervaren maar ijskoude Sam Curran. Een wicket, een puntloze bal, een boundary – de hartslag schoot omhoog. Uiteindelijk redden een misser en een wanhopige duik op de boundary vier runs, en Engeland hield met moeite stand. De uiteindelijke marge? Een zenuwslopende 4 runs.

Het oordeel: Wat de stemmen zeiden

In de directe nasleep was de reactie even kleurrijk als het publiek. Een doorgewinterde commentator, nooit iemand die er doekjes om windt, wees er op de radio op dat "de warboel in de Engelse middenorde een terugkerend thema wordt, maar dat er niet getwijfeld kan worden aan de vechtlust met de bal." Hij sloeg de spijker op zijn kop – je kunt geen toernooien winnen zonder door de lelijke potjes heen te schrapen.

Ondertussen vatte een gerespecteerd cricket-schrijfster de dualiteit ervan samen: "Veertig overs lang was Engeland zowel briljant als breekbaar. Ze serveerden champagne-cricket en plat pils in gelijke mate. Maar op een WK is de enige statistiek die telt de 'W'." En ze heeft gelijk. Dit was niet mooi, maar het was effectief.

Hier zijn de sleutelmomenten die de wedstrijd in het voordeel van Engeland deden kantelen:

• Buttler's 54 van 37 ballen: Legde het fundament toen de pitch op zijn best was.
• Rashid's uitschakeling van Babar: De gamechanger. Pakistan herstelde zich nooit helemaal van die psychologische klap.
• Archer's voorlaatste over: Stond slechts 7 runs toe en nam het belangrijke wicket van Rizwan.
• Het veldwerk in de laatste over: Een duikende stop van Mark Wood op de boundary voorkwam vier zekere runs in de laatste over.

Wat nu voor Engeland?

Deze zege houdt de halve finale-hoop van Engeland stevig in eigen hand. Nog één overwinning in de Super Eights zou genoeg moeten zijn, maar zoals we vandaag zagen, komt niets gemakkelijk in dit format. De analisten in de studio bogen zich al over de selectiehoofdpijn – moet de bowling-aanval worden aangepast? Is de slagvolgorde te topzwaar? Dat zijn vragen voor een andere dag.

Voor nu kunnen Engelse fans het glas heffen op een team dat weigerde te verliezen. Het was niet altijd slim, het was niet altijd mooi, maar verdorie, het was boeiend. En als dat niet de essentie is van het volgen van dit prachtige spel, dan weet ik het ook niet meer.