Duizenden betogers in UCD eisen systeemverandering na delen intieme foto student

Je kon geen kant op door de zee aan spandoeken gistermiddag op de campus in Belfield. Enkele duizenden studenten, personeelsleden en sympathisanten verzamelden zich voor O'Reilly Hall voor een betoging die minder aanvoelde als een typisch studentenprotest en meer als een moment van afrekening. De "Not in Our UCD"-demonstratie, georganiseerd door de studentenraad in samenwerking met het Dublin Rape Crisis Centre, was een rauw en krachtig antwoord op een zaak die als een schokgolf door de universiteit en daarbuiten is gegaan.

Het verhaal dat de campus in beweging bracht

Voor wie het gemist heeft: de woede en het verdriet zijn geworteld in de afschuwelijke ervaring van een geneeskundestudente hier. In 2023 werd de jonge vrouw naar verluidt verkracht. Er werd een foto van haar gemaakt, waarop ze naakt, gekneusd en bewusteloos te zien was. Afgelopen april werd die foto anoniem verstuurd naar maar liefst 171 UCD-medewerkers. Vervolgens, afgelopen november, werd de foto opnieuw verspreid, ditmaal in een WhatsApp-groep van de Faculteit Geneeskunde met honderden leden. De studente, die publiekelijk over haar beproeving heeft gesproken, zei dat ze zich "in de steek gelaten" voelde door de instelling en omschreef zichzelf als niet veel meer dan een "PR-probleem" voor de universiteit.

De sfeer tijdens de betoging was een zware mix van verdriet en vastberadenheid. Scandes als "wij staan achter haar" en "schaam je" echoden tegen de moderne glazen gebouwen, een schril contrast met de normale campusvibe. Maar dit ging niet alleen om deze ene zaak. Het ging om een systeem dat volgens studenten fundamenteel gebrekkig is.

'Stel mensen boven aansprakelijkheid'

De ene na de andere spreker betrad het geïmproviseerde podium, en de boodschap was consistent: dit is een keerpunt. Matt Mion, Onderwijsfunctionaris van de UCD Students' Union, verwoordde het bondig door te zeggen dat de studente centraal in deze zaak "gedwongen is om de schade te verwerken die is veroorzaakt door instellingen die beweren om haar te geven." Hij hield zich niet in en stelde dat wat we zien "geen geïsoleerd falen is, maar een voorspelbare uitkomst van een systeem dat procedure en beleid boven mensen stelt." Het was een uitspraak die leek aan te slaan bij de menigte en een diepgewortelde frustratie samenvatte die veel verder gaat dan dit ene, afschuwelijke incident.

De eisen van de studentenraad zijn helder en structureel. Ze vragen niet om hier en daar een aanpassing; ze eisen een complete herziening van hoe de universiteit omgaat met seksueel geweld en gendergerelateerd leed. Dit omvat:

• Een volledig, onafhankelijk onderzoek naar de afhandeling van deze specifieke zaak door de universiteit en haar bredere "Waardigheid en Respect"-procedures.
• Een openbare verontschuldiging van het hoger leiderschap aan de betrokken studente en haar medestudenten, die ook aan de foto zijn blootgesteld.
• Een omslag naar een werkelijk "overlevingsgericht" beleid in alle regelingen, waarbij ondersteuning proactief is in plaats van reactief, en slachtoffers nooit opnieuw getraumatiseerd worden door de systemen die bedoeld zijn om hen te helpen.

Rachel Morrogh, CEO van het Dublin Rape Crisis Centre, stond in solidariteit met de betogers en eiste "een campus, maar ook een land, waar overlevenden worden benaderd met menselijkheid en niet met hindernissen."

Het standpunt van de universiteit

Waar staat UCD nu in dit alles? President Orla Feely heeft eerder verklaard dat de universiteit een "nultolerantiebeleid" hanteert ten aanzien van alle vormen van pesten, intimidatie en seksueel geweld. UCD stelt dat het de studente ondersteuning heeft geboden van het hoofd van de Student Advisory Service en dat het de zaak onmiddellijk bij de Ierse politie (An Garda Síochána) heeft gemeld zodra het op de hoogte was van de strafbare feiten. Het argument van de universiteit is dat de politie het bevoegde orgaan is met de forensische en juridische macht om een onderzoek in te stellen naar het delen van de foto, en dat zij daarom geen parallel intern onderzoek hebben uitgevoerd.

Maar voor de studenten die woensdag bijeen waren, en voor velen die nauwlettend toekijken, voelt dat standpunt als een afschuifmanoeuvre. Het roept een uiterst ongemakkelijke vraag op: als het systeem er niet in slaagt de dader te identificeren – en tot op heden heeft het politieonderzoek de oorspronkelijke afzender niet gevonden – wat is dan de eigen verantwoordelijkheid van de universiteit jegens haar eigen gemeenschap? Hoe garandeert zij dat dit nooit meer kan gebeuren, ongeacht de uitkomst van het strafrechtelijk onderzoek? Het onderzoek naar waardigheid- en respectzaken, onder leiding van vice-president voor Gelijkheid, Diversiteit en Inclusie, Professor Aoife Ahern, zal nu specifiek seksueel misbruik via beeldmateriaal en AI-gerelateerd misbruik in overweging nemen. De druk is nu enorm om dat onderzoek te laten resulteren in echte, tastbare actie.

Een lange weg te gaan

Dit verhaal, hoe afschuwelijk ook, heeft een licht geworpen op een kwestie waarvan velen vermoeden dat die wijdverbreid is binnen universitaire instellingen, niet alleen in Dublin, maar in het hele land. De studente die centraal staat in dit alles heeft zich inmiddels moeten terugtrekken uit haar geneeskundeopleiding; haar droom om dokter te worden is in de wacht gezet. Terwijl de menigte langzaam uiteenging van O'Reilly Hall, was het gevoel niet een van overwinning, maar van een lange, zware strijd die nog maar net begonnen is. De energie is er. De solidariteit is echt. Nu is de vraag of de mensen die de leiding hebben in Belfield bereid zijn te luisteren, en nog belangrijker, fundamenteel te veranderen hoe zij te werk gaan. Zoals een spandoek het samenvatte: "Overlevenden verdienen beter."