Zomertijd in Nieuw-Zeeland: Waarom het debat over 'Atlantic Time' in de VS ons zo bekend voorkomt

Kijk, we zijn nog maar een paar weken verwijderd van het jaarlijkse ritueel dat het land verdeelt. Over een klein zetje zetten we de klok weer terug, waarbij we die lange, luie avonden opofferen voor het vooruitzicht van lichtere ochtenden. Het jaarlijkse debat over de zomertijd suddert alweer in de pubs en op de werkvloer, van Kaitaia tot Invercargill. Moeten we gewoon een tijd kiezen en daarbij blijven? En zo ja, welke?

Het is een gesprek dat we elke herfst opnieuw voeren. Maar dit jaar krijgt het oude argument een nieuwe wending, en die komt van de overkant van de Stille Oceaan. Terwijl wij mopperen over het verlies van dat uurtje avondzon, proberen wetgevers in de Amerikaanse staat Georgia een manoeuvre uit te halen die zo gewaagd is dat het iets is wat wij hier onder ons ook wel zouden verzinnen. Ze hebben het niet alleen over het afschaffen van de tijdswisseling; ze hebben het over het volledig veranderen van hun tijdzone.

De gok van Georgia: een oplossing die wij begrijpen

Ik volg dit van hieruit op de voet. Jarenlang hadden de VS hun eigen versie van onze zomertijd-hoofdpijn, met eindeloze wetsvoorstellen om de zomertijd permanent te maken. Maar Georgia? Die slaan nu een heel ander pad in. Volgens berichten uit het capitool in Atlanta heeft de Senaat van de staat onlangs een wetsvoorstel aangenomen dat niet zomaar de schakelaar van de klok omzet; het stelt voor om de hele staat naar de tijdzone Atlantic Standard Time te verplaatsen.

Denk daar eens over na. Het is alsof wij in Nieuw-Zeeland besluiten dat we die hele zomertijd-sleur beu zijn en ons gewoon permanent gaan richten naar de tijd van Norfolk Island. Dat is een machtsgreep.

Vanuit hun perspectief is de logica best solide. Door over te stappen op Atlantic Time zouden ze feitelijk het hele jaar door op zomertijd zitten, zonder te hoeven wachten op federale goedkeuring om de tweejaarlijkse klokverzetting af te schaffen. Het is het soort out-of-the-box-denken dat je moet respecteren: als het systeem je niet toestaat de klok te verbrijzelen, verplaats dan gewoon de hele verdomde muur waaraan hij hangt.

Waarom dit Nieuw-Zeelanders zo aanspreekt

Voor ons hier beneden is dit niet zomaar een eigenaardig stukje Amerikaanse politiek. Het raakt precies aan de kern van ons eigen jaarlijkse debat. Wij weten precies waar zij doorheen gaan. Elke maart wordt de roep luider: "Waarom doen we dit nog steeds?" We kijken naar plekken waar ze de klok niet verzetten en vragen ons af of we nog vasthouden aan een agrarische traditie die geen zin meer heeft in ons moderne, verbonden leven.

Het debat in Georgia belicht ook een belangrijk verschil in hoe we het probleem benaderen. In de VS raakt het gesprek vaak verstrikt in grensoverschrijdende handel en de chaos van New York in de ene tijdzone en een staat verderop in een andere. Hier in Aotearoa is onze isolatie zowel een zegen als een vloek. We kunnen doen wat we willen zonder gedoe aan de grens met Australië – maar het betekent ook dat we geen buurstaat hebben om te kopiëren als we dapper genoeg worden om iets nieuws te proberen.

Er is ook de mentale omschakeling met de seizoenen. Ik heb het boek van Kari Leibowitz gelezen, How to Winter: Harness Your Mindset to Thrive on Cold, Dark, Or Difficult Days, en het heeft me aan het denken gezet over dit hele debat. Het gaat niet alleen om het uurtje zonlicht dat we winnen of verliezen; het gaat om hoe we de seizoenen mentaal kadreren. Willen we vooruit springen naar een mentaliteit van eindeloze zomeravonden, of vallen we terug en omarmen we de gezelligheid van de donkerdere maanden? De Atlantic Time-zet van Georgia is in feite een poging om via wetgeving een permanente zomerse mentaliteit te forceren.

De wereldwijde tikkende klok

Natuurlijk zijn wij niet de enigen die dit volgen. Het hele concept van de British Summer Time ligt momenteel ook in het Verenigd Koninkrijk onder de loep. Om de paar jaar duikt er in het parlement een soortgelijk voorstel op om de British Summer Time af te schaffen en over te stappen op iets dat meer op de Midden-Europese tijd lijkt. Het is hetzelfde argument, alleen met een ander accent.

Dus wat zijn de concrete opties voor ons? Als Georgia ons één pad laat zien, en het VK een ander, waar blijven we dan met Nieuw-Zeeland? Zoals ik het zie, hebben we een paar keuzes, en geen enkele is perfect:

• Blijf de koers volgen. Doorgaan zoals we doen. Het is wat we kennen. De verstoring is voorspelbaar, en we hebben allemaal slimme genoeg telefoons om de verandering voor ons te regelen. Het gemopper blijft seizoensgebonden.
• Permanente zomertijd. Volledig voor Georgia gaan. Onze klok in het voorjaar vooruit zetten en gewoon... nooit meer terug. Het voordeel? Eindeloze avonden voor een potje cricket in de achtertuin of strandtrips. Het nadeel? Die winterochtenden zouden voor onze zuiderlingen tot bijna 9 uur 's ochtends stikdonker zijn. Veel succes met de kinderen uit bed krijgen.
• Permanente standaardtijd. Dit is wat de slaapwetenschappers altijd aanraden. Het stemt onze interne klok beter af op de zon. De ochtenden zijn lichter, maar die zomeravonden zouden vroeg donker worden. Het is de "verstandige" keuze, maar laten we eerlijk zijn, het voelt voor de meesten van ons die leven voor die zonsondergangen om 21.00 uur in januari als een opoffering.

De kern

Voorlopig zitten we nog op dezelfde oude molen. We zullen onze klokken binnenkort weer terugzetten, we zullen een week last hebben van een jetlag-gevoel, en dan zullen we wennen aan het ritme van de winter. Maar als Georgia die verschuiving naar de Atlantic Time Zone daadwerkelijk voor elkaar krijgt, kun je erop rekenen dat elke politicus in Wellington die ooit ook maar een gedachte heeft gehad over de zomertijd, zeer goed zal opletten. Als een staat in het zuiden van de VS met succes zijn hele tijdzone kan veranderen om de tirannie van de tweejaarlijkse klokverzetting te ontvluchten, dan kunnen wij hier toch op zijn minst een serieus gesprek over voeren zonder dat iemand roept: "Maar we hebben het altijd zo gedaan!"

Tot die tijd kijk ik vanaf de bank, geniet ik van mijn laatste paar weken avondlicht en hoop ik stilletjes dat de Georgianen slagen. Want als zij het doen, dan hebben we misschien – heel misschien – volgend jaar rond deze tijd een heel ander gesprek.