Ierland tegen Schotland in het Zes Naties-toernooi: Farrells meesterplan zonder Ryan, en waarom leeftijd slechts een getal is

Een zaterdagse climax in Dublin: Ieren spelen laatste wedstrijd van Zes Naties

Wat staat ons een weekend te wachten! Het Aviva Stadium zal deze zaterdag ontploffen wanneer Andy Farrells Ierland het opneemt tegen Schotland in de laatste ronde van het Zes Naties Kampioenschap. Het is zo'n middag die van Dublin het epicentrum van de rugbywereld maakt - een echte kampioensbeslisser, ook al heb je misschien een rekenmachine nodig voor de titelkansen. Maar vergeet even die ingewikkelde scenario's; het draait hier om trots, prestatie en het maken van een statement. En na het teamnieuws van donderdag is er genoeg om over te praten. Ik kan niet wachten om het met jullie te analyseren.

De grootste domper, zoals gevreesd, is de afwezigheid van James Ryan. De Leinster-lock is uitgeschakeld en dat laat een aanzienlijk gat achter in de tweede rij. Maar laat me je vertellen, Farrell is niet in paniek geraakt. Hij heeft een ploeg samengesteld die de oude garde combineert met jonge honden - een mix die zijn handelsmerk is geworden. Als je naar de voorwaartsen kijkt, zie je nog steeds de ervaring van Peter O'Mahony, die lijkt te gedijen in deze beladen wedstrijden alsof hij bezeten is. Met name de back row zal een stap extra moeten zetten tegen een Schots blok dat zichzelf tegen iedereen kansrijk acht. En ik denk dat ze dat precies gaan doen.

Het verhaal van het 'verouderende' Ierland en een vastberaden Schotland

In de aanloop naar deze wedstrijd is er veel gezegd - je hebt het ongetwijfeld in podcasts gehoord en in de kranten gelezen - over een "verouderend Iers team". Een gemakzuchtige analyse, als je het mij vraagt. Tuurlijk, er zijn jongens van in de dertig, maar zij vullen niet alleen de nummers; zij bepalen de norm. Kijk hoe ze hun spel hebben aangepast. Dit is niet het team van 2011, toen we ons nog afvroegen hoe we het WK rugby via een brakke stream in de kroeg konden kijken. Het spel is geëvolueerd, en zij ook. Ze zijn slimmer, killer, en ze hebben een honger waar jongens van de helft van hun leeftijd een puntje aan kunnen zuigen.

Schotland komt echter met veel vertrouwen naar Dublin. Ze zagen hoe Engeland twee weken geleden met moeite langs Schotland kwam op Murrayfield - een wedstrijd die spannender was dan een watje - en dat zullen ze genoteerd hebben. De Schotten weten dat ze met iedereen kunnen wedijveren als hun gevaarlijke lopers op dreef komen. Met Finn Russell als dirigent voel je je nooit echt comfortabel, hoe dominant je voorwaartsen ook zijn. Daarom is dit treffen altijd een krakertje; het is schaken op honderd kilometer per uur, en dat wil ik voor geen goud missen.

Belangrijke duels om in de gaten te houden in het Aviva

Als je naar het stadion gaat of in je stamkroeg neerstrijkt, dit zijn de dingen waar ik op ga letten - de momenten waarop je op het puntje van je stoel zit:

• De line-out zonder Ryan: De calling en aanwezigheid van James Ryan gaan we missen. Kunnen jongens als Tadhg Beirne en Iain Henderson opstaan en kwaliteitsballen veiligstellen tegen een Schotse line-out die het hele toernooi al beter wordt? Ik vertrouw erop dat ze de uitdaging aangaan.
• Bikkelharde back row-strijd: Josh van der Flier en Caelan Doris tegen Hamish Watson en Jamie Ritchie. Mooier dan deze clash tussen tackelmachines en baldragers wordt het niet - het wordt een daverend gevecht.
• Het duel tussen de halfbacks: Jamison Gibson-Park en Johnny Sexton (of zijn opvolger) versus Ali Price en Finn Russell. Territorium, tempo en trucage - wie deze as controleert, wint de wedstrijd. Puur topamusement.
• De factor van het publiek: Dublin 4 op een kampioenschapsdag. Het is een cliché omdat het waar is. Het gejuich wanneer de Schotten onder hun eigen palen staan, maakt verschil en je kunt er donder op zeggen dat het Aviva een onneembare vesting zal zijn.

En laten we de bredere context niet vergeten. Spelers die terugkomen van URC- en Super Rugby-campagnes weten wat er nodig is om te presteren in deze kookpotten. Het zijn geharde krijgers. Voor de meegereisde fans, degenen die hun reis hebben geboekt met behulp van die "Waarheen in Groot-Brittannië en Ierland"-gidsen, wacht een stad die bruist van het rugbypraatje. De pubs rond Ballsbridge zullen uitpuilen, de liederen zullen gezongen worden, en tachtig minuten lang is al het andere bijzaak. Dat is de magie van het Zes Naties-rugby.

Farrell heeft zijn mannen gesteund. Hij heeft het proces vertrouwd, en nu is het aan hen. Schotland is geen makkelijke prooi - zij zullen de partij dolgraag willen bederven. Maar als Ierland snel kan starten, de fouten kan elimineren die tegen Italië inslopen, en de impact van de wissels kan benutten, sturen ze het publiek met een blij gevoel naar huis. Daar draait het om in de finales van het Zes Naties-toernooi: een laatste kans op glorie voordat de zomertours beginnen. Laat maar komen!