Eduardo Rodriguez mist mogelijk finale WBC? Amerikaans werperskorps voor zware test

Onder de nachtelijke hemel van Miami is de WBC-finale nog maar één stap verwijderd. Maar op het moment suprême hangt er een gespannen sfeer in het kamp van titelverdediger Amerika. Iedereen met een beetje verstand van honkbal ziet dat de onrust zich concentreert rond de werpersheuvel.

De grote vraag is of de vertrouwde linkshandige werper, Eduardo Rodriguez, dinsdag (woensdagochtend Nederlandse tijd) in de finale tegen Venezuela wel op de heuvel zal verschijnen.

Grote problemen voor Amerika's 'Lalo'

Onder honkballiefhebbers staat hij bekend als "Lalo". De in Venezuela geboren linkshander, die uitkomt voor Team USA, was het stabiele anker van de coachingstaff tijdens dit toernooi. Zijn prestaties bij de Detroit Tigers spreken boekdelen, en in de eerdere wedstrijden van de WBC toonde hij zich, zowel als starter als reliever, een klasse apart met scherpe worpen en een uitstekende controle.

Maar vanuit de bullpen komen nu verontrustende geluiden. De fysieke gesteldheid van Eduardo Rodriguez lijkt een probleem. Officieel houdt de ploeg de kaken stijf op elkaar, maar wie zijn warming-up vandaag zag, en de diepe frons op de gezichten van de coachingstaff tijdens het overleg, kan zich wel een voorstelling maken van de ernst van de situatie.

Het zou een enorme domper zijn. Op papier mag het Amerikaanse werperskorps dan vol sterren glanzen, in de praktijk ontbrak het vaak aan stabiliteit. Als Rodriguez echt niet kan spelen, of zelfs niet in staat is om korte relieves te werpen, verliest de ploeg haar meest ervaren kracht, iemand die weet hoe te overleven in de spotlights.

Niet alleen starter, ook achterhoede geeft zorgen

Wat fans nog meer zorgen baart, is dat problemen lijken te komen in golven. Naast de onzekerheid rond Eduardo Rodriguez gaan er in de wandelgangen ook geruchten dat de twee beoogde slotstukken van de bullpen – Mason Miller (Oakland) en David Bednar (Pittsburgh) – mogelijk niet inzetbaar zijn in de finale.

Millers vuurballen van ver boven de 150 km/u en Bednars dodelijke splitter zijn de gedroomde wapens voor de slotfase. Dat deze drie troeven (starter Lalo, relievers Miller en Bednar) allemaal niet of nauwelijks inzetbaar zijn, is niet zomaar een wijziging van het wedstrijdplan; het is alsof je het hele beleid van de coachingstaff overhoop gooit.

Een blik op de lijst van mogelijk ontbrekende sleutelwerpers is alarmerend:

• Linkshandige starter: Eduardo Rodriguez (Lalo) — Fysieke onzekerheid, kans op spelen in finale slinkt zienderogen.
• Kandidaat-closer: Mason Miller — Geruchten over vermoeide arm houden aan, kan waarschijnlijk niet voluit gooien.
• Setup-man: David Bednar — Eveneens problemen, de normaal zo stabiele achtste inning dreigt in te storten.

Dit is geen gewone finale meer; dit wordt knokken tegen de klippen op.

Tegenstander Venezuela geeft geen krimp

Bij Team USA is de stemming somber, maar de tegenstander zal geen medelijden tonen. Venezuela is vastberaden, met een slaglinne die van Altuve en Arraez tot Perez stuk voor stuk door de wol geverfde kleppers zijn.

Zij zullen de kwetsbaarheden in het Amerikaanse werperskorps met genoegen noteren. Een toch al lastige slagploeg krijgt nu te maken met een gehavende en geïmproviseerde Amerikaanse werpersploeg. Dat is voor hen natuurlijk een enorm voordeel.

Stel je voor: zonder Rodriguez, de gedroomde linkerhand tegen linkshandige slagmensen, zullen de linkshandigen in de Venezolaanse ploeg nog meer hun gang kunnen gaan. En zonder Miller en Bednar in de slotfase, wie moet dan de kleine voorsprong vasthouden als de wedstrijd spannend wordt?

Wie pakt de verantwoordelijkheid?

Alle druk ligt nu bij coach Mark DeRosa. Hij heeft nog geen 24 uur om het ergste te voorzien en de beste oplossing te vinden. Laat hij een andere starter, zoals Merrill Kelly of Kyle Gibson, de wedstrijd laten beginnen? Of kiest hij voor een 'bullpen-game' met een opener?

Ook de oorspronkelijke relievers, zoals de routinier Adam Wainwright, moeten zich mogelijk opmaken voor meer innings. Dit is geen kwestie van fijne tactische zetten meer; dit is honkbal in zijn meest pure vorm: wie kan er spelen, wie durft te gooien, die wordt de held.

Eén ding is zeker: deze WBC-finale belooft al voor de eerste worp een waar drama te worden. Of Amerika deze plotselinge 'werperscrisis' kan doorstaan, is niet alleen een test van techniek, maar vooral van veerkracht. En de naam die steeds terugkeert, Eduardo Rodríguez, zal, of hij nu speelt of niet, met zijn afwezigheid de grote onzekere factor zijn in dit duel van formaat.

Dus pak de popcorn en het biertje er maar bij; deze wedstrijd vanochtend wordt er één om niet te missen.