Benicio del Toro: De kunst van het acteren, zijn meest iconische rollen, en waarom hij zegt dat een Oscar winnen "niets verandert"

Er zijn filmsterren, en er zijn acteurs die op een heel andere frequentie opereren. Benicio del Toro heeft dertig jaar lang bewezen dat hij tot de laatste categorie behoort. Met die kenmerkende schorre stem, die zware oogleden die in een hartslag van dreigend naar bedroefd kunnen overschakelen, speelt hij niet zomaar personages – hij belichaamt ze zo volledig dat je vergeet dat je naar een voorstelling kijkt. Als er onvermijdelijk prijzengeroezemoes opduikt wanneer zijn naam valt, blijft del Toro zelf beroemd onbewogen. Een tijdje geleden, toen de Oscargeruchten steeds luider werden, wuifde hij het weg met een uitspraak die zijn hele benadering samenvat: winnen of verliezen verandert niets. Voor iemand die al zo'n gouden mannetje op de plank heeft staan voor Traffic, is dat geen arrogantie – het is gewoon de waarheid. Het werk is waar het om draait.

En wat voor werk. Del Toro heeft een neus voor het vinden van de menselijke polsslag in groter-dan-het-leven figuren. Denk aan Dr. Gonzo in Fear and Loathing in Las Vegas. Op papier is het een karikatuur – een Samoaanse advocaat van 300 pond op een knal van bijbelse proporties. Maar del Toro vond de bezwete, wanhopige, vreemd kwetsbare ziel in de chaos. Hij maakte het monster echt, wat oneindig veel moeilijker is dan hem als grap te spelen. En dan is er Jack Jordan in 21 Grams. Als je er niet meer naar hebt gekeken sinds de heruitgave van 21 Grams (Blu-ray), doe jezelf een plezier. Zijn ex-gevangene die God zoekt, om vervolgens zijn wereld opnieuw te zien verbrijzelen, is een rauwe zenuw van een vertolking. Het is een masterclass in wat acteerstudenten eerbiedig De kunst van het acteren noemen – het soort meeslepende, fysieke transformatie dat littekens achterlaat. Je voelt het gewicht van het verdriet van die man in elk beeld.

De man jaagt niet op roem. Hij jaagt op waarheid. Of hij nu een historische figuur als Padre Benito del Toro aanpakt of stille ernst brengt in een kleine indie, hij behandelt elke rol met hetzelfde respect. Hij heeft gesproken over zijn eigen sensei, de meesters van wie hij leerde, maar het eindproduct is puur hem. Je betrapt hem nooit op acteren; je ziet hem zoals hij is.

Als je zijn essentiële werk in kaart brengt, zijn dit de rollen die het vak definiëren:

• Fear and Loathing in Las Vegas (1998): De definitieve gonzo-prestatie. Onbeheerst, hilarisch en op de een of andere manier diep menselijk.
• 21 Grams (2003): Een brute, hartverscheurende duik in schuld en verlossing. Essentieel kijkvoer.
• Traffic (2000): Zijn Oscar-winnende vertolking als Javier Rodriguez. Een les in meer doen met een blik dan de meeste acteurs kunnen met een monoloog.

Uiteindelijk blijft Benicio del Toro Hollywoods favoriete buitenstaander – een ster die zich voortdurend ongemakkelijk lijkt te voelen bij roem. Als de Oscars eraan komen, zul je hem niet de zaal zien bewerken. Hij zal ergens anders zijn, waarschijnlijk al verdiept in het volgende personage, bezig met het enige dat er ooit toe deed. Gewoon acteren.