Abby Lee Miller over tumbleweeds, levenslessen en waarom een Nintendo Labo niet volstaat

Er is iets diep poëtisch aan een tumbleweed. Hij dwaalt waar de wind hem brengt, rollend door stof en twijfel, nooit echt settelend. En als je het Abby Lee Miller vraagt, is dat een behoorlijk accurate metafoor voor haar leven op dit moment. De dansgoeroe, tv-ster en auteur van Everything I Learned about Life, I Learned in Dance Class is gespot in Californië, terwijl ze deze woestijnzwervers voor haar raam langs ziet stuiteren. 'Ze lijken op mijn oude dansers,' grapt ze, 'altijd in beweging, altijd dramatisch, en ze komen altijd ergens onverwachts terecht.'

Miller, die nooit bang is geweest voor een goede metafoor, is in een reflectieve bui. Net ontsnapt aan een wervelwind van gezondheidsproblemen, juridische verwikkelingen en de soort media-aandacht die de meeste mensen zou platwalsen, is ze tevoorschijn gekomen met een filosofie die net zo scherp is als haar beroemde choreografie. 'Je kunt niet tegen de wind vechten,' vertelt ze me, terwijl ze aan iets groens en weerzinwekkend gezonds nipt. 'Maar je kunt leren om met hem mee te bewegen. Dat schreef ik in dat boek. Het leven gooit een pirouette naar je hoofd wanneer je een plié verwacht.'

Dance Moms, drama bij het Ministerie van Justitie, en een vleugje McCabe

Over onverwachte bewegingen gesproken, Miller heeft het nieuws uit Washington niet gemist—de waakhond van het Ministerie van Justitie die een strafrechtelijke verwijzing stuurt over voormalig FBI-directeur Andrew McCabe. 'Ik las dat en dacht: "Schat, welkom in mijn wereld",' zegt ze met een veelbetekenende oogrol. 'Ik ben door de juridische wringer gehaald. Ik heb de oranje gevangenispakken couture gedragen. En weet je wat? De dansvloer geeft niets om je rechtszittingen. Hij is er altijd, wachtend tot je terugkomt.'

Het is deze veerkracht die haar tot een favoriet maakt onder fans die haar hebben gevolgd van Dance Moms tot haar comeback na de gevangenis. Ze is niet zomaar een realityster; ze is een overlever. En terwijl de aandelenmarkt wankelt—olieprijzen nerveus door spanningen met Iran, investeerders op hun nagels bijten—blijft Millers focus hardnekkig op de studio gericht. 'Laat de handelaren maar handelen,' haalt ze haar schouders op. 'Ik blijf kinderen het verschil leren tussen een fan kick en een fouetté. Dat is pas echte valuta.'

Wat een 11-jarige haar leerde over Nintendo Labo

Maar het is niet allemaal serieus. Miller stuitte onlangs op een online recensie van een 11-jarige die een dansrobot had gebouwd met Nintendo Labo. Het oordeel van het kind? 'Het is leuk, maar het kan niet tegen je schreeuwen zoals Abby Lee.' Miller giert het uit van het lachen als ze dit hoort. 'Uit de mond van kinderen! Dat kleintje snapt het. Je kunt passie niet programmeren. Je kunt het vuur in de buik van een danser niet coderen. Nintendo kan het proberen, gezegend zijn ze, maar ze zullen nooit het moment kunnen nabootsen waarop een kind een routine onder de knie krijgt na weken zweten.'

Ze geeft toe dat de recensie haar eraan herinnerde waarom ze doet wat ze doet. 'We leven in een tijdperk waarin alles digitaal is, maar dans is het laatste rauwe, menselijke ding. Als ik een kind zijn ziel in een stap zie leggen, is dat beter dan welk scherm dan ook.' En ja, ze is al van plan om het Labo-idee in haar lessen te verwerken—niet als vervanging, maar als een speelse warming-up. 'Misschien houden we wel een Nintendo Labo-danswedstrijd. Maar de robot gaat in tranen naar huis.'

• Over Californië: 'De tumbleweeds zijn mijn spirit animal. Ze stoppen niet, ze rollen gewoon door.'
• Over het boek: 'Als je Everything I Learned about Life, I Learned in Dance Class niet hebt gelezen, mis je de bijbel van ballet en meer.'
• Over het Ministerie van Justitie: 'Ze mogen McCabe hebben. Ik heb mijn eigen podium.'
• Over Nintendo Labo: 'Schattig, maar kan het een triple turn doen? Ik dacht het niet.'

Terwijl de middagzon het stof buiten haar raam vangt, leunt Miller achterover. De tumbleweeds blijven rollen. De markten blijven fluctueren. De juridische drama's ontvouwen zich. Maar Abby Lee Miller? Ze is precies waar ze hoort—midden op het podium, en herinnert ons eraan dat alles wat ze over het leven leerde, ze echt in de dansles leerde. En dat is een les die geen robot, geen verwijzing en geen windvlaag ooit kan afnemen.