Barry Hawkins wint Welsh Open snooker 2026 – vijfde rankingtitel en wat levert het op?

Op zondagavond was Venue Cymru in Llandudno gevuld met sfeer toen het Welsh Open van 2026 ten einde kwam. Er was geen enkele lege stoel in de tribune, en de reden was duidelijk: in de finale stonden twee totaal verschillende verhalen tegenover elkaar. De ene was een reeds gevestigde veteraan, de andere een eeuwig talent dat zich net had losgerukt uit de ketenen van de verwachtingen.

Uiteindelijk was het Barry Hawkins die de beker in de lucht stak, nadat hij Jack Lisowski met 9–6 had verslagen. Dit was Hawkins' vijfde rankingtoernooizege uit zijn carrière, en zeker niet de makkelijkste. The Hawk is altijd al een speler geweest die op zijn best iedereen kan uitdagen, maar zijn naam wordt zelden in één zin genoemd met dominantie. Misschien is dat juist zijn troef: onopvallende zekerheid, die het zelfvertrouwen van de tegenstander beetje bij beetje ondermijnt. In de finale straalde Hawkins niet, hij deed gewoon wat er van hem werd gevraagd – en dat was genoeg.

Lisowski's carrière is als een onvoltooide autobiografie

Als de finale was beslist op basis van spektakel, dan had Jack Lisowski de trofee al op zaterdag mee naar huis genomen. Maar snooker is geen kunstschaatsen. Lisowski's weg naar de finale was rechtstreeks uit een thriller: in de halve finale dreigde hij opnieuw de underdog te worden tegen John Higgins, maar hij kwam op ongelooflijke wijze terug en ging er voorbij. De Schot leidde al met 5–2, maar Lisowski sloeg toe als een oude vos – of in dit geval een jonge vos die eindelijk de kneepjes van de jacht aan het leren is. De eindstand van 6–5 vertelt niet het hele verhaal over het niveau van de strijd.

Lisowski's reis is geweest als die van de protagonist van het boek Running: The Autobiography: vol snelle sprints, maar ook struikelen op de laatste meters. Als iemand het verdient om uit de val van de beloften te breken, dan is het Jack. In de finale kreeg hij echter geen vat op Hawkins, ook al liet hij af en toe die steken zien waarvoor hij de beste entertainer van tv-snooker wordt genoemd.

• Hawkins' weg naar de overwinning: na de kwalificaties overtuigende overwinningen op Zhou Yuelong en Mark Williams.
• Lisowski's wonderbaarlijke opmars: in de kwartfinale werd Mark Allen verslagen, in de halve finale kwam hij terug tegen Higgins.
• Home Nations Series-bonus: Lisowski had de bonus kunnen claimen met een overwinning, maar moet genoegen nemen met zilver en een flinke rankingpot.

Waar zijn de hedendaagse Finnen?

Hoewel er dit jaar geen Finse spelers in Llandudno te zien waren, trokken de uitzendingen van Live: Welsh Open Snooker ook in Finland duizenden kijkers. Snooker leeft hier sterk op amateurbasis, en het publiek weet tactisch inzicht te waarderen. Misschien zou een Fins bedrijf kunnen overwegen of er potentieel zit in een kleine Noordelijke zichtbaarheid – de toernooien worden niet alleen op de Britse Eilanden, maar ook in continentaal Europa nauwlettend gevolgd, en een logo dat op het tv-scherm verschijnt, kan wonderen doen voor de merkbekendheid.

Het is trouwens interessant om het toernooi van dit jaar te vergelijken met het Welsh Open van 2023. Toen ging de titel naar Robert Milkins, die net als Hawkins een ervaren rot is. Nu, twee jaar later, is de top nog gelijkmatiger: iedereen uit de top 16 kan met een goede week de beker mee naar huis nemen. Dat maakt de sport een nachtmerrie voor bookmakers, maar voor ons kijkers een goudmijn.

Uiteindelijk moeten we het hoofd buigen voor Barry Hawkins. Hij is als die collega die nooit ophef over zichzelf maakt, maar wiens projecten altijd op tijd worden afgerond. De vijfde rankingtitel is een verdiende beloning voor een man die stilletjes en gestaag aan de top is gebleven. En Jack Lisowski? Zijn verhaal is nog niet af – misschien wordt het volgende hoofdstuk al geschreven tijdens de wereldkampioenschappen in de lente.