Wayne Rooney's Laatste Oordeel: Het Roy Keane-debat, Gerrard en de 'Complete Middenvelders'

Er is toch iets met een rustige interlandperiode waardoor de oude garde weer van zich laat horen, nietwaar? Net wanneer je denkt dat het debat over wie nu de sterkste, meest complete middenvelder in de Premier League-geschiedenis was, eindelijk is gesetteld – of in ieder geval is verbannen naar een discussie laat op de avond in de lokale kroeg – komt Wayne Rooney langs om er weer eens flink wat olie op het vuur te gooien.

Het is weer volledig los op The Wayne Rooney Show. En kijk, als Wazza spreekt, dan luister je. Niet alleen omdat hij de allerbeste doelpuntenmaker aller tijden is voor Manchester United en Engeland, maar omdat die kerel weet wat er nodig is. Hij zat in de kleedkamer met sommige namen die hij nu ontleedt. In een recente aflevering doopte hij niet alleen zijn teen in de oude discussie tussen Roy Keane en Steven Gerrard – hij pakte hem bij de lurven.

"Mensen vragen me naar de besten waar ik mee heb gespeeld of tegen heb gespeeld," zegt Rooney, terwijl hij achterover leunt met die bekende, veelbetekenende blik. "Voor mij begint en eindigt het gesprek over die verdedigende rol bij Roy. Maar Stevie? Die kon in zijn eentje een wedstrijd winnen vanaf het middenveld. Het waren verschillende types, maar ze domineerden op een manier die we tegenwoordig niet meer zien."

Het is een klassiek kroegdebat, maar de context maakt het fascinerend. Jarenlang wezen Liverpool-fans op Gerrards vermogen om een team door een Champions League-finale te slepen, terwijl United-fans – en de rest van Ierland, laten we eerlijk zijn – Keanes invloed als de ultieme leider op het veld zullen verdedigen. Rooney lijkt te concluderen dat er geen goed antwoord is, maar wel een exclusief clubje. Een clubje waarvan hij gelooft dat het maar vijf leden telt.

Dit is waar de Wayne Rooney's Street Striker-mentaliteit om de hoek komt kijken – dat instinct om rauwe, onmiskenbare kwaliteit te spotten. Hij betoogde dat er in de geschiedenis van de Premier League maar vijf "complete middenvelders" zijn geweest. Hij noemde Keane en Gerrard, uiteraard. Maar toen gooide hij er een curveball in waar Arsenal-fans knikkend mee instemden.

Volgens Rooney staat Patrick Vieira op dat lijstje. Geen schok, toch? De gevechten tussen Keane en Vieira op Highbury zijn legendarisch. Maar hij ging verder en noemde een specifieke Gunner die volgens hem het "complete" pakket was. Hoewel hij niet het hele elftal benoemde, is de implicatie duidelijk: de middenvelders die konden verdedigen, aanvallen, leidinggeven en intimideren in gelijke mate zijn een uitstervend ras.

Het zette me aan het denken aan dat tijdperk. De intensiteit draaide niet alleen om techniek; het ging om présence. Als je naar het hedendaagse voetbal kijkt, zie je specialisten. Maar toen had je dit soort jongens die je een panna gaven en je twee minuten later tegen de reclameborden aan knalden. Rooney's lijst van "complete" spelers gaat niet alleen om prijzen. Het gaat om een bepaald DNA.

Hier is hoe ik zou uiteenzetten wat dat lijstje kenmerkt – en waarom Rooney's punt zo herkenbaar is voor iedereen die opgroeide met het kijken naar de Premier League in de jaren 2000:

• De Keane-standaard: Hij was de hartslag. Maakte niet uit of het een regenachtige woensdag in Bradford was of een Champions League-halve finale in Turijn. Zijn niveau zakte nooit. Tactisch was hij een genie zonder bal.
• De Gerrard-factor: Dat vermogen om een wedstrijd bij de keel te grijpen. Een knal in de laatste minuut, een tackle om een zekere goal te voorkomen, een pass van 60 meter. Hij was een leger op zichzelf.
• De Vieira-presence: Lange benen, een nog langer lontje. Hij combineerde de gratie van een voetballer met de pit van een straatvechter. Wanneer hij het veld op liep, deed hij de tegenstander kleiner voelen.
• De Scholes-paradox: Rooney noemt hem altijd. De stille die niet kon tackelen, maar toch elke wedstrijd waarin hij speelde de touwtjes in handen had. De metronoom.

Wat ik zo waardeer aan Wayne Rooney Live is dat hij niet alleen maar beleefd zit te doen. Hij geeft je de ongefilterde versie. Hij kent de moderne speler, hij kent de geschiedenis, en hij weet dat als je een Keane of Vieira in hun topvorm in het huidige middenveld zou zetten, het gesprek over "tactisch overtredingen spelen" er heel anders uit zou zien.

Natuurlijk domineert de naam Rooney niet alleen de ether. Er komt een nieuwe generatie aan. Ik heb Kai Wayne Rooney in de gaten, die zijn eigen golven begint te maken in de jeugdopleidingen. De naam heeft gewicht, en je ziet de techniek erin zitten. Het is hetzelfde lage zwaartepunt en dat natuurlijke neusje voor de goal dat we al die jaren geleden van zijn vader zagen op Goodison Park. Het is een herinnering dat de nalatenschap niet alleen gaat over de debatten die we op tv voeren – het gebeurt nu op de velden in de grassroots.

Uiteindelijk, of je nu vindt dat Gerrard beter was dan Keane, of dat Vieira boven hen beiden staat, wat Rooney met zijn nieuwste optreden heeft gedaan, is ons herinneren aan waarom we van deze sport houden. Het zijn de discussies. Het is de nostalgie. Het is de ronduit brutale stelling dat er maar vijf zijn die het goed hebben gedaan.

En laten we eerlijk zijn, als je dit weekend in een pub in Dublin of Cork zit, ga je proberen te achterhalen wie die vijfde speler is waar Rooney aan dacht, voordat hij zijn pint leeg heeft. Dat is de schoonheid van The Wayne Rooney Show – het brengt het debat terug naar de mensen.