Ross “The Boss” Friedmans overlijden: Een rocklegende heeft stilletjes de gitaar neergelegd na strijd tegen ALS

Het is een stille dag in de rockwereld. Gitaarlegende Ross “The Boss” Friedman is op 72-jarige leeftijd overleden. Voor wie de rauwste punk en heavy metal van de jaren 70 en 80 op de voet volgde, voelt dit alsof je een familielid verliest. We hebben het over een kerel die niet alleen de riffs speelde – hij was de riffs. Na een periode van strijd tegen die verdomde ziekte amyotrofische laterale sclerose, oftewel ALS, heeft hij stilletjes zijn gitaar voorgoed neergelegd. Mensen uit zijn directe omgeving deelden het nieuws, en het duurde niet lang voordat de berichten van over de hele wereld binnenstroomden.

Van CBGB's naar de wereldpodia

Om te begrijpen hoe groot Friedman was, moeten we terug naar het begin. Hij hielp mee het geluid van The Dictators vorm te geven, een band die vaak "the missing link" wordt genoemd tussen de stooge-achtige garagerock en wat later de punkexplosie zou worden. Terwijl de punk op z'n chaotischst was, liet Ross zien dat je zowel attitude als een waanzinnige technische finesse kon hebben. Maar het was toen hij overstapte naar Manowar dat hij echt onsterfelijk werd voor een heel nieuwe generatie metalfans. De riffs op "Battle Hymns"? Dat is Ross. Dat iconische geluid op "Death Tone"? Ook dat is Ross. Hij was het fundament waarop de band in de beginjaren was gebouwd.

Ik weet nog goed toen "Blitzkrieg" voor het eerst uit de speakers raasde. Het was niet zomaar muziek; het was een statement. Hij gaf ons de energie waardoor je door een muur heen wilde rennen. Na zijn tijd bij Manowar bleef hij een onstuitbare kracht, zowel als soloartiest als met zijn latere band, en hij toerde onvermoeibaar totdat de ziekte daar een stokje voor stak. Hij was een van de weinigen die zichzelf "The Boss" mocht noemen zonder dat iemand lachte – integendeel, het was met diep respect dat we knikten.

Een stille strijd tegen ALS

Het nieuws dat Ross vocht tegen amyotrofische laterale sclerose kwam voor velen van ons als een schok. ALS is een wrede ziekte; het steelt geleidelijk de controle over de spieren, maar laat de geest even scherp en helder. Voor een man die leefde voor het voelen van de trillingen van de snaren onder zijn vingers, moet dat een ongelooflijk zware strijd zijn geweest. Degenen die het dichtst bij hem stonden, hebben laten weten dat de diagnose enige tijd geleden is gesteld, en het was ontroerend om te zien hoe de rockgemeenschap zich achter hem schaarde. Van oude bandleden tot nieuwe jonge helden – iedereen eerde de man die ons het soundtrack van de rebellie gaf.

Het is makkelijk om sentimenteel te worden als we een van de groten verliezen. Maar eerlijk gezegd, Ross "The Boss" was niet het type dat wilde dat we in een hoekje gingen zitten sniffen. Hij wilde dat we het volume harder zetten. Hij wilde dat we de momenten op het podium herinnerden, de oorverdovende concerten en de rauwe energie die hij elke keer uitstraalde als hij een snaar aansloeg.

De nalatenschap van een reus

Wat blijft er voor ons over nu hij er niet meer is? We blijven zitten met een van de meest indrukwekkende oeuvres in de rockgeschiedenis. Voor wie nog niet diep genoeg heeft gegraven, hier zijn drie tracks die je vandaag moet opzetten om The Boss te eren:

• The Dictators – “Next Big Thing”: Pure, meedogenloze punkenergie. Luister naar dat gitaargeluid. Dit is waar het allemaal begon.
• Manowar – “Battle Hymns”: Het hele album is een klassieker, maar de titeltrack laat zien waarom Ross de meester van de epische riff was.
• Ross the Boss – “By Blood Sworn”: Van zijn solocarrière. Dit nummer herinnert ons eraan dat hij de regie nooit kwijtraakte, zelfs niet decennia nadat hij was begonnen.

Naast de muziek laat hij een nalatenschap achter als een van de meest toegankelijke en nuchtere sterren. Het was niet ongewoon om hem backstage na een concert te ontmoeten; hij stond altijd wel even stil om met fans te praten, platen te signeren en gewoon een gewone, aardige vent te zijn die toevallig een van de beste gitaristen ter wereld was. Zijn muziek kende geen grenzen – ze was van de wereld.

Dus zet het volume harder, geniet van de laatste riffs en wees dankbaar dat we iemand als Ross “The Boss” Friedman hebben mogen meemaken. Rust in vrede, baas. Nu ben je eindelijk vrij.