Benzineprijzen schieten door het dak: Zitten Australische tankstations ons te naaien?

Nóg een dag, nóg een duit aan de pomp

Als je recent hebt getankt, heb je waarschijnlijk ook wel twee keer gekeken bij de pomp. Jazeker, de benzineprijzen doen waar ze goed in zijn: stijgen. In de afgelopen week zagen automobilisten in Sydney en Melbourne de prijs voor gewone euro 95 oplopen tot $2,30 per liter, en op sommige afgelegen plekken is het nog hoger. Het is de soort pijn die je doet heroverwegen of dat weekenduitje nou echt nodig is.

Maar dit is het punt: terwijl we allemaal met een beschuldigende vinger naar de oorlog in Iran wijzen - en oké, dat speelt zeker mee - is er een groeiende groep mensen die denkt dat de echte boosdoener dichter bij huis zit. Denk aan je lokale tankstation, en de grote borden met "laagste prijzen" die voor de deur staan.

Iran, Irak en het wereldwijde olie-spel

Kijk, niemand ontkent dat de spanningen in het Midden-Oosten de wereldwijde oliemarkt opschudden. Nu Iran in de schijnwerpers staat, maakt de prijs van ruwe olie een achtbaanrit door. Dat heeft directe gevolgen voor wat wij betalen voor benzine - of 'petrol', zoals we het hier noemen - want ook al is Australië een grote speler in de mijnbouw, we zijn nog steeds verslaafd aan geïmporteerde geraffineerde brandstof. Wanneer de groothandelsprijs stijgt, voelen de verkopers dat. Althans, dat vertellen ze ons.

Maar hier wordt het wazig. De benzine-industrie is altijd snel geweest met het verhogen van prijzen wanneer het internationale nieuws er eng uitziet. Maar als de olieprijs daalt? Dan lijken de besparingen een omweggetje te maken naar de pomp. Een klassiek verhaal, en eentje waar de ACCC (Australische mededingingsautoriteit) onderzoek naar doet.

Drijven tankstations de prijs op? Je kunt er donder op zeggen

Deze week nog kwamen er verhalen naar buiten waar je bloed van gaat koken. Tankstationuitbaters worden ervan beschuldigd de oorlog in Iran te gebruiken als een handig excuus om hun marges op te krikken. Een waakhond suggereerde zelfs dat sommige stations een "oorlogstoeslag" rekenen die niets te maken heeft met hun werkelijke inkoopkosten. Het is een beetje zoals het weer de schuld geven van een slappe patat: soms is het waar, maar vaak is het gewoon een handig smoesje.

Ik ben al lang genoeg mee om me te herinneren dat we klaagden toen een prijsbord 1,50 aangaf. Nu zouden we moorden voor die tijden. Het verschil? Destijds was het verschil tussen de groothandelsprijs en de pompprijs een stuk kleiner. Tegenwoordig lachen sommige uitbaters zich rot terwijl wij onze pinpas doorhalen en onze ogen dichtknijpen.

Meer dan alleen brandstof: De aardolieproducten die we voor lief nemen

Het gaat niet alleen om wat er in je tank zit. De hele aardoliefamilie raakt bijna alles. Van de benzine in de busjes van de vaklui, tot de vaseline die je 's winters op je droge lippen smeert - ja, ook dat is een aardoliederivaat. Als de industrie niest, worden wij allemaal verkouden. En op dit moment is het een regelrechte epidemie.

Wat kunnen we doen? Accepteer het niet zomaar

Dus, zitten we eraan vast om te betalen wat ze maar vragen? Niet helemaal. Hier zijn een paar trucjes die ik door de jaren heen heb opgepikt:

• Gebruik apps zoals FuelCheck of PetrolSpy. Die tonen realtime prijzen, zodat je de goedkoopste pomp in je buurt kunt vinden. Soms bespaart 5 minuten rijden je 20 cent per liter.
• Vermijd de "A-merk" belasting. Onafhankelijke tankstations zijn vaak stukken goedkoper dan de grote ketens. Wees niet loyaal, wees slim.
• Tank op het juiste moment. De prijzen pieken meestal op donderdag en vrijdag. Tank doordeweeks als het kan.
• Rapporteer de oplichting. Als je een station ziet dat verdacht veel duurder is dan andere, meld het dan bij de ACCC. Ze hebben een afdeling die prijzen in de gaten houdt en er echt naar kijkt.

De conclusie

Uiteindelijk zitten we allemaal in hetzelfde schuitje - staren naar die grote rode cijfers en ons afvragen of we voor de gek worden gehouden. Met wereldwijde conflicten die niet lijken af te nemen en lokale verkopers die onder vuur liggen vanwege mogelijke prijsopdrijving, is de enige zekerheid de onzekerheid. Maar één ding is zeker: hoe beter we geïnformeerd blijven en informatie delen, hoe moeilijker het voor ze is om ons te tillen. Houd je ogen open en je tank voor de helft vol.