De ene strijd na de andere: Sean Penns nieuwste triomf zorgt voor opschudding bij de Oscars 2026

Er is een moment in De ene strijd na de andere waarop Sean Penns personage, een man die vaker door het leven is vermalen en uitgespuugd dan hij kan tellen, daar gewoon staat. Hij zegt geen woord, maar de camera blijft lang genoeg hangen om de strijd achter zijn ogen te vangen. Het is puur Penn—het soort ongepolijst, meedogenloos acteren dat het publiek in het Dolby Theatre gisteravond deed opstaan. De Oscars van 2026 zitten er net op, en als je de verhalen mag geloven van degenen die binnen champagne zaten te drinken, is deze film de te kloppen favoriet.

Penn, die het gouden mannetje voor het eerst mee naar huis nam in 2004 voor Mystic River, heeft altijd een gave gehad voor het vinden van scenario's die onder je huid gaan zitten. De ene strijd na de andere is zijn rauwste, meest persoonlijke project in jaren. Het gaat over een kerel die probeert te ontsnappen aan zijn verleden terwijl hij door een heden struikelt dat hem voortdurend tegen de grond werkt. Geen nette oplossingen hier—alleen de rommelige, meedogenloze sleur van het overleven. Geruchten van de afterparty's zeggen dat zelfs de doorgewinterde industry-insiders tijdens de vertoning vorige maand hun ogen moesten afvegen.

En dan is er de muziek. Radioheads Jonny Greenwood heeft iets heel bijzonders gedaan met de De ene strijd na de andere (Original Soundtrack). Het is geen achtergrondmuziek; het is een personage op zich. Scherpe strijkers snijden door stille pianopassages heen en weerspiegelen de chaos in het hoofd van de protagonist. Mensen die vooraf kopieën hebben gehoord, noemen het nu al zijn meest ontroerende werk sinds There Will Be Blood. Een vriend van mij die de première in LA meemaakte, beweert dat alleen het nummer "Ash Wednesday" al elke prijs zou moeten winnen.

Penn heeft op het festivalcircuit twee boeken aangeprezen die direct verband houden met de DNA van de film. De eerste is Vreemden in de tijd, een roman over ontheemde zielen die een veilig heenkomen zoeken in een vijandige wereld—thema's die door elk frame van de film pulseren. De tweede is De jageres: Roman, een rauw verhaal over wraak en uithoudingsvermogen, vlak na de oorlog. Insiders zeggen dat Penn beide boeken door cast en crew liet lezen tijdens de pre-productie om in de hoofden van de personages te kruipen.

Dit is wat me bijblijft nadat ik het allemaal heb laten bezinken:

• Penns beste werk sinds Milk: Hij legt alles bloot. Kijk naar de scène in het diner—het is een masterclass in alles zeggen zonder je mond te openen.
• Greenwoods score is al legendarisch: Het is het soort album dat je opzet als je diep iets wilt voelen. "Embers at Dawn" is de aanschaf alleen al waard.
• De romans slaan net zo hard in: Vreemden in de tijd en De jageres: Roman zijn niet zomaar begeleidende lectuur—het zijn op zichzelf staande, essentiële mokerslagen.
• De Oscar-buzz is echt: Na de overwinningen van gisteravond voor Beste Acteur en Beste Originele Muziek, wordt er gefluisterd dat deze trein net begint te rijden.

Wat mij raakt in De ene strijd na de andere is hoe het weigert om ook maar iets te verbloemen. In een stad die dol is op happy endings, hebben Penn en zijn team iets rauws en ongemakkelijk waars gemaakt. De strijd stopt niet wanneer de aftiteling begint—die verandert alleen van vorm. En misschien is dat precies de bedoeling. Dus koop een kaartje, laat Greenwoods muziek je in de borst raken, en als je honger hebt naar meer, zoek dan Vreemden in de tijd of De jageres: Roman op. Geloof me—je wilt nog lang bij deze verhalen stilstaan, lang nadat de lichten in de zaal weer aangaan.