Mazatlán: de toeristische pracht en de harde realiteit die we niet kunnen negeren

Deze week, terwijl de internationale krantenkoppen de perfecte plaatjes van Mazatlán lieten zien —de zonsondergangen, de boulevard, de zwembaden van het Hotel Playa Mazatlán—, ontwaakte de stad met een nieuws dat je bloed doet bevriezen: de vermeende feminicida van Patricia, een zoekende moeder die in de haven werd vermoord, is aangehouden. Het contrast is niet brutaler. Aan de ene kant de toeristische topbestemming van de Mexicaanse Pacific; aan de andere kant de realiteit van een staat, Sinaloa, die nog steeds bloedt door de wonden van gendergeweld en gedwongen verdwijningen.

De fata morgana van de Parel van de Pacific

Voor de reiziger die voor het eerst komt, is Mazatlán een vervulde droom. De langste boulevard ter wereld, het ritme van de banda's uit Sinaloa, de mogelijkheid om 'pescado zarandeado' (geroosterde vis) te eten met uitzicht op zee. Hotels zoals het emblematische Hotel Playa Mazatlán, met zijn koloniale architectuur en familietraditie, bouwen al tientallen jaren aan een onverslaanbaar merk. Maar de toeristenindustrie - en dit weten wij die de regionale economie volgen - hangt af van een immaterieel actief: de perceptie van veiligheid. En wanneer een zoekende moeder wordt vermoord in de gemeente, barst het paradijselijke imago.

Het gaat niet alleen om de misdaad, het gaat om wat het vertegenwoordigt. Patricia maakte deel uit van dat leger van vrouwen dat, te midden van de forensische crisis in het land, op zoek gaat naar hun vermiste kinderen. Dat juist zij werd vermoord, is een afschuwelijke boodschap: zoeken doet pijn, en in sommige gevallen kost het je leven. La Llorona van Mazatlán, de legendarische figuur die onze grootouders bang maakte met haar gejammer om de kinderen die ze verloor, heeft tegenwoordig echte gezichten. Het zijn moeders met schoppen en mondkapjes die heuvels en clandestiene graven afspeuren. De mythe is statistiek geworden.

Voetbal, vrouwen en verzet

Vreemd genoeg is er, te midden van deze storm, een sector die vanuit de sportieve loopgraaf strijd levert: het Mazatlán Fútbol Club. Zowel de mannen- als de Mazatlán Fútbol Club Femenil zijn een symbool van identiteit geworden voor de inwoners van de haven. Naar het Kraken-stadion gaan is voor veel gezinnen een daad van verzet, een poging om de openbare ruimte en de vreugde te heroveren. Maar het vrouwenvoetbal draagt een extra symboliek met zich mee. De speelsters vertegenwoordigen die vrouw uit Mazatlán die weigert slachtoffer te zijn, die vecht voor een plek op het veld en in de samenleving. Hen achter de bal aan zien rennen, is ook Patricia zien, de zoekende moeders, al diegenen die niet opgeven.

De euforie van de goals kan echter niet losgekoppeld worden van de realiteit. Wanneer de speelsters van het vrouwenteam het veld opkomen, doen ze dat wetende dat er in hun stad vrouwen zijn die niet dezelfde bescherming genieten. De club, als instituut, heeft een enorme kans om een megafoon te worden en niet slechts entertainment te zijn. Want sporttoerisme, dat zoveel geld in het laatje brengt, heeft ook een vreedzame omgeving nodig.

De commerciële uitdaging van een besmet merk

Vanuit mijn perspectief als analist is de grote uitdaging voor Mazatlán in de komende jaren niet het bouwen van weer een luxe hotel of het uitbreiden van het vliegveld. De uitdaging is reputatiemanagement. En hier is het waar de private sector een veel actievere rol moet spelen. Het gaat niet alleen om het plaatsen van veiligheidsfilters bij de ingang van het Hotel Playa Mazatlán of het inhuren van meer particuliere bewaking. Het gaat om het begrijpen dat sociale stabiliteit een vereiste is voor het bedrijfsleven.

Ik heb het in andere bestemmingen gezien: wanneer geweld toeslaat, worden vluchten geannuleerd, boekingen geannuleerd en halen investeerders hun kapitaal eruit. Om dit te voorkomen, hebben we strategieën nodig die ondernemers verbinden met lokale gemeenschappen. Wat zou er gebeuren als hotels de zoekende collectieven direct zouden steunen? Als de stadions van het Mazatlán Fútbol Club een minuut stilte zouden wijden, niet alleen aan beroemdheden, maar aan anonieme slachtoffers? De emotionele connectie met de klant — de beroemde storytelling — kan niet op een leugen gebouwd worden.

Drie kernpunten om het moment dat Mazatlán doormaakt te begrijpen

• De klap voor het toerisme: Hoewel er nog steeds bezoekers komen, vooral Canadezen en Amerikanen, worden de reisadviezen voortdurend bijgewerkt. Eén ernstig incident in de hotelzone kan jaren van promotie tenietdoen. De zaak Patricia, die plaatsvond in een context van feminicide, heeft een mediaweerklank die het lokale overstijgt.
• De kans voor het vrouwenvoetbal: De aanhang voor de Cañoneras (zoals het vrouwenteam bekend staat) groeit. Het is een jong, familiaal publiek dat zich wil identificeren met positieve waarden. Merken die het team sponsoren, kunnen het voortouw nemen in verhalen over gelijkheid en vrede.
• Cultuur als spiegel: De mythe van La Llorona wordt elk jaar opgevoerd tijdens het carnaval, maar tegenwoordig wordt de legende op straat beleefd. De nachtelijke tours die de geschiedenis uitleggen, zouden een reflectie kunnen bevatten over de echte vrouwen die rouwen om hun doden. Het is een manier om de toerist te informeren zonder zijn ervaring te verpesten.

De prijs van onverschilligheid

Het doet me pijn om het te zeggen, maar terwijl ik deze regels schrijf, weet ik dat veel ondernemers liever zouden hebben dat het onderwerp niet werd besproken. "Jaag het toerisme niet weg", zullen ze zeggen. Maar de geschiedenis leert dat het verzwijgen van problemen de bom alleen maar groter maakt. Mazatlán kan zich niet veroorloven de fouten van andere bestemmingen te herhalen die de signalen negeerden tot het te laat was. De moord op Patricia, een moeder die alleen maar haar zoon wilde vinden, moet een keerpunt zijn. De aanhouding van haar vermeende feminicida is een eerste stap, maar niet de laatste.

Het Mazatlán Fútbol Club speelt om de veertien dagen, het Hotel Playa Mazatlán ontvangt nog steeds gasten, en de golven breken met dezelfde cadans als altijd op het strand. Maar de stad heeft twee gezichten. De ene wordt verkocht door de ansichtkaarten; de andere wordt op de schouders gedragen door de vrouwen die in de struiken zoeken. Als samenleving zijn we verplicht die kloof te dichten. Want uiteindelijk is de beste zaak, de enige duurzame, degene die gebouwd is op waarheid en rechtvaardigheid.