Éric Cantona brengt eerste album uit: de duizendpoot onthult zichzelf

Op zijn 59ste heeft Éric Cantona zojuist zijn eerste album uitgebracht. Wie hem ooit als een vervloekte dichter over de Engelse velden zag dwalen, zal hier niet van opkijken. "Ik leef steeds meer in het moment en op mijn instinct", zegt hij. En eerlijk, als je naar zijn liedjes luistert, geloof je hem op zijn woord. Het is rauw, direct, helemaal hem.

Guy Roux, de hangslotjes en de drang om te ontsnappen

Om dit album te begrijpen, moet je terug naar zijn jeugd. Dat verhaal gaat al jaren rond: in Auxerre zette vader Roux hangslotjes op de ramen om zijn jongens 's nachts binnen te houden. Maar Éric Cantona was zelfs toen al een gladde paling. Hij vond altijd wel een manier om ertussenuit te knijpen. Tot hij op een dag betrapt werd. Die drang naar vrijheid, die is er nog steeds, dertig jaar later. Die voel je in zijn liedjes, net zoals hij destijds door de verdediging van de tegenstander gleed.

En dan is er dat beeld dat steeds weer opduikt. Op feestjes, op de t-shirts van jongeren, zie ik overal dat beroemde kartonnen masker met zijn gezicht. Die afwezige blik, de opstaande kraag. Een volksicoon dat verder reikt dan voetbal. De t-shirts met Éric Cantona, met zijn oneliners of zijn engelengezicht, gaan als warme broodjes over de toonbank. Bewijs dat de mythe nog altijd springlevend is.

"Muziek is tegenwoordig het allerbelangrijkste"

Dus ja, hij zingt nu. En hij zegt het ronduit: "muziek is tegenwoordig het allerbelangrijkste". Hij die alles al heeft gedaan – film, theater, reclame – legt zijn baritonstem nu over elektronische klankentapijten. Hij gooit zijn teksten eruit in het Engels, in het Frans, zo natuurlijk als ademen. In dit eerste album herken ik alles wat hem zo uniek maakt:

• Het straatschoffie uit Marseille, ruw maar zonnig.
• Manchester United's nummer 7, de onstuimige vechter die prijzen pakte.
• De acteur, die zijn kop in dienst stelde van Ken Loach.
• De oude wijze, die je doodsimpele aforismen voorschotelt die goud blijken te zijn.

Ik heb het album grijsgedraaid. Er zitten momenten van genade in, van plotseling inzicht. Je voelt dat hij er de tijd voor heeft genomen, dat hij wachtte tot hij iets te zeggen had. Geen opvullers, alleen maar intuïtie. Als een Éric Cantona die eindelijk de uitweg heeft gevonden om te uiten wat hem van binnenuit verteert.

De man die tijdloos door de jaren heen gaat

Dat is het meest bijzondere aan hem. Een kartonnen masker dat op social media wordt gebruikt, een jongen met een Éric Cantona t-shirt in de trein, en de mythe is weer springlevend. Hij is een tijdloos figuur in het Franse landschap geworden, een chique rebel waar ze allemaal mee willen pronken. Of zijn album nu een doorslaand succes wordt qua verkoop? Misschien niet. Maar daar gaat het niet om. Hij heeft het gedaan. Hij heeft zich geopenbaard, op zijn eigen manier, onversneden. En eerlijk, in deze tijd doet een kerel die nog zichzelf durft te zijn, ontzettend veel goed.