Waarom Venezuela zijn ambassadeur in Zuid-Korea terugriep: Een diplomatieke oorlog die heviger is dan voetbal

Vanmorgen (17e) was er onrust in de groepsapp van journalisten die het ministerie van Buitenlandse Zaken verslaan. Het nieuws was dat de Venezolaanse ambassadeur in Zuid-Korea onverwacht was teruggeroepen. Meestal gebeurt zoiets als er diplomatieke wrijving is met een land, of als er intern iets ernstigs aan de hand is. Maar deze keer lag het anders. Op het eerste gezicht leek het met de Koreaanse kwestie te maken te hebben, maar eigenlijk was het een verlengstuk van een grote diplomatieke oorlog aan de andere kant van de wereld, in Zuid-Amerika. Deze complexe diplomatieke strijd, die zich uitstrekt van Caracas tot Asunción, gaan we eens samen bekijken.

Een mes in de rug van Paraguay? Het Zuid-Amerikaanse diplomatieke landschap wankelt

De aanleiding voor dit alles was Paraguay. De situatie escaleerde toen de Paraguayaanse president Santiago Peña onlangs Taiwan bezocht. Hoewel onze regering wat geïrriteerd reageerde door het 'één China'-beleid te bevestigen, was het Venezuela dat echt uitviel. President Nicolás Maduro veroordeelde Peña's stap fel als "een duidelijke uitdaging van het internationaal recht en een verraad aan de Latijns-Amerikaanse gemeenschap", en verklaarde onmiddellijk de Paraguayaanse ambassadeur in Zuid-Korea, Luis Ávila, tot 'persona non grata' en zette hem het land uit. Paraguay reageerde op zijn beurt door de Venezolaanse ambassadeur in Asunción eveneens uit te zetten, wat uiteindelijk leidde tot de unieke situatie dat ook de ambassadeurs in Seoel werden teruggeroepen.

Dit incident is niet zomaar een ruzie tussen twee landen. Het is een signaal dat de internationale machtsstrijd rond Taiwan in Latijns-Amerika intensiveert. Het is belangrijk om in de gaten te houden hoe grote Latijns-Amerikaanse landen als Brazilië en Argentinië zullen reageren, en of Paraguay, waar de Amerikaanse invloed traditioneel sterk is, zijn koers hierdoor zal verstevigen. Misschien is Zuid-Amerika op dit moment wel in hevigere beroering dan de situatie rond het Koreaanse schiereiland.

Meer honkbal dan voetbal? Twee passies door het bloed van Venezuelanen

Waar denken we gewoonlijk aan bij Venezuela? Waarschijnlijk denken veel mensen aan voetbal. De laatste jaren heeft het Venezolaans voetbalelftal voor regelmatige verrassingen gezorgd in de Zuid-Amerikaanse kwalificaties, waardoor het ook bekender is geworden onder K-League-fans. Spelers als Salomón Rondón of Yohan Cuaadrado, er is zoveel talent.

Maar als je naar het dagelijks leven van Venezuelanen kijkt, is er een sport die net zo geliefd is, misschien zelfs meer: honkbal. Verrassend, hè? Bij honkbal in Latijns-Amerika denk je al snel aan Dominicaanse Republiek, Cuba en Puerto Rico, maar Venezuela is ook een enorm honkballand. Wist je dat er meer dan 100 Venezolaanse spelers in de Major League Baseball (MLB) spelen? Supersterren als Miguel Cabrera en José Altuve komen ook uit Venezuela.

De Venezolaanse Honkbal Competitie (LVBP) is enorm populair. De competitie, die elk jaar van oktober tot januari duurt, is een van de belangrijkste winterculturele evenementen voor de lokale bevolking. Zelfs te midden van economische problemen en politieke onrust zouden de honkbalstadions volstromen met mensen. De golven van de gele, blauwe en rode Venezolaanse vlag die de tribunes vullen, zijn als het ware de enige band en troost die de spelers die over de hele wereld spelen, verbindt met degenen die zijn achtergebleven. Hoewel het land al lang politiek verdeeld is, is iedereen in elk geval verenigd in een situatie met twee uit in de negende inning.

• Miguel Cabrera: Een legendarische slagman uit Venezuela, won zowel de MVP als de Triple Crown.
• José Altuve: De kleine reus, het hart van de Houston Astros en de trots van Venezuela.
• Salomón Rondón: Het symbool van het Venezolaanse voetbalelftal, een doelpuntenmaker met een sterke fysiek.

Gescheurde luchten, Palestijnse vluchtelingen en de Venezolanen

Deze politieke chaos heeft uiteindelijk zijn weerslag op het leven van de burgers. Tegenwoordig zijn het niet alleen mensen uit Syrië of Afghanistan die wereldwijd als vluchteling lijden. Miljoenen Venezolanen hebben hun vaderland verlaten op zoek naar een beter leven, in Colombia, Peru, Chili en zelfs tot aan de Amerikaanse grens. Zij leven nu als 'buitenstaanders' in onbekende landen. Hoewel de Venezolaanse regering nu een diplomatieke oorlog voert met Paraguay, zijn haar eigen burgers in heel Zuid-Amerika een nieuw bestaan aan het opbouwen en integreren ze in de lokale economieën. Is dat niet ironisch?

De terugroeping van de ambassadeur vandaag in Seoel hangt uiteindelijk samen met de dagelijkse overlevingsstrijd in het verre Venezuela. Voorbij de enthousiaste aanmoedigingen in het honkbalstadion en het gejuich op het voetbalveld, zou er tussen de kleuren van hun vlag - geel (het rijke land), blauw (de zee en onafhankelijkheid) en rood (bloed en moed) - misschien een andere kleur bij komen, een 'grijze kleur van overleving' die steeds donkerder wordt. We moeten goed in de gaten houden hoe deze diplomatieke oorlog zich zal ontwikkelen en wat de gevolgen zullen zijn voor de miljoenen Venezolanen die hun thuisland hebben verlaten. De wereld is vandaag de dag immers weer op zijn eigen manier in beweging.