Hooguchi Noboru: 'Hotel van Weemoed' kleurt zijn roerige leven – als zanger laait hij weer op in de karaokebar

Het is alweer even geleden dat hij de entertainmentwereld opschudde. Wat je als eerste bij de naam Hooguchi Noboru voor ogen hebt, verschilt per persoon. De generatie die hem kent van series als 'Shonan Bakusozoku' of 'Yonigeya Honpo' is groot, maar velen zullen hem de laatste jaren ook kennen als 'symbool van rehabilitatie', vanwege de talkshows waarin hij openhartig over zijn eigen ervaringen vertelt. Maar nu staat hij weer in de schijnwerpers, en wel op een onverwachte plek: ja, de karaokebar.

En inderdaad: het door Hooguchi Noboru gezongen 'Hotel van Weemoed' dringt rustig maar zeker door. Vooral onder dertigers en veertigers – de generatie die is opgegroeid met de populaire muziek van eind Showa tot begin Heisei – wordt het inzetten van dit nummer een statussymbool, wist je dat?

Hij bracht dit nummer eigenlijk al een hele tijd geleden uit. Destijds was hij naast zijn acteerwerk ook bekend als zanger van de rockband 'ZIGGY', maar met dit solonummer 'Hotel van Weemoed' liet hij een zeer volwassen geluid horen, met een vleugje enka. Destijds pasten de weemoed en het levensgevoel van het nummer nog niet zo goed bij hem. Maar nu, na alle omwegen, nu hij alles heeft blootgelegd, klinkt de 'pijn van het niet kunnen loslaten' en de 'hopeloosheid van een man zonder uitweg' als zijn eigen stem.

'Weet je, ik ben er laatst helemaal in gedoken: Hooguchi Noboru's "Hotel van Weemoed".' Dat is zomaar een gesprek dat je zou kunnen opvangen tussen een kroegbaas van een chique snackbar of kantoorpersoneel na het werk. Volgens ingewijden die de karaoketrends goed kennen, is 'Hooguchi Noboru Hotel van Weemoed karaoke' als zoekterm de afgelopen maanden duidelijk in opkomst. Waarom juist nu?

Daar zijn meerdere redenen voor.

• Verandering in authenticiteit: Zijn erkenning van fouten uit het verleden, zijn openlijke strijd tegen drugsverslaving en zijn bereidheid om zijn kwetsbaarheid te tonen in lezingen sluiten naadloos aan bij de 'schoonheid van de verliezer' die in het nummer doorklinkt.
• Optreden in muziekprogramma: Tijdens een recent uitgezonden muziekshow zong hij het nummer weer eens integraal. Het beeld van de veertig- en vijftigplussers in de studio die tranen met tuiten huilden vanwege de overtuigende kracht van zijn vertolking, zorgde voor behoorlijk wat gespreksstof.
• Groeiende behoefte aan 'volwassen karaoke': Het publiek dat niet alleen op zoek is naar een groot stembereik, maar naar de 'rauwheid' die alleen levenservaring kan geven, vindt de popmuziek van de Z-generatie niet genoeg en herontdekt deze meesterlijke liederen uit het populaire muziekgenre.

Met andere woorden: we zijn er misschien wel getuige van dat Hooguchi Noboru eindelijk tot bloei komt, niet als acteur, maar als 'zanger die het leven bezingt'.

Als je terugkijkt op zijn pad, was het bepaald niet zonder slag of stoot. Zijn arrestatie vanwege drugs, scheiding en hertrouw, en de intense revalidatieperiode met zijn huidige vrouw Mami. Een man die in de ogenschijnlijk glamourwereld van de entertainmentindustrie als geen ander de duisternis heeft gezien, staat nu voor de microfoon. Bij elke regel die hij zingt in 'Hotel van Weemoed', voel je een realistische zwaarte die verder gaat dan alleen het 'voordragen van de tekst'.

'Destijds begreep ik de betekenis van dit nummer gewoon nog niet.' Je kent die uitspraak van hem in een interview misschien nog wel. Dat hij dit nummer, dat hij in zijn jonge jaren nog met stijl en overgave zong, nu ervaart alsof het speciaal voor hem geschreven is.

Of Hooguchi Noboru in de toekomst weer serieus aan de slag gaat als acteur voor drama's, of dat hij echt de weg van de zanger inslaat, weet nog niemand. Maar wat we wel kunnen zeggen, is dat er vanavond, ergens in een karaokebar, weer veertigers en vijftigers zullen zijn die de werkdag van zich af proberen te zingen. Terwijl ze door de rook heen naar het scherm staren, zingen ze dit nummer, met een diepe zucht.

'Ik wil je vergeten, maar ik kan het niet, alles aan jou...' Door die zin te zingen, met zijn stem of met hun eigen stem, kunnen ze misschien net dat ene gevoel van die dag achterlaten in een hotelkamer. Dat vreemde soort troost wordt ongetwijfeld geboden door die enige echte 'weemoed' die alleen de huidige Hooguchi Noboru in zich heeft.