Stefanos Tsitsipas: crisis in Indian Wells, maar geloof in Slam blijft intact
Er is een beeld dat meer zegt dan duizend woorden over de situatie van Stefanos Tsitsipas in de Californische woestijn. Het is niet dat van een winnende forehand of een perfecte dropvolley, maar zijn gezichtsuitdrukking na het laatste verloren punt tegen een tegenstander die op papier binnen zijn bereik had moeten liggen. Indian Wells, door velen de vijfde Grand Slam genoemd, ontpopt zich tot een kerkhof van zekerheden voor de Griek. Toch vertellen degenen die hem in de kleedkamers van de Tennis Garden zijn tegengekomen over een andere blik: niets te maken met de gebroken jongen na bepaalde zware nederlagen. Schuilt er een methode in deze schijnbare crisis?
Het woestijnstof en de onzichtbare barsten
Laten we eerlijk zijn: vroegtijdig uitschakelen in Indian Wells doet pijn. Zeker voor iemand als Tsitsipas, die na de teleurstelling van vorig jaar een streep onder dit toernooi had gezet. De langzame banen van Californië zijn nooit zijn favoriet geweest, maar voor een potentiële Slam-kampioen zouden dit soort onderscheidingen niet mogen bestaan. En waarom zijn er dan toch mensen die nog op hem wedden, ondanks deze misstap? Omdat hij op de persconferentie geen witte vlag heeft gehesen, integendeel. "Ik kan een Grand Slam-titel winnen" herhaalde hij, elk woord articulerend. Het is niet de zoveelste cliché: het is het mantra dat hij al maanden met zich meedraagt, de pijler van zijn "Champion Mindset".
Ik heb het over die filosofie die hij zwart op wit heeft gezet in zijn boek, "Champion Mindset: Coach Yourself to Win at Life". Het is niet zomaar een handboekje voor tennissers, maar een waar vademecum dat Stef heeft gebruikt om nederlagen om te zetten in lessen. Elke keer dat je hem met gebogen hoofd het veld ziet verlaten, weet je dat hij vanbinnen al aan het verwerken is: fouten, slagen, emoties. In Indian Wells heeft hij veel materiaal gekregen om aan te werken, dat verzeker ik je.
Djokovic, Kyrgios en de anderen: de test der waarheid
Om te begrijpen waar Tsitsipas nu staat, hoef je alleen maar naar de spiegel van de afgelopen twaalf maanden te kijken. Aan de ene kant de confrontatie met de kannibaal Djokovic: Djokovic vs Tsitsipas is een klassieker geworden, bijna een verplichte passage voor de Griek in de toernooien die ertoe doen. Aan de andere kant het humeurige duel met Nick Kyrgios. Die keer op Wimbledon, Nick Kyrgios (AUS) vs Stefanos Tsitsipas (GRE), was niet zomaar een wedstrijd, het was een explosie van zenuwen en puur talent, om nooit te vergeten. Twee uitdagingen die het karakter van Stefanos meer hebben gevormd dan welke overwinning in een ATP 250 dan ook.
- Tegen Djokovic: hij heeft geleerd dat mentale weerbaarheid talent verslaat, als je het niet met je hoofd begeleidt.
- Tegen Kyrgios: hij heeft begrepen dat je je soms tegen de chaos moet kunnen verdedigen, en het misschien kunt gebruiken om te groeien.
- De les: het is niet genoeg om goed te spelen, je moet jezelf ervan overtuigen dat je daar kunt staan, met die twee, en ze kunt verslaan.
Ik geloof nog steeds dat het me kan lukken
Echte kampioenen herken je in moeilijke tijden. Vandaag de dag zit Tsitsipas in een grijze zone, dat zien we allemaal. Maar het verschil tussen hem en zovelen anderen is dat hij het blijft verkondigen, bijna uitschreeuwt: "Ik geloof nog steeds dat ik een Slam kan winnen". Het is geen arrogantie, het is zijn reddingsboei in de woelige zee van ranglijsten en kritiek. In Indian Wells heeft hij een veldslag verloren, maar de oorlog om zijn eerste Grand Slam-titel is nog steeds gaande. En als er één ding is dat we in al die jaren dat we hem volgen hebben geleerd, is dat wanneer Stefanos iets in het vizier heeft, hij meedogenloos wordt.
Dus houd de komende maanden in de gaten. Het gravel is om de hoek, en daar kan zijn tennis weer gaan zingen. De crisis van Indian Wells? Slechts een hoofdstuk in een boek dat hij zelf aan het schrijven is, op zijn eigen manier, als een ware protagonist.