Canadiens – Hurricanes: Een overwinning met een bitterzoete nasmaak die boekdelen spreekt over het karakter van CH

Er zijn van die wedstrijden die een wrang gevoel achterlaten. Die tussen de Canadiens en de Hurricanes van gisteravond in het Centre Bell was er zo één. Een 3-2 overwinning na verlenging, een waar Hollywood-verhaal voor de CH, maar als je wat dieper graaft, komen er toch zwakke plekken aan het licht die de technische staf snel zal moeten dichten. Geen paniek, ik geef jullie een volledig analyseoverzicht van deze wedstrijd.

Het verhaal had in twintig seconden geschreven kunnen zijn. De tijd die Sebastian Aho nodig had om Samuel Montembeault te kloppen met het eerste schot van de bezoekers. We dachten al: "Ach nee, niet weer dit." We kennen het liedje: de Hurricanes komen eraan, ze wurgen het spel de keel dicht, en binnen een minuut is de wedstrijd gespeeld. Alleen heeft deze groep uit Montréal er deze keer voor gekozen om niet het verwachte script te volgen. De reactie was onmiddellijk, bijna instinctief. Kirby Dach zette de zaken weer recht na een actie waarbij de pass van Nick Suzuki dwars door de verdediging sneed als een mes door boter.

Wat mij opviel, was de manier waarop ze met het momentum omgingen. We kennen de Hurricanes: ze spelen in een systeem, ze wurgen je af. Om ze te verslaan, moet je vuile handen durven maken en de duels in de zones winnen. En gedurende een groot deel van de tweede periode deden de mannen van Martin St-Louis dat. Die fase van aanvallend spel, waarbij de tweede lijn de puck bijna een minuut liet rondgaan zonder dat de Canes ook maar een moment op adem kwamen, was echt schitterend. Het was dan ook op die golf dat Juraj Slafkovsky de tweede goal maakte, door het geheel af te maken met een schot dat Frederik Andersen niet eens zag aankomen.

Montembeault, de man van de wedstrijd ondanks de tegentreffer in de verlenging?

Oké, ik moet even nuanceren. De gelijkmaker van Seth Jarvis met nog 1:37 te spelen in de derde periode? Een fout in de dekking die de jonge jongens nog honderd keer op het bord zullen zien. Maar zonder Samuel Montembeault hadden we het nu over een droge nederlaag gehad. Die man vloog in de fik in de laatste periode. Op een gegeven moment leek het wel of er een rode muur voor het doel stond. De Hurricanes drongen aan, ze kregen in totaal 38 schoten. Montembeault keerde er 36. Dat noem je nou hoe je een keeper gebruikt om in de wedstrijd te blijven: je laat hem zijn werk doen, en hij houdt je op de been voor de verlenging.

En dan, over die verlenging. Een powerplay na een discutabele vasthouding. En het is Mike Matheson, de grote schlemiel van het begin van het seizoen in de ogen van sommigen, die het beslissende doelpunt maakt. Een schijnbeweging, een schot in de bovenhoek. Einde wedstrijd. Het zijn dit soort overwinningen die een groep smeden. We zagen een collectief dat niet opgaf, zelfs niet toen de benen zwaar werden tegen een van de meest fysieke teams van de competitie.

Wat je moet onthouden voor de volgende uitdaging

Als ik een snelle gids moest maken voor de volgende wedstrijd, zou ik drie belangrijke punten aanwijzen die ik heb gezien:

• De powerplay loopt nog niet op rolletjes. Ja, het leverde de winnende goal op, maar daarvoor hadden de eenheden moeite om meer dan twee minuten lang de zone te betreden. Tegen een gedisciplineerd team als Carolina is dat een manco dat je duur komt te staan.
• De offensieve diepgang is er, maar kwetsbaar. De eerste twee lijnen hielden de boel overeind, maar de vierde lijn werd gedomineerd in puckbezit. In een play-offwedstrijd maken dit soort details het verschil.
• De fysieke intensiteit. We hielden stand tegen de zwaargewichten van Carolina. Dat is een test die we met vlag en wimpel hebben doorstaan. Als het de CH lukt om dit niveau van inzet elke avond te evenaren, dan hebben we het niet over een verrassing, maar over een bevestiging.

Dus ja, twee punten binnen, dat is altijd meegenomen. Maar wat mij het meest beviel, is wat deze Canadiens – Hurricanes onthulde: een team dat niet meer uit elkaar valt als de wind keert. Een paar maanden geleden hadden we deze wedstrijd met 5-1 verloren na de vroege goal van Aho. Gisteren zagen we karakter. En dat is de basis van alles. Nu, morgen weer hetzelfde proberen, met dezelfde gretigheid, en dan zien we of het recept voor de overwinning goed wordt opgevolgd.