Bucks vs Hawks: Donkere avond voor Milwaukee en de show van Alexander-Walker, met Doc Rivers met de rug tegen de muur

Er was eens een team genaamd de Milwaukee Bucks dat de Eastern Conference angst aanjoeg. Dat was drie weken geleden. Nu, na de vierde nederlaag op rij, dit keer tegen de Atlanta Hawks (112-106) in het Fiserv Forum, is het woord 'crisis' geen overdrijving meer. En in het oog van de storm, hoe kan het ook anders, doemt de figuur van Doc Rivers op. Maar ik ga je niet alleen de score vertellen; we gaan deze donkere avond ontleden met het mes van een oude rot die reuzen heeft zien vallen.

De onverwachte gast: Nickeil Alexander-Walker

Als iemand dacht dat Trae Young de kwelgeest zou zijn, had hij het mis. De dolk werd gestoken door Nickeil Alexander-Walker. De guard kwam uit op 23 punten met een chirurgische efficiëntie, profiterend van elk gaatje in een thuisverdediging die van vloeipapier leek. Toen de wedstrijd spannend werd in het laatste kwart, was hij het die de verantwoordelijkheid nam, niet de sterren. Dat is in de NBA een duidelijke boodschap: de Hawks hebben een sterke bank, en de Bucks zijn de weg kwijt.

Milwaukee: een schip dat overal lek slaat

Het is niet alleen dat ze verliezen. Het is hoe ze verliezen. Tegen Atlanta kwamen de spoken opnieuw bovendrijven:

• Vastgelopen aanvallen: Te veel Giannis, te weinig beweging. Wanneer de Griek de muur niet kan doorbreken, verliest het team zich in geforceerde driepunters.
• Omschakelende verdediging: De Hawks bewogen de bal zoals ze wilden. Alexander-Walker en co vonden steeds de vrije man.
• Gebrek aan karakter: In de laatste vijf minuten leken de Bucks een team zonder leider op het veld. En dan kijken we naar de bank.

Voor degenen die echt willen zien wat er in de kleedkamer gebeurt als het misloopt, kun je dat zien in de nieuwste aflevering van de documentaireserie over het seizoen, die het reilen en zeilen van het team volgt. In aflevering 54, opgenomen vlak na deze nederlaag in Milwaukee, is de coach in zijn meest pure staat te zien: niet harder of zachter dan anderen, maar wel met die mix van ervaring en frustratie die alleen coaches met een ring zich kunnen veroorloven. Achter de schermen is het beeld niet fraai.

De vijf sleutels van een avond om te vergeten (in het groen)

Ter zake, zoals ik graag doe. Dit is wat de Bucks-Hawks ons opleverde, de samenvatting van een donkere avond:

• Alexander-Walker, de X-factor: Zijn 23 punten vielen op cruciale momenten. Telkens Milwaukee dichterbij kwam, antwoordde hij.
• Giannis, te veel alleen: 31 punten en 12 rebounds, maar met een -11 in de plus/minus. Bizar.
• De bank van Atlanta: Was veel beter dan die van de thuisploeg. Daar werd de wedstrijd gewonnen.
• Doc Rivers, met de rug tegen de muur: Vier nederlagen op rij en de kleedkamer die lekt. Zijn boodschap komt niet meer zo binnen. Aflevering 54 van de docu is het bewijs: je ziet hem serieus, bijna afwezig, in de gesprekken in de kleedkamer.
• Het Oosten wordt spannend: De Hawks ademen, terwijl de Bucks wegzakken naar de zevende plaats. Opgepast, dit is een lawine.

Uiteindelijk is het meest zorgwekkende voor Milwaukee niet de nederlaag op zich, maar de sensatie. Het geeft de indruk dat niemand de toverstok heeft. Noch Lillard, die onwennig was, noch Middleton, die nog ver verwijderd is van zijn beste vorm. En Rivers ziet vanaf de zijlijn hoe zijn team leegbloedt, zonder de speld in de hooiberg te vinden.

De kleedkamer liegt niet

Wij die in kleedkamers zijn geweest, weten dat wanneer een team vier keer op rij verliest, de coach met één oog open begint te slapen. In de beelden van de documentaire zie je Doc Rivers proberen kalm te blijven, maar met gebaren die de spanning verraden: blikken op de grond, korte antwoorden en af en toe een hard dichtslaande deur op de achtergrond. Het is geen gebroken team, maar het mankement. En in de play-offs betekent mankement de dood.

Het publiek in Milwaukee, dat de arena vulde, vertrok in een ongemakkelijke stilte. Ze weten dat de tijd dringt en dat de Eastern Conference niet vergeeft. Ondertussen viert Atlanta feest, ogenschijnlijk achteloos, maar met de glimlach van wie weet dat hij een statement heeft gemaakt. Het reguliere seizoen is lang, maar deze wedstrijden in maart ruiken naar nacompetitie.

Kortom, een avond van contrasten: de wederopstanding van een jong team (Hawks) en de crisis van een kanshebber (Bucks). En daartussenin een coach die antwoorden zoekt... hopelijk vindt hij ze voordat het te laat is.