Zebastian Modins zinderende bronzen sensatie: "Nu kan ik uitademen"

Het was op de finishrechte dat alles op scherp werd gezet. In een van de meest zenuwslopende sprints die ik ooit in het paralanglaufen heb gezien, perste Zebastian Modin de laatste krachten uit een toch al volkomen uitgeput lichaam. Zijn gids, met zijn stem als één lange schreeuw, leidde hem door de sneeuwjacht heen naar de finish. De klok stopte op een tijd die net genoeg bleek voor een plek op het podium – maar slechts met een fractie van een seconde.

Een buitengewone strijd op de seconde

Wij die de race live volgden, hielden onze adem in. Zebastian Modin lag perfect gepositioneerd gedurende de hele wedstrijd, maar in de laatste afdaling verloor hij onverwacht een paar meter op de koplopers. Even leek het er donker uit te zien. Maar net toen je dacht dat zijn krachten op waren, schakelde de doorgewinterde 30-jarige nog een keer bij. Zijn laatste afzet in de ski's was ronduit magisch. De finishfoto moest uitsluitsel geven, en pas toen kon de vreugde losbarsten. Zebastian Modin had het weer geflikt – een felbegeerd paralympisch brons binnengehaald voor Zweden.

De opluchting na de finish

Na de race, toen de hartslag eindelijk mocht dalen, was een heel andere kant van de kampioen te zien. De spanning en de uiterste concentratie waren verdwenen. In plaats daarvan kwam de opluchting, de vreugde en een enorme trots over wat hij zojuist had gepresteerd. Toen hem in de mixed zone werd gevraagd wat er door zijn hoofd ging op het moment dat hij de finishlijn passeerde, grijnsde hij breed. "Nu kan ik uitademen", zei hij tegen de aanwezige verslaggevers. Dat gevoel, na maanden van harde training en een resultaatgericht bestaan alle emoties de vrije loop te kunnen laten, is waarschijnlijk iets waar elke sporter zich in kan vinden.

Voor zijn partner, die de medaillerace vanaf de tribune volgde, was het minstens zo zenuwslopend. Om de persoon van wie je het meest houdt, te zien strijden in zo'n waanzinnige fotofinish moet op zichzelf een beproeving zijn. Maar toen het brons eenmaal veilig was gesteld, was het net als bij Zebastian: een collectieve uitademing en een grote, gedeelde vreugde-uitbarsting.

Drie punten die de wedstrijd van Zebastian Modin beslisten

• De start: Hij had een kanonstart en kon zich meteen in de kopgroep nestelen, wat cruciaal was om niet in andermans sporen te hoeven rijden.
• De rol van de gids: De communicatie tussen Zebastian Modin en zijn gids was foutloos. In de zwaarste stukken was het de begeleiding die hem in de race hield.
• De afsluiting: Ook al schreeuwden zijn benen van de pijn, hij weigerde op te geven. De strijd op de finishrechte was een pure wilskracht, en die besliste uiteindelijk wie er op het podium mocht plaatsnemen.

Een erfenis die blijft groeien

Met dit brons schrijft Zebastian Modin opnieuw een hoofdstuk in zijn indrukwekkende staat van dienst. Door de jaren heen heeft hij een uniek vermogen getoond om te presteren wanneer het er echt om gaat, op de allergrootste podia. Het is geen toeval dat hij zich nu opnieuw paralympisch medaillewinnaar mag noemen. Dit is een sporter die niet ophoudt met imponeren, en die met zijn vechtlust en bescheidenheid inspireert ver buiten de loipes. Voor ons Zweedse sportliefhebbers is het een waar genoegen om zijn reis te volgen, en ik kijk, net als vele anderen, alweer uit naar de volgende keer dat we hem kunnen aanmoedigen.