The Bride! is hier: waarom iedereen het heeft over Maggie Gyllenhaals wilde Frankenstein-reboot

Nou, het is eindelijk zover. Na maanden van speculatie, een sprankelende première in Londen en genoeg online geklets om je duizelig te maken, marcheert Maggie Gyllenhaals The Bride! vandaag de Nederlandse bioscopen binnen. En eerlijk? Je gelooft niet wat de critici erover zeggen. Het is zeldzaam dat een film in één adem zowel een "catastrofaal slechte misser" als "opwindend" wordt genoemd, maar hier zijn we dan.

Een heel ander soort monster

Vergeet alles wat je denkt te weten over Frankenstein. Gyllenhaal heeft het klassieke verhaal in een blender gegooid met een 1930s Chicago-gangster-esthetiek, een vleugje feministische woede, en - hou je vast - volwaardige muzieknummers. We hebben Jessie Buckley die dubbelwerk doet als zowel de auteur Mary Shelley als een vermoorde moll genaamd Ida die wordt opgewekt om een metgezel te zijn voor Frank, gespeeld door een soulvolle Christian Bale. Gooi er Annette Bening als een gestoorde wetenschapper bij, Penélope Cruz als detective, en Jake Gyllenhaal als een zingende-dansende man, en je hebt een recept voor genialiteit of een glorierijke ramp.

Critici in de clinch

Als je dit weekend naar de film gaat, kun je je maar beter voorbereiden. Dit is niet zo'n brave, middelmatige release. Het embargo is opgeheven en de meningen zijn gloeiend heet en extreem verdeeld. Hier is een voorproefje van het slagveld:

• De lovende stemmen: Sommige recensenten zijn er volledig door meegesleept, geven het de hoogste scores en prijzen de "schaamteloze gekte" en het "bizarre en vermakelijke spektakel". Zij zien een punkrock feministisch meesterwerk dat uitpakt en raak is.
• De afbranders: Aan de andere kant is er een luide groep die de film volledig afbrandt, waarbij één criticus het beroemdelijk een "jankende misser" noemde. Anderen omschrijven Buckleys optreden als "verbijsterend slecht" en het hele project als een "verpletterende teleurstelling" doordrenkt met "incompetentie". Au.
• Het middenveld: Enkelen zijn genuanceerder, erkennen het immense talent op het scherm, maar betreuren dat het allemaal uitmondt in een zelfingenomen zooi die zelfs de gecombineerde kracht van Bale en Buckley niet kan redden.

Het is alsof de critici allemaal totaal verschillende films hebben gezien. De een ziet een feministisch meesterwerk; de ander een twee uur durende treinramp. Iedereen is het over één ding eens? Jessie Buckley geeft alles wat ze heeft, ook al is het eindresultaat omstreden.

Dus, moet je hem zien?

Kijk, als je van veilige en voorspelbare cinema houdt, sla deze dan misschien over en blijf voor de honderdste keer naar Father of the Bride kijken - of pak voor een realiteitscheck Don't Tell the Bride als je wat chaotische huwelijksperikelen wilt zonder het cinematografische risico. Maar als je het type filmliefhebber bent dat het geweldig vindt als een filmmaker een gigantische gok waagt - zelfs met het risico te falen - dan is The Bride! essentieel kijkvoer. Het is een gespreksonderwerp, het soort film waar je nog weken over na kunt kaarten met je vrienden. Is het een briljante, verwrongen feministische fabel of een monsterlijke treinramp? Eerlijk gezegd zou het allebei kunnen zijn.

En als bizarre lokale trivia, terwijl je daarover nadenkt, denk dan ook even aan onze eigen natuur. Net zoals deze chaotische Bride op het scherm verschijnt, kun je zijn naamgenoot in de natuur spotten. De Australische bos eend, ook wel bekend als de manen gans, heeft het hier naar zijn zin als zeldzame broedvogel, vooral rond de Biesbosch sinds een paar jaar. Een wereld van verschil met de gotische chaos van Chicago in de jaren '30, maar het bewijst dat unieke karakters - of ze nu gevederd of cinematografisch zijn - altijd een manier vinden om indruk te maken. Voor wie zijn entertainment liever wat minder avant-gardistisch heeft, is Mother of the Bride misschien meer jouw ding - al zul je daar geen opgewekte gangstervriendinnen tegenkomen.

Wat de film zelf betreft? Het is het cinematografische equivalent van een bos eend: een beetje misplaatst, volstrekt eigenzinnig en onmogelijk te negeren. Of je hem nu geweldig vindt of haat, The Bride! is een gespreksstarter. En in een wereld vol standaard-sequels is dat soms precies wat we nodig hebben.