“Tell Me Lies”: Waarom we niet kunnen stoppen met kijken naar de meest toxische relatie op tv

Oké, we moeten het hier even over hebben. Heel Nederland, en de rest van de wereld, lijkt op dit moment door hetzelfde onderwerp geobsedeerd te zijn: Tell Me Lies. Het is die serie die op het eerste gezicht over liefde op de universiteit gaat, maar in werkelijkheid een meesterklas is in het weergeven van hoe een relatie je zelfbeeld zo kan verdraaien dat je jezelf nauwelijks nog herkent.

We verslonden Tell Me Lies - Seizoen 1 met huid en haar. Weet je nog dat gevoel na de seizoensfinale? Dat je daar gewoon zat, helemaal leeg, en je afvroeg hoe je zo geïnvesteerd kon raken in twee mensen die elkaar overduidelijk aan het slopen zijn? Lucy en Stephen – de namen die synoniem zijn geworden met een verslaving waar je je bijna voor schaamt. Het is alsof je "Tell Me Lies, Tell Me Sweet Little Lies" meezingt tijdens de karaoke, terwijl je diep van binnen weet dat de waarheid het enige is wat je kan redden.

En nu, met de komst van Tell Me Lies - Seizoen 2 (of voor degenen die de afleveringen al hebben gebinged), zijn de discussies heter dan ooit. Ik heb zelf zitten nagelbijten, en het valt me elke keer weer op: waarom doen we dit onszelf aan? Waarom verlangen we naar meer van deze angst?

Het gaat niet alleen om een "guilty pleasure". Het zit dieper, er is een psychologische verklaring voor destructieve relaties. Het is alsof de schrijvers een cursus hechtingstheorie hebben gevolgd en die vervolgens tot een tv-serie hebben gemaakt. De dynamiek tussen Lucy en Stephen is zo vakkundig opgebouwd dat ze iets primitiefs in ons allemaal wakker maakt.

• Die achtbaan is ontworpen om verslavend te zijn: Net als in echte toxische relaties wisselt Stephen intense warmte af met ijskoude afstand. Wanneer hij Lucy na dagen van stilte eindelijk een kruimeltje liefde geeft, komt er dopamine vrij in onze hersenen – en in die van haar. We raken letterlijk verslaafd aan het wachten op de volgende "kick".
• Niemand is alleen maar slachtoffer of dader: Wat de serie zo pijnlijk goed maakt, is dat we Lucys eigen destructieve patronen zien. We zien haar liegen, manipuleren en iedereen wegduwen die haar probeert te redden. Het is geen klassiek "goed tegen kwaad"-verhaal, maar een angstaanjagend realistische weergave van hoe twee beschadigde personen elkaars zwakke punten kunnen gebruiken als wapens.
• De pijnlijke nostalgie: Voor degenen onder ons die begin 2000 naar de universiteit gingen, is het alsof je in een tijdmachine stapt. De muziek, de kleding, dat gevoel van jong zijn en denken dat alles levensbelangrijk was. De serie vangt die intensiteit – dat gevoel dat juist deze persoon de hele wereld is, zelfs wanneer iedereen om je heen zegt dat je de andere kant op moet rennen.

Dat is waarschijnlijk waarom we steeds terugkeren naar Tell Me Lies. We zien onze eigen domme beslissingen, onze eigen "ik-kan-hem-veranderen"-momenten, of misschien die van iemand anders, weerspiegeld op het scherm. Het is een herinnering, een waarschuwing en voor sommigen een geruststellende gedachte dat je niet alleen was in zoiets.

Of je nu voor Lucy bent, Stephen haat, of gewoon voor het drama komt (geen oordeel, beloofd), één ding is zeker: het gespreksonderwerp blijft. En ik? Ik zit gekluisterd aan de buis tot de laatste seconde van Tell Me Lies - Seizoen 2, waarschijnlijk met een kussen voor mijn gezicht, terwijl ik tegen de tv schreeuw. Want dat is precies de relatie die we met deze serie hebben: hij is onmogelijk los te laten, zelfs als je weet dat hij niet goed voor je is.