Paul McCartney: de legende, het nieuwe project en de mythe over zijn dood die maar niet wil sterven

Hij is net 83 geworden, heeft nog altijd diezelfde twinkeling in zijn ogen, en het idee om met pensioen te gaan heeft hem duidelijk nooit beziggehouden. Paul McCartney komt met “Days We Left Behind”, een project dat even intiem als ontwrichtend is en ons terugvoert naar de bruisende jaren zestig. En zoals telkens wanneer de naam van de Beatles-bassist met zoveel intensiteit weer opduikt, ontwaakt er een oude geest. Nee, ik heb het niet over John. Ik heb het over die urban legend die hem als een melodieuze baslijn aanplakt: wat als hij al in 1966 stierf?

Het raadsel “Paul is dead”: wanneer de mythe sterker wordt dan de werkelijkheid

Je hebt dit verhaal ongetwijfeld al eens gehoord. Voor wie er naast heeft gegrepen, hier de kern: in 1966 zou Paul McCartney om het leven zijn gekomen bij een auto-ongeluk. De officiële versie? Gewoon een slechte dag. De versie van de meest paranoïde fans? De Beatles zouden hun maat hebben vervangen door een dubbelganger, een zekere William Campbell, om de wereld niet te shockeren. Het geheel is doorspekt met ‘clues’ op albumhoezen, ‘backwards masking’ in nummers (Strawberry Fields Forever achterstevoren afgespeeld, weet je nog?) en die iconische scène op Abbey Road waar Paul op blote voeten loopt, alsof hij uit een begrafenisstoet stapt.

Dit is niet zomaar een gerucht. Het was een The Paul McCartney Project avant la lettre, een collectieve ontmanteling van een mythe waarbij duizenden mensen nachten hebben doorgehaald om elke noot te ontleden. Nu, met de release van dit nieuwe album dat naar het Liverpool van de jaren zestig ruikt, komt dat verhaal weer bovendrijven. Alsof Paul, door zijn verleden te verkennen, onbedoeld het doos van Pandora opent.

“Days We Left Behind”: een duik in herinneringen, niet in het graf

Laten we duidelijk zijn: nee, Paul McCartney is niet dood. Integendeel, hij is actiever dan ooit. “Days We Left Behind” is geen droevig album, het is een getuigenis. In deze nummers proef je de geur van Dungeon Lane, dat straatje in Liverpool waar het allemaal begon. Je hoort de vertrouwdheid met George, de creatieve spanning met John en de totale vrijheid die ze veroverden. Het is een beetje de muzikale tegenhanger van zijn boek Paul McCartney: Many Years From Now. De Beatles, de sixties en ik, dat een paar jaar geleden verscheen, maar dan in een rauwere, live-versie.

Wat fascinerend is, is dat naarmate hij meer over zijn verhaal vertelt, de mythe van de dubbelganger een bijna poëtische dimensie lijkt te krijgen. In de documentaire die bij het project hoort, zien we hem door notitieboekjes bladeren, op de gitaar van zijn vader spelen en lachen om ‘die andere Paul’. Er is zelfs een moment waarop hij in de camera kijkt en zegt: “Als ik een dubbelganger was, denk ik dat ik allang om opslag had gevraagd.”

Het laatste testament van George Harrison en de zoektocht naar de waarheid

Voor de puristen doet dit nieuwe hoofdstuk ook de herinnering aan een cultboek uit de jaren negentig herleven: Paul McCartney Really Is Dead: The Last Testament of George Harrison. Dit boek, dat tijdens het leven van Harrison nooit officieel werd erkend, dreef de logica tot het uiterste en bood een ‘onderzoek’ dat recht uit een detective leek te komen. Ook daar neemt McCartney het niet kwalijk. Hij heeft altijd die elegantie gehad: het mysterie intact laten. Hij gooit liever nog wat brandhout op het vuur.

Als ik moest samenvatten wat dit nieuwe album vertelt, dan is het dit:

• Een hommage aan de verloren vrienden: John, George, en al die anderen uit Liverpool die in hen geloofden.
• Een impliciet antwoord op de theorieën: Je hoeft niet te bewijzen dat je leeft, je hoeft alleen maar te creëren.
• Een terugkeer naar de roots: Ver weg van de stadions, zien we weer de jongen uit de Engelse voorstad.

Dus, is Paul McCartney echt Paul McCartney? De vraag is na meer dan zestig jaar carrière eigenlijk niet meer zo relevant. Wat telt, is dat deze kerel ons nog steeds momenten van genade blijft geven, terwijl hij schijt heeft aan de legende. Een paar dagen geleden plaatste hij nog een video op social media waarin hij op blote voeten door zijn studio loopt. De legende zal nooit sterven. Hij daarentegen lijkt er steevast op gebrand om ons allemaal te overleven.